Πραγματικός συγκλονισμός οι φωτογραφίες. Είναι άλλο πράγμα να ακούς περιγραφές και μαρτυρίες, να συμμετέχεις σε εκδηλώσεις, να διαβάζεις βιβλία, δημοσιεύματα κ.λπ., αλλά πραγματικά οι φωτογραφίες αυτές είναι σαν να σε χτυπά "ηλεκτρικό ρεύμα".

Αυτά τα πρόσωπα, αυτές οι ματιές, αυτά τα βήματα, αυτά τα κορμιά στις φωτογραφίες ντοκουμέντο. Δεν συσπώνται, δεν τρέμουν, δεν σέρνονται, δεν γέρνουν, δεν λυγίζουν. Κοιτούν τον εχθρό στα μάτια. Τραγουδάνε, χαμογελάνε. Οι πάνοπλοι δήμιοι φοβούνται τους άοπλους, τρομάζουν, προβληματίζονται, ανησυχούν. (...)

Οι συγγενείς του Γ. Αϊβατζίδη δεν τον ξέχασαν ποτέ, ήταν και είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι γι' αυτόν και τη θυσία του. (...)

Στέκομαι με πραγματικό δέος, στο, όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: "Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος, πετιέται ένας άνδρας - Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά".

Θεωρώ ότι τα ντοκουμέντα αυτά, που βρίσκονται σε ηλεκτρονική δημοπρασία, θα πρέπει με ευθύνη του κράτους να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής, στον δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά στον λαό και στη νεολαία μας και να αποτελούν παράδειγμα για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Κάτι που είμαι βέβαιος ότι θα επιθυμούσε και ο Γεώργιος Αϊβατζίδης».

Επιστολή του Αν. Θερμού, συγγενή του Γεώργιου Αϊβατζίδη

Ολόκληρη η επιστολή και τα βιογραφικά στοιχεία του Γ. Αϊβατζίδη στο «902.gr».

Σε δήλωσή της η Ζώγια Αρεοβηματά από τον Βόλο, ανιψιά του Τάσου Τσαλίκη, που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944, σημειώνει τα εξής:

«Νιώθω συγκλονισμένη με το που είδα αυτές τις φωτογραφίες, διότι μου έφεραν στο μυαλό όσα μου είχαν πει για τον θείο μου, Τάσο Τσαλίκη, μέλος του ΚΚΕ που εκτελέστηκε την Πρωτομαγιά του '44 στην Καισαριανή. Θέλω οι φωτογραφίες να επιστρέψουν στην Ελλάδα, να είναι προσβάσιμες σε όλο τον λαό και ειδικά στη νεολαία, ώστε να γνωρίσουν την πραγματική και αληθινή Ιστορία».

Τα βιογραφικά στοιχεία του Τάσου Τσαλίκη στο «902.gr».

«Πλήθος συναισθημάτων μας έχουν πλημμυρίσει από τη στιγμή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

200 κομμουνιστές, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματός τους, του ΚΚΕ, πεισμένοι και αποφασισμένοι ότι θα ξημερώσουν οι μέρες που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του, δοσμένοι στον αγώνα της εργατικής τάξης, πανέτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους γι' αυτόν τον σκοπό.

200 κομμουνιστές που ''τραβήξανε ψηλά'' γιατί μεγάλο ...ήταν τ' όνειρό τους! Αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι, χαμογελαστοί και σίγουροι ότι τα όνειρά τους δεν θα μείνουν ανεκπλήρωτα! Φάρος και παράδειγμα για τις νέες τις γενιές.

Μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Πίττακας, ξάδερφος και θείος μας.

Γεννήθηκε στο Φραντάτο Ικαρίας το 1905, παιδί επταμελούς οικογένειας. Επάγγελμα μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ και της Εργατικής Βοήθειας.

Διωκόταν από το 1931 για εξέγερση στον κάμπο Ικαρίας. Το 1932 είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση της Εργατικής Βοήθειας, που είχε σχεδόν διαλυθεί από τα συνεχή χτυπήματα.

Πέρασε στην παρανομία από το 1932 έως και το 1940. Βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή της Ακροναυπλίας.

Τον Σεπτέμβρη του 1943 οι Ακροναυπλιώτες μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, μέσα σε αυτούς και ο Γεώργιος Πίττακας. Από κει επιλέγεται στους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν το 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες.

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε τα εξής, επειδή πιστεύουμε ότι οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό και ανήκουν στον λαό, απαιτούμε εδώ και τώρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους. Στο Κόμμα αυτών που εκτελέστηκαν, στο ΚΚΕ, στον ελληνικό λαό και τη νεολαία του τόπου μας!

