Η τροπολογία προβλέπει συγκεκριμένα ότι «η παραπομπή σε ιατρούς δημόσιων δομών παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας περίθαλψης, καθώς και σε συμβεβλημένους με τον Εθνικό Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας παρόχους υπηρεσιών υγείας, γίνεται από τον προσωπικό ιατρό στον οποίο είναι εγγεγραμμένος ο λήπτης υπηρεσιών υγείας». Δηλαδή, για να απευθυνθεί ο ασθενής στο δημόσιο σύστημα Υγείας, θα πρέπει πρώτα να έχει περάσει υποχρεωτικά από τον «προσωπικό γιατρό», που γίνεται και επίσημα πια «gate keeper», σύμφωνα με τον διεθνώς κατοχυρωμένο όρο που προβλέπει τους θεσμοθετημένους κόφτες από την πρόσβαση στα νοσοκομεία και τις άλλες δομές.

Μάλιστα, ο υπουργός Υγείας στη συζήτηση στη Βουλή για την απαράδεκτη τροπολογία επικαλέστηκε το Ταμείο Ανάκαμψης και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τα προαπαιτούμενα, επιβεβαιώνοντας ότι οι περιβόητοι «πόροι» που έρχονται από την ΕΕ, συνδέονται με αντιδραστικές τομές και εμβάθυνση της επιχειρηματικής λειτουργίας των νοσοκομείων, δηλαδή με υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Υπενθυμίζεται ότι ο νόμος για τον «προσωπικό γιατρό» είχε ψηφιστεί τον Νοέμβρη του 2024, με το ΚΚΕ να αναδεικνύει από τότε ότι πρόκειται για ένα ακόμα αντιδραστικό νομοθέτημα στην Υγεία, καταψηφίζοντας το νομοσχέδιο.

Ειδικότερα, το ΚΚΕ ανέδειξε από την πρώτη στιγμή ότι αυτό που προέβλεπε το νομοθέτημα ήταν η παραπέρα αποδόμηση και το σμπαράλιασμα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και όχι η ενίσχυσή της, όπως ισχυριζόταν η κυβέρνηση.

Η «αναβάθμιση» λοιπόν του θεσμού του προσωπικού γιατρού που έφερνε ο νόμος αυτός ήταν η ένταξη στον θεσμό των ανειδίκευτων πτυχιούχων των ιατρικών σχολών ή αυτών που θέλουν να αποκτήσουν τον τίτλο κάποιας ειδικότητας.

Δηλαδή, η κυβέρνηση βάφτισε της παλιές θέσεις της λεγόμενης «υπηρεσίας υπαίθρου» (του αγροτικού γιατρού δηλαδή) σε θέσεις «προσωπικού γιατρού», και αυτό το παρουσίασε ως «κοσμογονία», ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που εξασφάλισε ήταν υπηρεσίες επιπέδου «ότι να 'ναι», σε ένα σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας που δεν είναι σύστημα, αλλά συνονθύλευμα σημείων.

Ηταν φανερό και τότε ότι το μόνο που ενδιέφερε την κυβέρνηση ήταν να βρει γιατρούς που θα παίξουν τον ρόλο του προσωπικού γιατρού, για να υλοποιηθεί το σχέδιο περικοπής των δαπανών. Ετσι έφερε ένα ακόμα μέτρο υπονόμευσης του ενιαίου και επιτελικού χαρακτήρα που πρέπει να έχει το σύστημα Υγείας, καταδικάζοντας όπως αποδεικνύεται τους ασθενείς σε στοιχειώδεις, ελάχιστες και ανεπαρκείς υπηρεσίες.

Στο νομοσχέδιο αυτό προβλεπόταν ακόμα οικονομικό κίνητρο για την επιλογή της ειδικότητας της Παθολογίας και της Γενικής Ιατρικής, τάχα για να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις αυτών των ειδικοτήτων. Βέβαια το ΚΚΕ και τότε είχε θυμίσει ότι το σύνολο σχεδόν των υπόλοιπων κομμάτων προωθούσαν εναλλάξ πότε την αντίληψη του «πληθωρισμού των γιατρών» και πότε την «έλλειψη των γιατρών»! Δηλαδή, μία έλεγαν ότι οι γιατροί είναι πολλοί και την άλλη ότι είναι ...λίγοι.

