Πιο συγκεκριμένα, η Μ. Καρυστιανού, επικαλούμενη μάλιστα την επιστημονική της ιδιότητα ως παιδίατρος και αμφισβητώντας ουσιαστικά ένα ανθρώπινο δικαίωμα θεμελιωμένο μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις, σημείωσε: «Επειδή σέβομαι την ελεύθερη βούληση και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης (σ.σ. οι αμβλώσεις), ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά και του εμβρύου. Επειδή είμαι και παιδίατρος, λόγω της επιστήμης μου, διχάζομαι στο ποια δικαιώματα πρέπει να είναι παραπάνω, δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω».

Τέτοιες δηλώσεις αποκαλύπτουν το παλιό πίσω από τη μάσκα του νέου που ισχυρίζεται ότι κομίζει πολιτικά η Μ. Καρυστιανού, ετοιμάζοντας τον νέο πολιτικό φορέα. Ταυτόχρονα, δίνουν την ευκαιρία στη ΝΔ και στα άλλα αστικά κόμματα να εμφανίζονται ως «προοδευτικά», ενώ έχουν τσακίσει το λαό με την αντιλαϊκή πολιτική τους.

Ετσι, ο αναχρονιστικός λίβελος συνεχίστηκε με τη δήλωση πως «μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της», λέγοντας πως «το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει κι ένα άλλο ηθικό θέμα που για μένα είναι πολύ σημαντικό. Το θέμα δεν είναι τι πιστεύω εγώ ή εσείς, γι' αυτό λέω για δημόσια διαβούλευση, είναι πιο δημοκρατικό, γιατί μιλάμε για μια ζωή που τώρα γεννάται». Μάλιστα, η ίδια απέφυγε να απαντήσει στην ερώτηση του δημοσιογράφου πως «είναι σαν να λέτε ότι "αν κυβερνήσω, θα το ξαναδώ;"».

Κατά τ' άλλα, στην ίδια συνέντευξη δεν παρέλειψε για μία ακόμα φορά να δηλώσει πως «δεν θα θελα να 'χω ταμπέλες γιατί συνομιλώ με ανθρώπους που ανήκουν σε όλα τα κόμματα και σε όλες τις ιδεολογίες», υπενθυμίζοντας ότι στην υπηρεσία του κεφαλαίου «όλοι οι καλοί χωράνε».

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι πίσω από τέτοιες δηλώσεις με άρωμα μεσαίωνα, τεχνηέντως αποσιωπάται η διάλυση του δημόσιου συστήματος Υγείας και η μετατροπή συνολικά των ζητημάτων αναπαραγωγικής υγείας σε πανάκριβο εμπόρευμα, στο οποίο έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα όλα τα αστικά κόμματα, αλλά και η προθυμία του νέου αστικού πολιτικού προσωπικού να συνεχίσει σε αυτή τη ρότα, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις ευρωενωσιακές κατευθυντήριες γραμμές στη λογική κόστους - οφέλους.