Οσο το σύστημα βυθίζει στη φτώχεια τους λαούς, τόσο φτωχαίνουν τα «επιχειρήματα» για την υπεράσπισή του. Μέχρι και την ονομασία των δεδομένων που συλλέγει έχει αλλάξει η ΕΕ, μιλώντας για «υποκειμενική φτώχεια», λες και τη μιζέρια τους οι λαοί τη φαντάζονται! Για να ξεπλύνουν τον καπιταλισμό, οι απολογητές του πουλούν παραμύθια για εξάλειψη της φτώχειας στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, με «δικαιότερη κατανομή του πλούτου», «ισότιμη πρόσβαση στην απασχόληση» και «επίτευξη κοινωνικής συνοχής», όπως σημειώνεται και στην εν λόγω σοσιαλδημοκρατικής κοπής έκθεση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή ότι «η φτώχεια (...) απορρέει από συστημικές και διαρθρωτικές αδικίες, συνδέεται με ιστορικές ανισότητες που βασίζονται στο φύλο και την έκφραση φύλου, στη φυλή και την εθνοτική καταγωγή, στη θρησκεία, στο καθεστώς του μετανάστη, στην ηλικία, στον σεξουαλικό προσανατολισμό και στην αναπηρία». Επιστρατεύονται δηλαδή όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά - που κι αυτά είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας και των νόμων του καπιταλισμού - για να κρυφτεί το βασικό που τα ενοποιεί: Η σχέση των εργαζομένων με τα μέσα παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην αστική τάξη και γι' αυτό είναι αναγκασμένοι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη, «εκτεθειμένοι» στην εκμετάλλευση και στη φτώχεια. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού. Το σύστημα του κέρδους πρέπει να ξεριζώσουν με την πάλη τους οι λαοί για να κάνουν τη φτώχεια παρελθόν, να απολαύσουν τον τεράστιο πλούτο που παράγουν.