Βρέθηκαν οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής. Κι αναδύθηκε η ευωδιά της περηφάνιας και της αξιοπρέπειας. Βρέθηκε και η Λόρα κάπου στη Γερμανία. Ισιωμα. Πλάκα. Σαν να 'ναι το ίδιο πράγμα, οι χαροκαμένοι της τιμητικής μνήμης και οι ανησυχούντες δημοσιογραφίσκοι της δεκάρας και της διαδικτυακής σαχλαμάρας. Ο πόλεμος που άρχισε και είναι παγκόσμιος και μας αφορά εμάς εδώ θα ξαναλιώσει τα νιάτα και τις γυναίκες, τους γέρους και τους φτωχούς. Η κακουργία χρειάζεται πάντα αυτό το λίπασμα.

Σκέφτομαι και κείνες τις γυναίκες στο Αφγανιστάν, ολόσκεπες με μαύρα σάβανα, που απαγορεύεται να ζουν αν δεν είναι ολόρθα ζόμπι, και δεν επιτρέπεται να πάνε ούτε ίσα με το παράθυρο της ταλιμπάνικης τρομοκρατίας. Και τώρα κάθονται εκεί, πάνω από ένα παιδί ή από ένα τσουκάλι και ξέρουν, καλύτερα από σένα κι από μένα που τα μπουκώνουμε σαρακοστιανά ντελικατέσεν έως την Ανάσταση, πως η ζωή τους πάλι παίζεται στη ρουλέτα του πολέμου, καθώς από χτες ξεκίνησε μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν. Και σιχαίνομαι εκείνη τη μάνα, την περήφανη Ελληνίδα, που πήγε να κάνει σαματά γιατί μηδενίστηκε η κόλλα του κανακάρη της, ενός από τα σαράντα παλικάρια. Αυτά που αντέγραψαν από την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη γνώση που δεν έκαναν τον κόπο να πάρουν κι απέχουν έτη φωτός από τα σαράντα παλικάρια από τη Λεβαδειά που λέει και το τραγούδι. Ηθελα να 'ξερα αν θ' άφηνε τ' αγγόνι της στα χέρια ενός π.χ. γιατρού που πήρε πτυχίο πατώντας κουμπάκια στο τσατντιπιτί, χωρίς τσίπα, χωρίς ντροπή, ήθελα να 'ξερα πώς θα σταθεί στον άλλο κόσμο απέναντι στη μάνα που μίσεψε φτιάχνοντας μεταμεσονύχτια μπισκότα σε εικοσιτετράωρης λειτουργίας εργοστάσιο...

Κι όμως υπάρχει ελπίδα ωρέ γυναίκες! Αγάντα Ρόμελ, στο πισωγύρισμα του ρολογιού και του πολιτισμού, εκατό και διακόσια χρόνια πίσω. Η Μελάνια θα προεδρεύσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που ετοιμάζεται να κηρύξει όπου να 'ναι πτώχευση λόγω ελλείψεως τραμπικών χρημάτων. Μια απέραντη στρατιά γυναικών με μπούρκες ή χωρίς, σπασμένες στο ξύλο από τον αγαπημένο, τιναγμένες στον αέρα σε φάμπρικες που φτιάχνουν ρούχα και μπάλες κι αθλητικά παπούτσια. Μια απέραντη στρατιά από γυναίκες βιασμένες σε συρράξεις, αλλά και μπορντέλα θεσμικής εκτόνωσης του κυρίαρχου ανδρικού πληθυσμού. Είναι ο αιώνας, λέει, ο εικοστός πρώτος, μετά τα πλυμένα με μύρο πόδια του Χριστού από κάποια Μαγδαληνή, γεμάτος γυναίκες με τη σφουγγαρίστρα, το ξεσκονόπανο, την ταΐστρα για τα ζώα, το βυζί για το παιδί, το μακιγιάζ για τον σατράπη χρόνο που κάνει τις ρυτίδες ύλη προσοδοφόρα για την πλαστική χειρουργική της ματαιοδοξίας. Γέμισε σε τούτο τον αιώνα το διαδίκτυο από γυναικεία μοναξιά κι απελπισία, και τικ τοκ πορνίδια, κι η κατάσταση δεν σώζεται με δυο τρεις και πέντε δέκα ηρωίδες που ξεχωρίζουν απ' αυτά τα δισεκατομμύρια των γυναικών που δεν φαίνονται. Μια φτήνια γύρω και μέσα από τη γυναικεία υπόσταση δίνει σιγά σιγά, κι ενίοτε, κι απότομα, μια ελώδη μορφή στον κόσμο - βάλτο. Λες και τα κρυπτονομίσματα, τα δολάρια, τα χρυσάφια και τ' ασήμια έγιναν δισεκατομμύρια θανατηφόρα κουνούπια που την έπεσαν στα μυαλά των ανθρώπων και τα αρρώστησαν. Η φυματίωση του κέρδους πάντα χτυπάει πρώτα τις γυναίκες και τα παιδιά, και γι' αυτό το καπιταλιστικό χτικιό ετούτο τον καιρό κανένας δεν μιλάει.

Λίγο πριν, λίγο μετά από την πανδημία ήρθε και φάνηκε και προφανώς πια κυριάρχησε η ανισορροπία, η πολιτισμική ένδεια, το ξεφτίλισμα κατακτήσεων που πληρώθηκαν με βαρύ φόρο αίματος στους δυο προηγούμενους μεγάλους και οπωσδήποτε παγκόσμιους πολέμους. Σκάει μύτη η άνοιξη, το βλέπεις σε κάτι μυγδαλιές και θρασύτατα κίτρινα σκίνα σε άθλιους φράχτες, ανάμεσα σε πνιγηρά τσιμέντα και κτίρια με βρώμικα τζάμια που αντανακλούν έναν ήλιο αμφίβολης ζωοδότου ακτινοβολίας. Και ξέρω, πως όσοι κι όσες με διαβάζουν εδώ και τώρα, μία βδομάδα πριν από τη μέρα της γυναίκας, αυτή που σφηνώθηκε στο ημερολόγιο με την έναρξη του έαρος, της άνοιξης, που στη γλώσσα μας χάνει σιγά σιγά το κελάρισμα του ρο με τέτοιο τρόπο δυστυχώς που κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε το έαρ άγνωστη λέξη... θα νομίζουν ότι βυθίστηκα σε πέλαγος απαισιοδοξίας. Λάθος. Είναι οργή και πεποίθηση κι αίσθηση καθήκοντος πως οι γυναίκες είμαστε οι μόνες που μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο. Κι ας άρχισε κι ας μοιάζει αναπόφευκτος. Είναι θανατηφόρος κι είμαστε ζωοδότρες. Είμαστε οι γενναίες της ειρήνης. Το πιο βιωματικό στράτευμα της όμορφης ζωής απαρτίζεται απ' τις γυναίκες όλης της Γης. Κι απ' αυτές που κοιμούνται, κι απ' αυτές που φοβούνται, κι απ' αυτές που δεν ξέρουν ότι φτάνει να το θελήσουν και θα κερδίσουν. Ξυπνάτε να ανακόψουμε αυτή την πορεία του ολέθρου, της φρίκης και της ασχήμιας, που πουλιέται σε φανταχτερά πακετάκια ψευδούς νίκης και τεχνητής ευδαιμονίας. Πρέπει να ξυπνήσουμε τώρα, πριν το άλας μωρανθεί. Πάμε πίσω από τη Βιτρίνα στις Γυναίκες της δουλειάς και της ζωής, στο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο της Βουλής των Ελλήνων, στην Εκθεση που έστησε η ΟΓΕ.