Χριστόδουλος Πίττακας, Λαμπρινή Πίττακα, Νατάσσα Πίττακα, Χριστίνα Πίττακα».

«Εμείς οι συγγενείς και απόγονοι των 200 αγωνιστών, κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, με συγκίνηση είδαμε τις τελευταίες φωτογραφίες από τον τόπο της εκτέλεσης στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι φωτογραφίες αυτές, που αποτελούν το μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο της θυσίας και του ηρωικού αγώνα του λαού μας και κομμάτι της Ιστορίας του ΚΚΕ, ζητάμε να αποδοθούν στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής, στον δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ. Προσιτά στον λαό και στη νεολαία, γιατί αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.

Ενας από τους 200 ήταν και ο δικός μας Μιχάλης Τσερμέγκας του Δημήτρη και της Αργυρώς.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαυράτο της Ικαρίας το 1912 και ήταν το πέμπτο παιδί οικογένειας αγωνιστών. Στα 1929 είναι οργανωμένο μέλος της ΟΚΝΕ, μαθητής ακόμα. Υπήρξε διαφωτιστής των οργανώσεων της νεολαίας και τελείωσε το Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου το 1930.

Το 1935, γυρίζοντας από το στρατό, δούλευε μαζί με άλλους εργάτες σε συνεργείο που έφτιαχνε τον παραλιακό δρόμο προς το χωριό Ξυλοσύρτη και προς Θέρμα.

Οι εργάτες δούλευαν 12ωρο με χαμηλό μεροκάματο. Ο εργολάβος του έργου τούς άφηνε απλήρωτους μέρες και μήνες. Ο Μιχάλης με τον Γιώργο Πασβάνη, από το χωριό Οξέ, οργάνωσαν σε σωματείο τους εργάτες του έργου και έκαναν την πρώτη μεγάλη απεργία (...)

Αρχές του καλοκαιριού του 1936, με την επανέναρξη των εργασιών του έργου και αφού δεν έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα των εργατών, έχουμε νέες κινητοποιήσεις.

Προκηρύσσεται νέα απεργία που κράτησε πολλές μέρες και ανάγκασε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους. Τότε οπλισμένοι χωροφύλακες συλλαμβάνουν το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου. Είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μιχάλης Τσερμέγκας και ο Γιώργος Πασβάνης εξορίζονται στον Αη Στράτη. Από εκεί στην Ακροναυπλία. Τον Μ. Τσερμέγκα τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι. (...)

Την Πρωτομαγιά του 1944 μαζί με τους άλλους 199, ανάμεσά τους και 2 ακόμα παιδιά από την Ικαρία, τον Γιώργο Κρόκο από το Στελί και τον Γιώργο Πίττακα από το Φραντάτο, οδηγούνται στο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς. Εδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά, για το δίκιο του λαού».

Την επιστολή υπογράφουν οι συγγενείς του: Μιχάλης Πετσάκος, Αργυρώ Τσερμέγκα, Ηλιάνα Γεράκη - Πετσάκου, Μανώλης Πετσάκος, Μαρία Φράγκου, Καλλιόπη Πετσάκου, Βασιλική Πετσάκου, Χαράλαμπος Στεργιώτης, Καλλιόπη Παπαγεωργάκη.

«Από την πρώτη στιγμή που είδαν το φως της δημοσιότητας οι φωτογραφίες με τους συντρόφους μας που πάνε για εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, ρίγη συγκίνησης αλλά και μεγάλη περηφάνια κυρίευσαν τη σκέψη όλης μας της οικογένειας.

Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αναζητήσω στις φωτογραφίες τον θείο μου, Κώστα Τζωρτζάτο, ο οποίος ήταν ένας από τους 200. Παρόλο που δεν ήταν σε κάποια από αυτές, το συναίσθημα που με διακατέχει είναι μόνο περηφάνια γι' αυτά τα 200 παλικάρια που ακλόνητοι, με καθαρό βλέμμα και τη γροθιά υψωμένη, και με τη δύναμη του καθημερινού ανθρώπου που μπορεί να υψωθεί πάνω από τον φόβο, έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος για τους σκοπούς και τα ιδανικά τους, για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτό δείχνει την ηθική ανωτερότητα των κομμουνιστών.

Με τη σειρά μου και εγώ στηρίζω την προσπάθεια του Κόμματός μας να αποκτήσει και να αξιοποιήσει αυτά τα ντοκουμέντα, διότι του ανήκουν.

Η στάση των 200 συντρόφων μας και η σκέψη μου σε αυτούς με κράτησαν πάντα πλάι στο Κόμμα και τους έχω πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μου».

Δήλωση του Κώστα Τζωρτζάτου, ανιψιού του Κ. Τζωρτζάτου.