Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του σχολείου σήμερα και πώς είναι το σχολείο που θέλουμε, που ταιριάζει στις σύγχρονες ανάγκες μας, χωρίς αποκλεισμούς, που θα παρέχει ολόπλευρη μόρφωση σε όλα τα παιδιά; Η απάντηση στα παραπάνω, που δίνεται από την επεξεργασία του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ για το «Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας», φωτίζει και την κλαδική ανακοίνωση της ΚΝΕ για τους φοιτητές των Παιδαγωγικών Τμημάτων, για τους αυριανούς δασκάλους των παιδιών μας.

Αυτούς τους νέους που σήμερα ως φοιτητές αντιμετωπίζουν την υποστελέχωση των Τμημάτων τους, σε υποδομές του περασμένου αιώνα, χωρίς παιδαγωγικά εργαστήρια, με πρακτική άσκηση χωρίς διδακτικούς στόχους κ.ο.κ. Ολα αυτά «με αρνητικές επιπτώσεις στην προσδοκία και τις δυνατότητες να αποφοιτήσουμε, έχοντας κατακτήσει ένα στέρεο υπόβαθρο γνώσης της Παιδαγωγικής Επιστήμης» και, φυσικά, «με συγκεκριμένους υπεύθυνους: Την πολιτική των "δημοσιονομικών αντοχών" που εφαρμόζουν ευλαβικά όλες οι κυβερνήσεις και η ΕΕ».

Επικεντρώνοντας στην ουσία του περιεχομένου σπουδών στα Παιδαγωγικά Τμήματα, η ΚΝΕ αναφέρει τσιτάτα που κυριαρχούν στις σύγχρονες «παιδαγωγικές θεωρίες» και τονίζει: «Πίσω από την εύηχη φράση της "μαθητοκεντρικής μάθησης" και την προσαρμογή της διδασκαλίας στους διαφορετικούς "τύπους ευφυίας" κρύβεται η προσπάθεια οι αυριανές δασκάλες και οι αυριανοί δάσκαλοι να αποδεχτούμε ότι οι μαθήτριες και οι μαθητές μας δεν χρειάζονται ένα σχολείο που θα τα δίνει όλα σε όλους, αλλά ένα σχολείο που δίνει κάποια σε λίγους.

Η ίδια η επιστημονική γνώση και η Ιστορία της Εκπαίδευσης καταρρίπτουν αυτές τις θεωρίες. Πριν 200 χρόνια ήταν εξαίρεση ένα παιδί πρώτης σχολικής ηλικίας να γνωρίζει γραφή και ανάγνωση, ενώ σήμερα είναι ο κανόνας. Ετσι, η ίδια η ανάπτυξη της κοινωνίας έλυσε το πρόβλημα των υποτιθεμένων "κληρονομικών γραμματικών ικανοτήτων"».

Η ΚΝΕ περιγράφει το παιχνίδι επιβίωσης για μια θέση στους πίνακες διορισμού για τους δασκάλους, που οδηγεί το 90% των πτυχιούχων να προχωρούν σε μεταπτυχιακό και το 40% να κάνουν και δεύτερο, δηλαδή να νιώθουν ξεκάθαρα ότι το πτυχίο δεν φτάνει. Την ίδια ώρα, η υποστελέχωση του δημόσιου σχολείου τρομάζει και οι ελάχιστες προσλήψεις μόνιμων δασκάλων δεν αναπληρώνουν καν τις συνταξιοδοτήσεις. «Η επίθεση στο δικαίωμα του λαού μας σε δωρεάν, υψηλού επιπέδου, σύγχρονες εκπαιδευτικές υποδομές και αναβαθμισμένο σχολικό δίκτυο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών», τονίζει η ΚΝΕ, ενώ στηλιτεύει και τη μετάθεση της ευθύνης για τη λειτουργία των σχολείων σε δήμους, χορηγούς ...και στις τσέπες των γονιών.

«Μπορεί ο δάσκαλος να μη σκέφτεται, να μην είναι ευαίσθητος, να μη μιλάει, να μη "φωνάζει" απέναντι σε μια πολιτική που βάζει στη ζυγαριά κόστους - οφέλους ακόμα και την ανθρώπινη ζωή; 'Η οφείλει ως παιδαγωγός να κοιτάει με καθαρό βλέμμα τα παιδιά, τους μαθητές και τις μαθήτριές του, με την υπόσχεση ότι υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον να κερδίσουμε;», είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που θέτει η ΚΝΕ για τον ρόλο του δασκάλου, με παραδείγματα για θέματα (πόλοι, πείνα, κοινωνικός αποκλεισμός κ.ά.) για τα οποία ο δάσκαλος δεν μπορεί να μη μιλά, κάνοντας «απλά το μάθημά του».

«Το σχολείο του μέλλοντος τα δίνει όλα σε όλους και όχι κάποια σε λίγους!», ξεκαθαρίζει η ΚΝΕ, παραπέμπει στις επεξεργασίες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο, το σχολείο που έχουμε ανάγκη σήμερα, και περιγράφει τα χαρακτηριστικά του. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται και στην εκπαίδευση των μελλοντικών δασκάλων στα Παιδαγωγικά Τμήματα στον σοσιαλισμό, στο πώς αυτή θα συνδέεται με την οικονομία και την κοινωνία, έχοντας ως κριτήριο την κάλυψη των συνεχώς διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών.

Κλείνοντας, καλεί: «Δυναμώνουμε τον αγώνα μέσα από τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους, σε συμπόρευση με το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Βάζουμε στο στόχαστρο τον πραγματικό, κοινό μας αντίπαλο, που είναι τα μονοπώλια, οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, το κράτος τους, που δολοφονεί για τα κέρδη των λίγων».