Σωστά οι Θέσεις του Συνεδρίου καταπιάνονται με τις ΚΟΒ. Η θετική και η αρνητική πείρα που αποτυπώνονται στις Θέσεις πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε οι ΚΟΒ να μπορούν από καλύτερες θέσεις να επιτελούν τον βασικό τους σκοπό. Να δρουν ως κύτταρο επαναστατικής πρωτοπορίας στον χώρο ευθύνης τους. Ο ρόλος τους είναι κρίσιμος, καθώς είναι αυτές που αποτελούν τον βασικό συνδετικό κρίκο του Κόμματος με την εργατική τάξη.

Θα ήθελα να σταθώ κυρίως σε δύο ζητήματα.

1. Σχετικά με πλευρές ιδεολογικής διαπάλης στην παρέμβαση των ΚΟΒ

Οι καιροί που διανύουμε απαιτούν μεγαλύτερη ικανότητα ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ στις εξελίξεις, θεωρώ ότι είναι εμφανές πως η διαπάλη είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Ενώ ως Κόμμα μπορεί να έχουμε κατακτήσει να απαντάμε εύστοχα στη διαπάλη με επιχειρηματολογία, στην αποδόμηση της αστικής ιδεολογίας και στην ανάδειξη της ανωτερότητας του σοσιαλισμού, στα μέλη του Κόμματος και στα όργανα υπάρχουν σημαντικές ανομοιομορφίες, κάτι το οποίο εκφράζεται και στην παρέμβασή μας.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η όξυνση των ανταγωνισμών και της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, οι πόλεμοι και οι οικονομικές κρίσεις δεν οδηγούν αυτόματα στη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Ισα - ίσα που ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ευάλωτος σε μηχανισμούς ενσωμάτωσης. Η εξαγωγή συμπερασμάτων και η διαμόρφωση κριτηρίου στην εργατική τάξη είναι ένα καθήκον που πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες μας.

Βασικές πλευρές που πιστεύω ότι μπορούμε να βελτιώσουμε:

• Ανάδειξη του χαρακτήρα του πολέμου και της στάσης μας απέναντι σε αυτόν. Να προβληματιστούμε σχετικά με το αν και πόσο βαθαίνουμε τη συζήτηση γύρω από αυτές τις πλευρές, ή κατά πόσο πέφτουμε στην παγίδα μιας γενικόλογης καταδίκης του πολέμου, της καταστροφής που προκαλεί, των θανάτων των λαών κ.λπ., που πολύ εύκολα οδηγεί σε μια πασιφιστική λογική και αντίληψη. Πόσο αναδεικνύουμε στην παρέμβασή μας τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, όχι σαν κλισέ ατάκα αλλά αναδεικνύοντας τους σφοδρούς ανταγωνισμούς; Εξηγώντας πως ο καπιταλισμός ψάχνει διέξοδο επιβίωσης σε νέες αγορές; Πως είναι ανάγκη του η καταστροφή του κεφαλαίου για να μπορέσει να αναζωογονηθεί;
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που επικεντρώνεται στο «να φύγει ο Μητσοτάκης» και στο ότι «ο κόσμος φταίει που τον ψηφίζει». Πολλές φορές περιοριζόμαστε στο ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν στο παρελθόν και τους έχουμε δοκιμάσει», χωρίς να καταπιανόμαστε με την ανάδειξη του ρόλου των κυβερνήσεων και του κρατικού μηχανισμού στο σύνολό του, με τον ιστορικό του ρόλο να υπηρετεί συγκεκριμένη τάξη, αυτή που έχει την εξουσία. Οτι τα προβλήματα, οι ελλείψεις κ.λπ. δεν εκφράζουν αναποτελεσματικότητα, αλλά αντιθέτως μεγάλη ικανότητα εξυπηρέτησης των συμφερόντων των αστών.
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι σε εγκληματικές πολιτικές και κοινωνικές αδικίες, όπως το έγκλημα στα Τέμπη ή τα σκάνδαλα που βγαίνουν στη δημοσιότητα. Είναι ζητήματα που επιδρούν στη συνείδηση ενός κόσμου και αξιοποιούνται μονοθεματικά για την ενσωμάτωση της αγανάκτησης. Κατά πόσο εμείς, ενώ πρωτοστατούμε σε αυτά και καταδικάζουμε τα γεγονότα, προσπαθούμε να αναδείξουμε την πιο βασική αδικία της σημερινής κοινωνίας, αυτή της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης; Το γεγονός ότι μια τάξη από παράσιτα κλέβουν ουσιαστικά τη δουλειά των ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου; Το ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι πως δεν χρειάζεται να παρανομήσουν γι' αυτόν τον σκοπό και όλα γίνονται με το γράμμα του νόμου;

