Οδεύουμε στο 22ο Συνέδριο του Κόμματός μας βγαίνοντας από μια έντονη τετραετία με εξελίξεις και μάχες που δώσαμε που έχουν αφήσει αποτύπωμα και που η παρέμβασή μας σε αυτά συνέβαλε ώστε να ανέβει η πολιτική επιρροή του στις συνειδήσεις του κόσμου. Πολύ σωστά το κείμενο των Θέσεων απασχολεί πώς θα βαθαίνει αυτή η πολιτική επιρροή, πώς θα δουλέψουμε τον στόχο της ιδεολογικής ισχυροποίησης του Κόμματος, ώστε όλος αυτός ο κόσμος που δραστηριοποιείται γύρω μας να πείθεται όλο και περισσότερο για την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Χρειάζεται πιο έντονα να μας απασχολήσει τι αφήνει η κάθε πτυχή της δράσης μας ιδεολογικά και πολιτικά στον περίγυρό μας. Συμφωνώ με όλες τις κατευθύνσεις που μπαίνουν στις Θέσεις για τη βελτίωση της λειτουργίας των ΚΟΒ (καλύτερη προετοιμασία και εξειδίκευση των γενικών συνελεύσεων και εισηγήσεων ώστε να ανεβαίνει η πολιτική συζήτηση στην ΚΟΒ) αρκεί με ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων και των γραφείων των ΚΟΒ να μπουν στη ζωή. Για παράδειγμα, θεματικές συζητήσεις στην ΚΟΒ ή η συζήτηση των συμπερασμάτων από μάχες που δώσαμε, ενώ υπάρχουν σαν κατεύθυνση καθοδηγητικά, πολλές φορές δεν υλοποιούνται, μέσα στην πληθώρα της πρακτικής δουλειάς και των εξελίξεων. Δεν είναι όμως μόνο ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων. Βαραίνει το κάθε μέλος του Κόμματος η ευθύνη για το αν και πώς μεταφέρεται η εικόνα από το τι συζητάμε πολιτικά με τον κόσμο. Πολλές φορές αυτό που είναι το πιο ουσιαστικό χάνεται ανάμεσα στα άλλα στοιχεία της δουλειάς μας, αλλά ούτε έρχεται από τις τοποθετήσεις στις γενικές συνελεύσεις των ΚΟΒ, είτε από αδυναμία των συντρόφων και μη προετοιμασίας τους ενόψει των ΓΣ, είτε και γιατί μπορεί να μην υπάρχει, να μην έχουμε συζητήσει δηλαδή με κόσμο πολιτικά. Χρειάζεται συνεπώς να ανέβει και η πολιτική συζήτηση των μελών του Κόμματος με τον κόσμο, να μιλάμε με περισσότερους και για βαθύτερα πολιτικά θέματα, ώστε να ανέβει και η πολιτική συζήτηση στη ΓΣ των ΚΟΒ. Η συζήτηση στη ΓΣ και η ίδια η εισήγηση θα πρέπει με τη σειρά τους να τροφοδοτούν τους συντρόφους απέναντι στα ιδεολογήματα που συναντάνε από τον κόσμο, αφού έχει πρώτα ληφθεί υπόψιν, πέρα από τα γενικότερα ζητήματα της επικαιρότητας που απασχολούν, και τι απασχολεί τον χώρο ευθύνης μας. Μια τέτοια αλληλοτροφοδότηση γραφείου - μελών της ΚΟΒ μπορεί να μας κάνει πιο ικανούς να παρέμβουμε βαθύτερα στις συνειδήσεις του κόσμου. Αυτή η ανάγκη προκύπτει πιο έντονα από πριν όσο η εκτίμηση και το κύρος του Κόμματος ανεβαίνουν. Οσο περισσότερος κόσμος συσπειρώνεται και δρα δίπλα μας, να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι από πιο μακρινές πολιτικές αφετηρίες ή και πολιτικά ανώριμος κόσμος. Αναπόφευκτα συνεπώς ανεβαίνουν οι απαιτήσεις και από πλευράς μας, δεδομένου άλλωστε ότι η μάχη στο επίπεδο των ιδεών είναι η πιο δύσκολη που δίνουμε.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό. Σε πρόσφατη κουβέντα που άνοιξε περί σοσιαλισμού και μεταρρύθμισης ή επανάστασης, στην οποία συμμετείχαν και δύο ψηφοφόροι του Κόμματος, στις τελευταίες τουλάχιστον εκλογικές μάχες, αναδύθηκαν ιδεολογήματα περί κοινοβουλευτικών αυταπατών, ότι μέσω μεταρρυθμίσεων κάτι μπορεί να πετύχεις, αλλά και άγνοια για τον στρατηγικό σκοπό του ΚΚΕ και ότι μιλάει για την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενας κόσμος συνεπώς μπορεί να είναι κοντά στο Κόμμα, όμως να απέχει πολύ από την πολιτική μας πρόταση, όσο εμείς δεν συζητάμε μαζί του στη βάση του Προγράμματος του Κόμματος.

