Στο ίδιο «τραπέζι» βρέθηκε και ο διευθυντής του Γερμανικού Οικονομικού Ινστιτούτου, που επεσήμανε κι αυτός την ανάγκη για αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, αλλά και για περαιτέρω «εξορθολογισμό» των κοινωνικών δαπανών. Εστίασε συγκεκριμένα στην αναδιαμόρφωση της Κοινωνικής Ασφάλισης, με άλλοθι την αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής. Πρόκειται για όψεις της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, που σε ειρήνη και πόλεμο διαλύει τη ζωή και τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού. Επιβεβαιώνεται ότι για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, θα πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, που όψεις της είναι η βαθιά εκμετάλλευση και ο πόλεμος. Οσο για την «πολιτική σταθερότητα» που ανέδειξαν και οι δυο ως προϋπόθεση για να προχωρήσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις, ένα πράγμα φανερώνει: Την ανησυχία τους για τη δύναμη που κρύβει ο λαός και αν την χρησιμοποιήσει μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.