Συμφωνώντας με τις Θέσεις της Κ.Ε. και με την ανάγκη αναβάθμισης ολόκληρης της κομματικής λειτουργίας στη βάση του Προγράμματος, κρίνω σκόπιμο να σταθώ σε μια, κατά τη γνώμη μου, σοβαρή έλλειψη των Θέσεων. Αναφέρομαι στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην ομοφοβία, την καταπίεση που υφίστανται άνθρωποι με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου.

Η νέα όξυνση των καπιταλιστικών ανταγωνισμών διεθνώς και η πολεμική προετοιμασία διαμορφώνουν επικίνδυνο πεδίο. Καταστολή και ενσωμάτωση αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη. Ετσι βλέπουμε τάση διεύρυνσης των κρατών που ποινικοποιούν τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, π.χ. από το νέο, υποστηριζόμενο από τη Ρωσία, καθεστώς της Μπουρκίνα Φάσο και ορυμαγδό ομοφοβικών νομοθετημάτων στις ΗΠΑ. Αλλωστε έχει ξανασυμβεί ιστορικά, να συνοδεύεται η πολεμική εμπλοκή από δίωξη της «ομοφυλοφιλίας», γιατί δεν είναι το ίδιο «παραγωγική» για την πολεμοκάπηλη αστική τάξη, γιατί είναι ένας αποδιοπομπαίος τράγος που μπορεί να συσπειρώσει το «έθνος» κ.λπ. Από την άλλη νέες μορφές ενσωμάτωσης χρησιμοποιούν δεδομένα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα για να ξεπλύνουν τις αστικές επιδιώξεις («pinkwashing»), με χαρακτηριστικό παράδειγμα το γενοκτονικό Ισραήλ. Αυτές οι πλευρές δεν μπορούν να είναι αδιάφορες για το εργατικό κίνημα και το Κ.Κ.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, στη βάση της κοινωνικοποίησης της εργασίας αλλά και των αγώνων, ανεξαρτήτως του προσανατολισμού τους, ορισμένων «ΛΟΑΤΚΙ» ανθρώπων, σήμερα έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών και παροχής της επιπλέον στήριξης (υγεία και ειδικότερα ψυχική, εργασία, εκπαίδευση, πολιτισμός, οικογένεια) που χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Οπως άλλωστε για όλο τον λαό, ο καπιταλισμός είναι το εμπόδιο. Πρόκειται για αντίφαση πάνω στην οποία το Κόμμα μπορεί να αναπτύσσει παρέμβαση για τα «ΛΟΑΤΚΙ» ζητήματα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Προκύπτει επομένως ότι η συζήτηση για τα παραπάνω δεν είναι «ψύλλος στ' άχυρα» για το Κ.Κ.

Η περιγραφή των ειδικότερων προβλημάτων ευαλωτότητας των μη ετεροφυλόφιλων εργαζομένων, που προκύπτουν από την ταξική καταπίεση, δεν αρκεί. Τα προβλήματα και η επιπλέον καταπίεση είναι εδώ. Δεν βοηθάνε επίσης επιφανειακές, άνευρες ανακοινώσεις μια στο τόσο μετά από ένα ακραίο περιστατικό ομοφοβικής ή τρανσφοβικής επίθεσης. Το Κόμμα μπορεί να ξεκινήσει, έστω καθυστερημένα, μια σοβαρή μελέτη για το κύριο: τι είναι ομοφοβία, τι είναι τρανσφοβία, πότε γεννήθηκαν και σε ποιο οικονομικό - κοινωνικό πλαίσιο, γιατί αναπαράγονται σήμερα, πώς συνυπάρχουν η «χαλαρή» ή «ακραία» ομοφοβία με την ενσωμάτωση. Στον βαθμό που δεν κινούμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση ακόμα και η κριτική του Κόμματος ενάντια στην ευρωενωσιακή προπαγάνδα καθίσταται άσφαιρη. Οσο υποβιβάζουμε την καταπίεση των μη ετεροφυλόφιλων εργαζόμενων σε ζήτημα ανοχής και απλής καταδίκης ορισμένων ομοφοβικών συμπεριφορών ή σε ζήτημα «ατομικού γνωρίσματος» τόσο δυσχεραίνεται ακόμα και ο διαχωρισμός από την προπαγάνδα των αστικών επιτελείων για σεβασμό στη «διαφορετικότητα» και την επιφανειακή «συμπερίληψη».

