Δεν τους πιάνεις πουθενά! «Γιατί λέτε ότι οι 200 της Καισαριανής ήταν κομμουνιστές; Δεν ήταν όλοι μέλη του ΚΚΕ», λένε οι μεν... «Κομμουνιστές οι 200, αλλά τι σχέση έχει εκείνο το ΚΚΕ με το σημερινό;», σιγοντάρουν οι δε. «Πατριώτες ήταν όλοι, που έκαναν αντιστασιακό αγώνα και ανήκουν στη συλλογική μνήμη», προσθέτουν κάποιοι τρίτοι.

Παίζουν με τις λέξεις επειδή ξέρουν ότι μέσα τους κρύβουν όλη την ουσία. Γιατί ξέρουν ότι η διαταγή της εκτέλεσης τους ονομάτιζε κομμουνιστές, όπως ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι 200 της Καισαριανής. Και ως κομμουνιστές, ήταν πατριώτες και αγωνιστές, που πρωτοστάτησαν με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ στην οργάνωση της Αντίστασης ενάντια στον Γερμανό κατακτητή.

Οσοι 82 χρόνια μετά ζητάνε από τους αλύγιστους τη δήλωση μετανοίας που δεν μπόρεσαν να τους αποσπάσουν οι Γερμανοί, μόνο φτηνοί και τιποτένιοι φαίνονται και τίποτα άλλο.

Οσο για τη «συλλογική μνήμη», μάλλον ξεθωριάζει περίεργα όταν γυρνάει σε εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, έχει την τάση να «ξεχνάει» ότι ένα μέρος της αστικής τάξης την έκανε για Κάιρο και ένα άλλο συνεργάστηκε με τους ναζί κατακτητές, παραδίδοντας σε αυτούς τούς φυλακισμένους από τον Μεταξά Κομμουνιστές. Το «όλοι μαζί» δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά στην Ιστορία (της πάλης) των τάξεων...

* * *

Είναι κι εκείνοι που τιμάνε μουσειακά τη θυσία των 200... Κάτι σαν είδος προς εξαφάνιση, που κάποια δεοντολογία επιβάλλει τη διάσωσή του σε προθήκες. Αλλά φευ! Οχι για παραδειγματισμό, όχι για διαπαιδαγώγηση των νέων γενεών η αυτοθυσία και ο ηρωισμός τους. Μην πάρουν και τα μυαλά τους αέρα...

Εφευρίσκουν τεχνάσματα για να διασκεδάσουν την αμηχανία τους γι' αυτό που αποτυπώνουν τα ντοκουμέντα. Πόσο πιο εύκολο θα τους ήταν αν οι φωτογραφίες έδειχναν κάτι άλλο!

Αν αντί για πρόσωπα καθαρά και σίγουρα, έδειχναν πρόσωπα τρομαγμένα. Αν αντί για κορμιά ολόρθα και περήφανα, έδειχναν κορμιά σκεβρωμένα. Αν αντί για μάτια που πετάνε σπίθες, έδειχναν μάτια θλιμμένα. Αν αντί για χείλη που τραγουδούν, έδειχναν χείλη σφιγμένα. Αν αντί για χέρια σηκωμένα γροθιές, έδειχναν χέρια απλωμένα να ικετεύουν...

Τότε θα ήταν πραγματικά ντοκουμέντα για όλους αυτούς! Γιατί θα γκρέμιζαν επιτέλους τον «κομμουνιστικό μύθο» των ηρώων που ορθοβάδισαν μια ζωή για να ορθοσταθούν στα ύστερα μπροστά στη μάντρα, απέναντι από το απόσπασμα...

Δεν θα 'χαν πρόβλημα και τότε να τους χαριστούν. Πάλι θα είχαν κάτι να πουν: «Η ανθρώπινη φύση μπροστά στο δέος του θανάτου», «και οι ήρωες λυγίζουν» κ.λπ. Αλλά τα πράγματα θα ήταν τότε διαφορετικά... Το ενοχλητικό «αφήγημα» του κομμουνιστή ήρωα θα είχε τρωθεί.

* * *

Ομως τα ντοκουμέντα σκορπάνε ρίγη επειδή επιβεβαιώνουν το ΚΚΕ. Οχι για την ακρίβεια των ιστορικών γεγονότων, αλλά για το πώς και τι ήταν αυτό που έκανε τους 200 (και χιλιάδες άλλους) να βγάζουν τη γλώσσα στον θάνατο και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να «ξοδεύουν» την τελευταία ανάσα για να ακουστεί πιο δυνατά από το κροτάλισμα των πολυβόλων: «Ζήτω το ΚΚΕ»!

Το τι ήταν αυτοί οι ήρωες το γράφουμε σε πολλές σελίδες της εφημερίδας. Τιμάμε την αυτοθυσία και τον ηρωισμό τους όχι σαν μουσειακό είδος, αλλά ως χρέος και καθήκον στο σήμερα, στις σύγχρονες απαιτήσεις της ταξικής πάλης.

Διαβάζουμε τα βιογραφικά τους γιατί θέλουμε να ρουφήξουμε και την τελευταία λεπτομέρεια μιας ζωής που τους έκανε ήρωες, ενώ δεν γεννήθηκαν τέτοιοι. Ετσι κρατάμε το κόκκινο νήμα της θυσίας τους!

Στο πρόσωπό τους τιμάμε την Ιστορία και τις θυσίες του ΚΚΕ, που ενέπνευσε με τα υψηλά ιδανικά του χιλιάδες λαού. Την αδιάλειπτη πορεία του για 108 χρόνια, που οδηγεί στο σήμερα και στο αύριο της ταξικής πάλης, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Με σύγχρονο επαναστατικό Πρόγραμμα, με επεξεργασμένη στρατηγική, με γερά πόδια μέσα στον λαό και σχέσεις σφυρηλατημένες με φωτιά και σίδερο.

* * *

Πολύ θα το 'θελαν κάποιοι οι 200 να ανήκαν σε κάποιο «άλλο» ΚΚΕ από το σημερινό. Είναι οι ίδιοι που στο πρόσωπό τους βλέπουν ανυπότακτους, αλλά στη σημερινή νεολαία και στον λαό κηρύσσουν την υποταγή, το «κάτσε στ' αυγά σου»...

Αναγνωρίζουν την αγωνιστικότητά τους, αλλά στους νέους κουνάνε το δάχτυλο όταν αγωνίζονται και διεκδικούν, απειλούν τους εργάτες με απολύσεις και τους αγρότες με «αγροτοδικεία». Εκθειάζουν την ανδρεία μπροστά στον εχθρό, αλλά στους νέους στρατευμένους λένε «ΝΑΤΟ και ξερό ψωμί», τυφλή υποταγή στους πολέμους της αστικής τάξης, ετοιμότητα για να γίνουν θύτες σε βάρος άλλων λαών.

Με όλους αυτούς μας χωρίζει χάος! Γιατί οι 200 δεν είναι σκιές στο παρελθόν, αλλά γίγαντες στο παρόν και στο μέλλον. Είναι έμπνευση και χρέος να γίνουμε πιο ικανοί στην πρώτη γραμμή της πάλης του λαού για την ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού, που φέρνει εκμετάλλευση, πόλεμο και φτώχεια.

Είναι ντοκουμέντο για τις άφταστες δυνάμεις του λαού, που και τον πιο ισχυρό στρατό να βάλεις απέναντί του, αρκεί ένα βλέμμα σαν αυτό του μελλοθάνατου κομμουνιστή για να κάνει παλιοσίδερα τα μυδραλιοβόλα!