Μέσα σε κλίμα βαθιάς θλίψης και συγκίνησης, σύντροφοι, συγγενείς και φίλοι, απολυμένοι της ΛΑΡΚΟ και εργαζόμενοι, αποχαιρέτησαν το πρωί της Παρασκευής στη Λάρυμνα τον σύντροφο Σταύρο Ανδριώτη ή «Τσάκαλο», που «έφυγε» στα 68 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια ζωή γεμάτη μόχθο και ιδρώτα, αλλά και μια ζωή γεμάτη γλέντια και χαρές, γεμάτη από αγώνα ενάντια στο άδικο και την εκμετάλλευση.

Στο τελευταίο «αντίο» στον σύντροφο Σταύρο παρευρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Κώστας Μπάτσικας και Παναγιώτης Πολίτης, μέλη της ΚΕ του Κόμματος, και ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, Γραμματέας της ΤΕ Φθιώτιδας του ΚΚΕ. Επίσης ο Γιώργος Οικονόμου, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λαμίας, μέλη της διοίκησης του Σωματείου Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ Λάρυμνας και του Συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας, εκπρόσωποι συνδικάτων και μαζικών φορέων της περιοχής.

Αποχαιρετώντας τον σύντροφο Σταύρο, ο Παναγιώτης Πολίτης σημείωσε ότι «αποχαιρετούμε έναν αγωνιστή, που αναμφισβήτητα έβαλε το δικό του "λιθαράκι" στους αγώνες που αναπτύχθηκαν μέχρι σήμερα.

Τον Σταύρο, τον εργάτη της ΛΑΡΚΟ, τον δουλευταρά, τον αγωνιστή, τον ελεύθερο, τον νευρικό και παράλληλα ευαίσθητο, τον ατίθασο και παράλληλα πιστό, συνεπή στρατιώτη της ταξικής πάλης, τον "Τσάκαλο", τον κομμουνιστή».

Αναφέρθηκε στη ζωή, στους αγώνες και τη συνδικαλιστική του δράση, σημειώνοντας ότι «γεννήθηκε το 1958 από φτωχή οικογένεια. Στην παιδική του ηλικία ξεχώρισε για τη σπιρτάδα του στα γράμματα, τα οποία όμως εγκατέλειψε για να μπει στη βιοπάλη του μεροκάματου.

Ηταν περήφανος που ήταν εργάτης, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του απέναντι σε οποιονδήποτε περιφρονούσε τη φτωχολογιά (...)

Δεν υπήρχε απεργιακή φρουρά που να μην ήταν μπροστά, όχι μόνο στη ΛΑΡΚΟ αλλά όπου υπήρχε αγώνας στην περιοχή. Δεν υπήρχε απεργιακή συγκέντρωση και συλλαλητήριο που να έλειπε, Γενική Συνέλευση και Διοικητικό Συμβούλιο που να μην το παρακολουθήσει και να μην τοποθετηθεί όποτε χρειαστεί, εκλογές που να μην είχε ουσιαστική συμβολή...

Πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι σήμερα είχε και στον αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ ενάντια στις απολύσεις και το κλείσιμο, στην αλλαγή συσχετισμού στο Σωματείο. Αν και για λόγους υγείας συνταξιοδοτήθηκε πριν τις τελικές απολύσεις, μέχρι και τον προηγούμενο μήνα που μπήκε στο νοσοκομείο δεν είχε χάσει συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου.

Ο,τι και να τον χρέωνε η Οργάνωση ή τα σωματεία όπου ήταν μέλος, το πάλευε με πείσμα και το έβγαζε εις πέρας. Υποψήφιος με τη "Λαϊκή Συσπείρωση", αντιπρόσωπος του Κόμματος σε όλες τις εκλογικές μάχες. Στρατευμένος στους σκοπούς και τις αποφάσεις του Κόμματος. Πιστός στο δίκιο της εργατικής τάξης και με ιεράρχηση του ενδιαφέροντός του για τους νέους ανθρώπους, τους μετανάστες και τους κατατρεγμένους...».

Συνεχίζοντας ο Παναγιώτης Πολίτης περιέγραψε με γλαφυρότητα την ένταξη του συντρόφου Σταύρου στο ΚΚΕ. Το πώς μέσα από τους αγώνες, την καθημερινή του συναναστροφή με τους κομμουνιστές, γαλουχήθηκε με τις αξίες και τις αρχές του Κόμματος και ζήτησε ο ίδιος να γίνει μέλος του.

«Από τότε ο σύντροφος Σταύρος έκανε βήματα, άλματα, απέδειξε με τη στάση ζωής του ότι "αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι είναι ο ίδιος ο λαός". Πολλές φορές έλεγε "είναι τιμή μου να είμαι μέλος του ΚΚΕ", και το πίστευε από τα βάθη της καρδιάς του. Η αλήθεια είναι ότι ο σύντροφος Σταύρος αποτελεί τιμή του Κόμματος για την πρωτοπόρα δράση του στην εργατική τάξη, αποτελεί τιμή για το εργατικό κίνημα της ΛΑΡΚΟ, της Φθιώτιδας και του κλάδου μας.

Σύντροφε Σταύρο, η απουσία σου αφήνει κενό και θα μας λείψεις. Ομως δεν έκανες και λίγα. Κράτησες ψηλά τη σημαία του αγώνα και της ελπίδας. Δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον δρόμο που μέχρι σήμερα περπατήσαμε μαζί. Μέχρι τη νίκη. Μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».