Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνία δείχνει μια βαθιά απαξίωση προς κάθε μορφή πνευματικότητας, σε κάθε τι δηλαδή που απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της κατανάλωσης. Η εσωτερική ζωή, η καλλιέργεια του νοήματος, η αναζήτηση του βαθύτερου προσανατολισμού του ανθρώπου αντιμετωπίζονται ως περιττές πολυτέλειες σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με όρους χρησιμότητας, απόδοσης και κατανάλωσης. Το άτομο ωθείται διαρκώς σε μια μοναχική μάχη «επιτυχίας», ενώ η κοινότητα αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της ατομικιστικής λογικής.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ανάγκη για κομμουνιστική οργάνωση δεν είναι ζήτημα πολιτικής νοσταλγίας, ούτε επιστροφής σε παρωχημένα μοντέλα. Είναι πρωτίστως ζήτημα φιλανθρωπίας αυτό που ακούγεται σήμερα ως ανθρωπινότητα. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δεσμούς, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς δομές που επιτρέπουν στους ανθρώπους να δρουν μαζί και όχι ο ένας εναντίον του άλλου. Κάθε κοινωνία που στηρίζεται αποκλειστικά στον ανταγωνισμό και στην απομόνωση, αργά ή γρήγορα, διαλύεται.

Η συλλογική οργάνωση πρέπει να ξαναβρεί το χαμένο της νόημα. Να μην είναι μηχανισμός εξουσίας, αλλά ένα δίκτυο που στηρίζεται στην αλληλοβοήθεια, στην αυτοδιαχείριση και στη συνείδηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς παραγωγικό μέγεθος, αλλά πρόσωπο με ελευθερία και δημιουργικότητα. Η ιστορική εμπειρία μας έχει δείξει ότι όταν η οργάνωση ξεχνά τον άνθρωπο και μετατρέπεται σε γραφειοκρατικό μηχανισμό, όταν αντιμετωπίζει το άτομο ως εξάρτημα, τότε αναπόφευκτα παύει να υπηρετεί την ελευθερία και γίνεται πηγή καταπίεσης. Μια τέτοια δομή καταρρέει όχι μόνο πολιτικά ή οικονομικά, αλλά και πνευματικά: χάνει τον σκοπό της, χάνει τη ζωτικότητά της, χάνει την πίστη της στο ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό,χάνει την επαναστατική της λειτουργία.

Η Δημόσια υγεία με αυτά τα μέτρα δεν μπορεί λοιπόν να είναι «διοικητική υπόθεση». Είναι πεδίο όπου πρέπει να εκφράζεται η ανώτερη μορφή κοινωνικής συνείδησης: το καθήκον απέναντι στον συλλογικό άνθρωπο. Αυτό σημαίνει:

- να βλέπεις τον ασθενή όχι ως παραγωγικό μέγεθος αλλά ως φορέα ιστορικής αξιοπρέπειας,

- να αντιλαμβάνεσαι τη φροντίδα όχι ως πράξη υπηρεσίας αλλά ως πράξη κοινωνικής απελευθέρωσης,

- να οργανώνεις την ιατρική πράξη ως συλλογικό έργο, όχι ως ατομική επιβίωση.

Η συλλογική αυτή δράση είναι καθήκον όλων μας. Η πρόκληση της εποχής μας είναι να βρούμε το μέτρο: μια οργάνωση που καλλιεργεί την αλληλεγγύη χωρίς να επιβάλλει ομοιομορφία, που στηρίζει τη συλλογική δράση χωρίς να ακυρώνει την προσωπική ιδιαιτερότητα.

Χρειαζόμαστε την κομμουνιστική συλλογικότητα σε κάθε Νοσοκομείο, σε κάθε δομή υγείας, με τη σύμπραξη όλων όσων κοινωνούν τις ίδιες θέσεις, σε μια πλατεία στήριξη αγώνα αντίστασης, που επαναφέρει στο προσκήνιο τη δημιουργικότητα, την εσωτερικότητα, τη δυνατότητα του ανθρώπου να μεταμορφώνει τον κόσμο με σεβασμό προς τον άλλο και προς τον εαυτό του.