Οπότε, οι κυβερνήσεις είτε αξιοποιούσαν το πρώτο πρόσχημα για να βάζουν λουκέτο σε δημόσιες μονάδες Υγείας, όπως έκανε ο υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης, είτε το δεύτερο για να δικαιολογούν πάγωμα των προσλήψεων, αφού υποτίθεται ότι «δεν υπάρχουν γιατροί». Τα στοιχεία όμως δεν επιβεβαιώνουν γενικά την έλλειψη Παθολόγων και Γενικών Γιατρών, αλλά την έλλειψή τους σε αριθμό από τις δημόσιες μονάδες Υγείας. Αλλωστε, μια χαρά «γόνιμος» αποδεικνύεται ο ιδιωτικός τομέας, αλλά «άγονες» βγαίνουν μόνο οι θέσεις στον δημόσιο τομέα, δηλαδή «άγονες» τις βγάζει η πολιτική της κυβέρνησης. Μια πολιτική που χαρακτηρίζεται από το απαράδεκτο επίπεδο αμοιβών, τους απαράδεκτους όρους δουλειάς με τις πάρα πολλές και εξαντλητικές εφημερίες, την υποστελέχωση, την έλλειψη εξοπλισμού, τη δυσκολία στην αναγκαία εκπαίδευση και μετεκπαίδευση, την επιδείνωση της ικανοποίησης των άλλων κοινωνικών αναγκών, όπως εξεύρεση κατοικίας και άλλα.

Στον αντίποδα των αντιδραστικών μέτρων της κυβέρνησης, το ΚΚΕ είχε αναδείξει και τότε τις αναγκαίες προτάσεις του για την αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία του λαού. Οπως ότι ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού θα μπορεί να λειτουργήσει ουσιαστικά υπέρ της υγείας του λαού, όταν αποτελεί τον βασικό πυρήνα του αναπτυγμένου, στελεχωμένου και εξοπλισμένου κρατικού συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Ομως, από τη στιγμή που ο οικογενειακός γιατρός συνδέεται με όρους περιορισμού του «κόστους» των ασθενών, ακριβώς επειδή η πολιτική της εμπορευματοποίησης τους αντιμετωπίζει σαν «πελάτες» και όχι σαν πάσχοντες, χάνει και το αναγκαίο και χρήσιμο περιεχόμενο που πρέπει να έχει.

Επίσης, το πρόβλημα του αριθμού και της κατανομής των γιατρών και του υγειονομικού προσωπικού μπορεί να λυθεί απαραίτητα με έναν κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και με αποκλειστικά κρατικό σύστημα Υγείας, όπου όμως το κράτος θα μπορεί να εξασφαλίζει όλα τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζόμενων υγειονομικών και του λαού γενικότερα, αφού αυτοί οι ίδιοι θα τις καθορίζουν, θα τις υλοποιούν και θα τις ελέγχουν.

Από την άλλη, όποιος είναι με την εμπορευματοποίηση, μάταια ψάχνει να βρει λύσεις, αφού η άναρχη κατανομή τους ανάμεσα στις δημόσιες μονάδες Υγείας, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις της Υγείας και κυρίως στην αυτοαπασχόληση θα επιδεινώνεται στο έδαφος της επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία.

Ειδικά δε σήμερα, όποιος είναι και με τις πολεμικές δαπάνες και επικαλείται, κάθε λίγο και λιγάκι, τις δημοσιονομικές αντοχές, δεν θα τολμήσει, ούτε θα προχωρήσει σε κατάργηση των μνημονιακών νόμων περικοπής των μισθών! Δεν θα μπορέσει να δώσει στο υγειονομικό προσωπικό της χώρας αυτό που επιβάλλει η εποχή μας: Δηλαδή, αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

«Εν ολίγοις το δίλημμα είναι απλό: Υγεία και φάρμακο εμπόρευμα ή κοινωνικό αγαθό; Τόσο απλά είναι τα πράγματα και σε άλλα ζητήματα που συζητάμε σήμερα», ανέδειξε το ΚΚΕ όταν συζητιόταν το νομοσχέδιο στη Βουλή.