Τα «κύριο άρθρο» της εφημερίδας «Καθημερινής» έχει τίτλο «Η μνήμη και οι "φύλακες"», ενώ το σχετικό άρθρο στο πρωτοσέλιδό της: «Καισαριανή, η "ιεροσυλία" και η μνήμη».

Η εφημερίδα ούτε λίγο ούτε πολύ υπερασπίζεται το «δικαίωμα» του ινστιτούτου Friedrich-Ebert-Stiftung (FES), του ιδρύματος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), να πραγματοποιήσει εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών.

Ως ομιλητής στην εκδήλωση αναφερόταν ο Ιάσων Χανδρινός, ενώ θα παρευρισκόταν και ο πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα.

Δεν θα αναφερθούμε στον Ιάσονα Χανδρινό και όσα δηλώνει στην «Καθημερινή» - βλέπε ενδεικτικά άρθρο του «Ριζοσπάστη» που απαντά σε αθλιότητές του - ούτε αντίστοιχα στην διευθύντρια του FES στην Αθήνα.

Θα αναφερθούμε στα όσα γράφει η «Κ», που ουσιαστικά αναγνωρίζει ως «δικαίωμα» των παραπάνω να μιλούν για τους 200 της Καισαριανής ως «τόπο εθνικής μνήμης» που «ανήκει σε όλους» και «δεν χρειάζονται αυτόκλητους "φύλακες" και επίδοξους νομείς».

Αντί να απαντήσουμε στο τι είναι «δικαίωμα», σε ποιον αναγνωρίζεται και τι, θα θυμίσουμε ποιος είναι ο Φρίντριχ Εμπερτ, που έγινε ...«ίδρυμα» του SPD.

Μαζί με τον Νόσκε είναι οι δύο ηγέτες της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που ανέλαβαν να πνίξουν στο αίμα τη Γερμανική Επανάσταση. Εχουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα ηρώων του προλεταριάτου, είναι εμβληματικές προσωπικότητες της προδοσίας της εργατικής τάξης.

Το 1914 ψήφισαν τις πολεμικές πιστώσεις του Γερμανικού Ράιχ, θέτοντας το SPD στην υπηρεσία της γερμανικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών της επιδιώξεων.

Το 1918, όταν η Γερμανία ζούσε τον δικό της «Οκτώβρη», οι σοσιαλδημοκράτες ανέλαβαν να σώσουν τους αστούς. Ο Εμπερτ είχε πει χαρακτηριστικά: «Σκέφτηκα: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επανάσταση θα νικήσει. Δεν μπορούμε να την καταστείλουμε, ίσως όμως καταφέρουμε να την πνίξουμε».

Ο Νόσκε έκανε έκκληση στα ακροδεξιά τάγματα εφόδου Freikorps να πνίξουν στο αίμα την εξέγερση στο Κίελο. Τα λόγια του δεν χρειάζονται σχολιασμό: «Τι να γίνει! Κάποιος πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες».

Οι 200 της Καισαριανής έμαθαν τον ρόλο των παραπάνω σοσιαλδημοκρατών στα μπουντρούμια και στις εξορίες. Στα οδοφράγματα των αιματηρών συγκρούσεων του Μεσοπολέμου. Οι 200 ήταν ακλόνητοι επαναστάτες επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν με τον Τέλμαν, τον Λίμπκνεχτ, την Ρόζα και τον Ζαχαριάδη.

Οι 200 σε όλη τους τη ζωή έκαναν πράξη αυτό που ήταν γραμμένο στους τοίχους των φυλακών όπου τους έκλεινε το ελληνικό αστικό κράτος:

«Οποιος φοβάται μην πέση είναι υποχρεωμένος να σέρνεται με την κοιλιά σαν σκουλήκι».

Τα ιδρύματα και οι διάφοροι «συνοδοιπόροι» τους, λοιπόν, να μείνουν μακριά.

(αναδημοσίευση από το πόρταλ «902.gr»)