2. Σχετικά με την ποιοτική αναβάθμιση του τρόπου δουλειάς των ΚΟΒ

Λένε οι Θέσεις στη σελίδα 44: «Μια από τις βασικές αιτίες για τις αδυναμίες και καθυστερήσεις πρέπει να την αναζητήσουμε στο γεγονός ότι ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς είναι οργανωμένος "από τα πάνω". Είναι ευθύνη της ΚΕ και των υπόλοιπων καθοδηγητικών οργάνων να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στην ενίσχυση της δουλειάς, του σχεδιασμού, των δράσεων "από τα κάτω", από την ίδια την ΚΟΒ».

Στο πνεύμα αυτής της διατύπωσης, θεωρώ ότι πρέπει να συμβάλουμε ο καθένας ώστε να ενισχυθεί το πνεύμα συμβολής και πρωτοβουλίας με ουσιαστική συζήτηση στα όργανα, στις συνελεύσεις της ΚΟΒ και στις συνεργασίες. Χρειάζεται να αποκτήσουμε ενιαία αντίληψη στο ότι δεν είναι υπόθεση μόνο παραπάνω οργάνων τόσο ο καθορισμός του σχεδιασμού όσο και η υλοποίησή του. Οπως επίσης ότι ο σχεδιασμός «από τα κάτω» δεν περιορίζεται στον καθορισμό μιας εκδήλωσης σε ημερομηνία και μέχρι εκεί. Λες και η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί από μόνη της και ο κόσμος θα κινητοποιηθεί από μόνος του. Χρειάζεται επιμονή και σχέδιο, καθορισμό περιεχομένου και επιχειρηματολογίας, καλή προπαγάνδα και μαζική απεύθυνση.

Μια καλύτερη δουλειά για τον σχεδιασμό και την εξειδίκευση «από τα κάτω» σε καμία περίπτωση δεν υποτιμά τη συμβολή των παραπάνω καθοδηγητικών οργάνων. Ισα - ίσα που αυξάνει τις απαιτήσεις για καθοδήγηση με καλύτερη επεξεργασία και περιεχόμενο, μεγαλύτερη συμβολή σε εξειδικευμένα μέτωπα. Η παρέμβαση, για παράδειγμα, σε μέτωπα όπως το γονεϊκό κίνημα ή τα δημοτικά θέματα θα υστερεί σημαντικά αν δεν υπάρχει καθοδηγητική συμβολή «από τα πάνω» και το βάρος πέφτει αποκλειστικά στις ΚΟΒ.

Κλείνοντας, είναι γεγονός ότι ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά. Οπως επιδρά στον περίγυρο του Κόμματος και στο σύνολο της εργατικής τάξης, έτσι επιδρά και στα μέλη και στελέχη του Κόμματος. Δεν σημαίνει απαραίτητα αποστράτευση, αλλά εκφράζεται με χαλαρότητα, μειωμένες απαιτήσεις, μικρότερη συμβολή, μειωμένη πειθαρχία. Θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια και να ξεφύγουμε από μια λογική ατομικότητας, να σκεφτούμε τον εαυτό μας ως τμήμα του Κόμματος συνολικά. Να αναρωτηθούμε τι απαιτήσεις έχουμε εμείς οι ίδιοι από το Κόμμα μας. Αν θα ήμασταν εντάξει να βλέπουμε το Κόμμα στο σύνολό του να χαλαρώνει, να υποχωρεί κάτω από την πίεση των συνθηκών, να διευρύνεται το χάσμα μεταξύ της επαναστατικής θεωρίας και της επαναστατικής πράξης, των λόγων και των έργων του. Να μειώνει την επιθετικότητά του και την πολεμική του στο σύστημα, την πρωτοβουλία του στο εργατικό κίνημα. Γιατί αν έχουμε την απαίτηση από το Κόμμα να δρα ως η επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και να μην υποχωρεί, οφείλουμε να έχουμε την ίδια απαίτηση και από τον εαυτό μας.

Συμφωνώ με τις Θέσεις του Συνεδρίου και εύχομαι κάθε επιτυχία στις διαδικασίες του.