Κλείνοντας, λίγες σκέψεις για το ζήτημα των γυναικείων στελεχών. Συγκεκριμένα για τις νέες μητέρες-στελέχη, πρώτο και κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η διατήρηση της επαφής τους με την πολιτική του Κόμματος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι μια μωρομάνα, ακόμη κι αν δεν εργάζεται, μπορεί να περνάνε μέρες ολόκληρες χωρίς να προλαβαίνει να ασχολείται με τίποτα άλλο παρά με τα παιδιά και το νοικοκυριό. Είναι βασικό λοιπόν σε αυτή τη νέα συνθήκη τι βοήθεια θα δεχτεί από το Κόμμα για την πολιτική της τροφοδότηση, καθώς αυτό είναι το μοναδικό που θα την γλιτώσει από την οπισθοχώρηση. Δεν μπορεί απλά η χρέωση καθηκόντων να κρατήσει μια νέα μητέρα-κομματικό στέλεχος στη δράση, εάν αυτά τα καθήκοντα δεν καταμερίζονται με έγνοια και συντροφικότητα, προσαρμοσμένα στις αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργεί η μητρότητα και δεν συνοδεύονται από την πολιτική της στήριξη. Ταυτόχρονα απαιτούνται και οργανωτικά μέτρα που το Κόμμα οφείλει να λάβει. Ιδίως για τα μικρότερα παιδιά νηπιακής ηλικίας που απαιτείται η επίβλεψή τους από ενήλικα, πολύ βοηθητικό θα ήταν η δημιουργία χώρων απασχόλησης παιδιών σε κεντρικά κομματικά γραφεία. Οπου υπάρχουν έχει βοηθήσει και θα πρέπει να γενικεύεται όπου υπάρχει ανάγκη. Για τη λειτουργία αυτών των χώρων θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο μελών του Κόμματος που θα αναλάμβαναν την απασχόληση των παιδιών. Αν σκαλίσουμε περισσότερο το δυναμικό μας σίγουρα υπάρχουν σύντροφοι/-ισσες, νεότερης ή και μεγαλύτερης ηλικίας, χωρίς βεβαρημένες χρεώσεις και ταυτόχρονα ικανά να απασχολήσουν παιδιά, που με χαρά μάλιστα θα το έκαναν. Θα μπορούσαν ακόμη να συντονίζονται χρονικά και χωρικά και οι συνεδριάσεις καθοδηγητικών οργάνων όπου συγκεντρώνονται νέοι γονείς ώστε πιο εύκολα να λύνονται τα πρακτικά ζητήματα της απασχόλησης των παιδιών τους, το οποίο πέρα από τη διευκόλυνση των γονιών θα είχε και άλλα οφέλη όπως: α) το κομματικά καθήκοντα του γονέα δεν θα ήταν για το παιδί μια ακόμη απουσία του από το σπίτι, αλλά θα συνδυαζόταν με παιχνίδι για εκείνο, κάτι δηλαδή που θα ευχαριστούσε και το ίδιο ταυτόχρονα β) η συναναστροφή τους με άλλα παιδιά συντρόφων θα συμβάλει στο να αναπτυχθούν πιο στενές σχέσεις μεταξύ τους, να διαμορφωθούν φιλίες, κάτι που μόνο θετικό μπορεί να είναι, αν αναλογιστούμε ότι με αυτά τα παιδιά θα βρίσκονται και σε άλλες πολιτικές δραστηριότητες ή, αν σκεφτούμε ακόμη πιο μακριά, με αυτά τα παιδιά πιθανά να συναντηθούν στο μέλλον στις ομάδες του κόκκινου Αερόστατου. Ολα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν «παιδοφύλαξη», αλλά έμπρακτη στήριξη, στα πλαίσια της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης που οφείλουν να διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των κομματικών μελών, ώστε να μπορεί το κάθε μέλος να ανταπεξέρχεται στις απαιτήσεις της οργανωμένης ζωής, την οποία ο καθένας ατομικά φυσικά έχουμε επιλέξει αλλά συλλογικά κάνουμε πράξη και συλλογικά θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε αντικειμενικές δυσκολίες που μπορεί να μας κρατάν πίσω, και όχι αυτές να αποτελούν «ατομική ευθύνη» του κάθε μέλους, όπως άλλωστε οφείλουμε να κάνουμε και σε άλλες μεταβατικές φάσεις στη ζωή των συντρόφων.