Τι γυρεύει η αλεπού στο κοτέτσι; | ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ

Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τη συμπλήρωση 80 χρόνων από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ

Τι γυρεύει η αλεπού στο κοτέτσι;

Την πρωταπριλιά (και ίσως όχι τυχαία) οργανώνεται εκδήλωση με θέμα: «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Οπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, στην εκδήλωση θα τεθούν προς συζήτηση τα εξής ερωτήματα, μεταξύ άλλων: «Πώς συμβάλλει το εύρημα αυτό σε μια νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα; Ποια είναι η σημασία των εικόνων για την ερμηνεία της αντίστασης από την ελληνική αριστερά; Θα επηρεάσει η ανακάλυψη τις τρέχουσες συζητήσεις για την κουλτούρα μνήμης στη χώρα; Και τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης;»

Ποιοι «χαιρετίζουν» την εν λόγω εκδήλωση; Η διευθύντρια του Ιδρύματος «Φρίντριχ Εμπερτ» στην Αθήνα (ίδρυμα του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που πήρε το όνομά του από τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο που ματοκύλισε τη γερμανική επανάσταση του 1918 - 1919) και ο πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα.

Ποιοι «συζητούν»; Ο Β. Σνάιντερ (του οποίου η έρευνα χρηματοδοτείται από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, την γερμανική πρεσβεία και το Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον) και ο Ιάσονας Χανδρινός (που σε πρόσφατη συνέντευξή του για τους «200» στον Δ. Δανίκα υποστήριξε, μεταξύ πολλών άλλων, ότι λίγο - πολύ το ΚΚΕ τούς άφησε σκόπιμα να πεθάνουν - γιατί δήθεν μπορούσε να τους απελευθερώσει αλλά δεν το έκανε - και άλλα τέτοια τινά).

Πώς, λοιπόν, θα συζητήσουν και τι θα πουν όλοι αυτοί για τους ηρωικούς 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής όταν, από πολιτική και ταξική θέση, στέκονται απέναντι σε ό,τι ήταν, σε ό,τι πάλεψαν (αλλά και σε ό,τι είναι και συνεχίζουν να παλεύουν οι κομμουνιστές σήμερα); Πώς «χωρά» η θυσία τους στην προκρούστεια κλίνη ενός εξωραϊσμού του παρελθόντος, στο πλαίσιο μιας δήθεν «ελληνογερμανικής συμφιλίωσης» (που δεν βγάζει «κιχ» για τις πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά χρηματοδοτεί μια σειρά προγράμματα και εκδηλώσεις αναθεώρησης της Ιστορίας;). Ποια «κοινή κουλτούρα μνήμης» μπορεί να υπάρξει με αυτούς τους όρους;

Ο,τι και αν κάνουν όμως, η δύναμη της εικόνας από την ηρωική θυσία των «200» - που αποκτά πολλαπλάσια δύναμη από τη δύναμη του πραγματικού περιεχομένου της - είναι πολύ έντονη και διακριτή για να «θολώσει» ή και να κρυφτεί από οποιοδήποτε «αφήγημα» της αστικής τάξης και των κάθε λογής απολογητών της.