Αντίστοιχα, η μονομέρεια και ένας σχετικός ακαδημαϊσμός στην αντιπαράθεση με τον «υποκειμενικό ιδεαλισμό», που πράγματι συμβάλλει στη χειραγώγηση διά του κατακερματισμού της συνείδησης σε επιμέρους ταυτότητες, δεν βοηθάνε. Πολύ πριν τον μεταδομισμό κ.λπ. υπήρχε το στίγμα, ο φόβος, ο εξευτελισμός, η απόλυση, η δολοφονία, το περιθώριο, η αυτοκαταπίεση και η ψυχική ανημπόρια που καθιστούν τον άνθρωπο εκ των πραγμάτων χειραγωγημένο, διχοτομημένο σε «δημόσιο» και «ιδιωτικό», στο περιθώριο της κοινωνικής δραστηριότητας. Αυτό που επιδιώκω να πω είναι ότι το «Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία» και η υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο είναι ένα κομμάτι της εικόνας, μέσα στην οποία όμως υπάρχει και μια αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα πολλές φορές μη αξιοβίωτη. Πώς να αντιπαρατεθούμε λοιπόν σε μεταμοντέρνες θεωρίες που μάχονται την «ολότητα» και θεοποιούν τη «διαφορά» όταν εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε διαλεκτικά τη σχέση τους έχοντας εκτός οπτικού πεδίου την πνιγμονή που νιώθει ένας γκέι εργάτης;

Με αυτήν την έννοια, η απουσία αναφοράς στην ομοφοβία στις Θέσεις φαίνεται να συνδέεται με τη λαθεμένη από όλες τις απόψεις θέση για τον πολιτικό γάμο και την τεκνοθεσία, που δεν επιτρέπει στο Κόμμα να ανοίξει το οποιοδήποτε μέτωπο πάλης σχετικά με αυτά τα ζητήματα στην ελληνική κοινωνία. Στην ίδια λαθεμένη λογική εντάσσονται, ανεξάρτητα από προθέσεις: η μη ύπαρξη ενότητας για την ψυχική υγεία ομοφυλόφιλων και διαφυλικών στην Ημερίδα για την Ψυχική Υγεία, απρόσεκτες προτάσεις π.χ. περί «επιτροπείας», αναπαραγωγή απαράδεκτων ρατσιστικών ομοφοβικών άρθρων από το 902 την περίοδο συζήτησης των σχετικών νομοσχεδίων, η αναπαραγωγή από τον «Ριζοσπάστη» ως άποψη «νομικών κύκλων» τμήματος άρθρου γνώμης συγκεκριμένου δικηγόρου-συντάκτη των εφημερίδων «Σύναξη» και «Χριστιανική», η ελλιπής παρουσίαση από τον «Ριζοσπάστη» της τοποθέτησης της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας για την τεκνοθεσία, η απουσία ρεπορτάζ για την παρέμβαση των ΗΠΑ μέσω του Evangelical Christian Humanitarian Outreach for Cuba ενάντια στον νέο Οικογενειακό Κώδικα της χώρας, η εν γένει πολλές φορές άνευ στοιχειώδους γνωσιοθεωρητικού υποβάθρου «συζήτηση» για το «Αγιο Δισκοπότηρο» της «αιτίας» της ομοφυλοφιλίας.

Η επεξεργασία σοβαρών θέσεων από ένα Κ.Κ. πάνω σε αυτά τα θέματα δεν συνεπάγεται προσχώρηση στη «διαθεματικότητα» ή την πολιτική των «ταυτοτήτων» που αναπαράγουν τη λογική του αλλοτριωμένου ανθρώπου στον καπιταλισμό. Σήμερα στην Ελλάδα λείπει μια μαζική μαχητική ταξική γραμμή σχετικά με την καταπίεση των ανθρώπων με ομόφυλο ή αμφίφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ή άτυπη συμπεριφορά φύλου. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να αναπτυχθεί και να στηριχθεί η αλληλεγγύη μέσα στο εργατικό κίνημα, η ορατότητα ανθρώπων, ζευγαριών, οικογενειών (στην κοινωνία και στην Τέχνη) και η ανοιχτή κοινωνική επαφή, οι ειδικότερες ανάγκες και με ρυθμίσεις σε οικογενειακά και γονεϊκά ζητήματα. Το κυριότερο, να μελετηθεί και να αναδειχθεί η αιτία όσης επιπλέον κοινωνικής καταπίεσης βιώνει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, να απλώσουμε το χέρι, να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να οργανώσουμε με βάση την επαναστατική διέξοδο για την κοινωνική απελευθέρωση. Στην Ελλάδα αυτό μπορεί να το κάνει το Κ.Κ.Ε.