Η θετική εκκίνηση που δόθηκε με την δημοσίευση του κειμένου των Θέσεων του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος μαζί με τον «Ριζοσπάστη» ήταν πολύ αισιόδοξη. Είναι μια σημαντική βάση για να ανοίξει η συζήτηση πλατιά για το Κόμμα του σήμερα και του αύριο. Στη μεγάλη διακίνηση και από τις Οργανώσεις της Θεσσαλίας που έδειξε δυνατότητες ανεξάντλητες μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις Θέσεις που δόθηκαν σε δεκάδες καλλιτέχνες της περιοχής.

Υπάρχει μια ζωντανή πείρα από την περίοδο της πανδημίας και μετά, όπου δυνάμεις μας στον χώρο του πολιτισμού πρωτοστάτησαν στους αγώνες και με καλύτερους όρους παρεμβαίνουν πλέον σε έναν σύνθετο και δύσκολο χώρο. Παράδειγμα, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν με επιμονή, ακόμη και όταν φαίνονται παγιωμένα. Αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει άσπρο - μαύρο στην πορεία πολιτικής ωρίμανσης, της βελτίωσης μιας σειράς χαρακτηριστικών ενός κομματικού μέλους ή ενός ανθρώπου δίπλα μας. Φυσικά αυτό ισχύει πρώτα και κύρια για όλους μας. Διαμορφώνουμε και διαμορφωνόμαστε για να παίξουμε τον ρόλο μας ως κομματικά μέλη στον χώρο μας. Η δουλειά που έχει γίνει το προηγούμενο διάστημα από τις Οργανώσεις στη Λάρισα και συνολικά στη Θεσσαλία παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω μας βοήθησε.

Εχοντας καθαρό τον ιδιαίτερο ρόλο της τέχνης στην παρέμβασή μας προσπαθήσαμε και στα σωματεία των καλλιτεχνών της Λάρισας να δυναμώσουμε την συλλογική συζήτηση με την μορφή της σύσκεψης ή της συνέλευσης π.χ. η συνέλευση του Παραρτήματος Λάρισας του ΠΜΣ ανάμεσα σε στοίβες από μπουκάλια νερού, είδη πρώτης ανάγκης τις μέρες της καταστροφικής πλημμύρας του «Daniel» ενώ δίναμε ταυτόχρονα την μάχη με τις λάσπες, όπως το κάναμε με την καταστροφή του «Ιανού» στην Καρδίτσα ή με τον σεισμό στο Δαμάσι. Ακόμα συζητιέται η περίπτωση συναδέλφου που ήρθε να ψηφίσει σε εκλογές του ΠΜΣ βρίσκοντας την δύναμη ενώ είχε καταστραφεί το σπίτι του στην πλημμύρα, άλλος συνάδελφος έγινε μέλος του Συλλόγου βρίσκοντας αποκούμπι ενώ είναι στα δικαστήρια για πλειστηριασμό επαγγελματικής του ιδιοκτησίας. Μπήκε φρένο μαζί με άλλα εργατικά σωματεία στον πλειστηριασμό σπιτιού συναδέλφισσας τραγουδίστριας μετά από μαχητική παρέμβαση στην τράπεζα.

Είναι σημαντικό ότι με την πρωτοπόρα συμβολή των Κομμουνιστών δημιουργήθηκε σε κάθε πόλη της Θεσσαλίας ένα σωματείο μουσικών - στήριγμα για κάθε συνάδελφο που απολύθηκε, που έμεινε απλήρωτος, που απειλήθηκε. Ηταν παράδειγμα για όλους μας η συνάδελφος καθηγήτρια μουσικής που σέρνεται στα δικαστήρια γιατί μπλόκαρε μαζί με άλλους διαδηλωτές ΝΑΤΟικά πολεμικά φορτηγά που περνούσαν από τον Τύρναβο.

Σκεφτόμαστε ψύχραιμα, ο χρόνος που περνά μας πεισμώνει περισσότερο, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις που έχουμε πάρει. Ο προγραμματισμός πρωτοβουλιών με ένα περιεχόμενο που ξεπερνά τις διεκδικήσεις του κλάδου, δεν είναι έργο μιας πράξης. Δεν πέφτει σαν ώριμο φρούτο, είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής πολιτικής διαπάλης, μέσα στο σωματείο των μουσικών αλλά και ευρύτερα στους καλλιτέχνες.

Ετσι... φτάσαμε στην μεγάλη συναυλία με το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, το Σωματείο των DJ, το Εικαστικό Επιμελητήριο και το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών για τους πλημμυροπαθείς στο κηποθέατρο Αλκαζάρ τις μέρες που ξεκίνησε το αιματοκύλισμα στη Γάζα. Απαντήσαμε στο δίλημμα που υπήρχε σε συναδέλφους «Να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις ή να δώσουμε έναν χαρακτήρα καταδίκης του ιμπεριαλισμού σε μια συναυλία αλληλεγγύης για πλημμυροπαθείς;». Υπήρχε βέβαια μια σημαντική πείρα από τις πρωτοβουλίες για τον πόλεμο στο ουκρανικό μέτωπο το 2022 που βοήθησε.

Σωστά επιμείναμε στην κουβέντα, το καλλιτεχνικό πρόγραμμα εμπλουτίστηκε με αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο και στην συνέχεια μας επιβεβαίωσε η ζωή σε όσα ακολούθησαν. Τον Ιούνιο του 2025 η μουσική σκηνή της πόλης μαζί με καλλιτέχνες άλλων ειδικοτήτων, πάνω από 100 συνολικά, τραγούδησε λίγα μέτρα πιο κάτω από την 1η Στρατιά, ορμητήριο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην Ερυθρά Θάλασσα, καταδικάζοντας την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά μέτωπα και στη σφαγή στην Παλαιστίνη.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε το μεγάλο βήμα που έγινε στη σπουδαία και για τον κλάδο μας απεργία στις 28/2/25 δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όπου εκατοντάδες συνάδελφοι απήργησαν στη Λάρισα αξιοποιώντας την πείρα που είχαν από την απεργία των καλλιτεχνών. Ανήμερα στις 28/2 οργανώθηκε μια μεγάλη μουσική διαμαρτυρία - συναυλία με σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Αυτές οι σημαντικές αγωνιστικές πρωτοβουλίες πάτησαν στην κοινή δράση που έχει κατακτηθεί μεταξύ του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, με φορείς - σωματεία των ΕΒΕ, των αγροτών, των φοιτητών και των μαθητών, αποτέλεσμα του σταθερού προσανατολισμού των Κομματικών δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα. Εμείς με την τέχνη μας δώσαμε χρώμα σε μεγάλες απεργιακές μάχες, αγροτικά μπλόκα, λαϊκές διαδηλώσεις και υψώσαμε φωνή... Αυτή η συμπόρευση ακούμπησε τον καλλιτεχνικό κλάδο στην πόλη (μουσική, θέατρο, χορό, εικαστικούς, DJ). Σχεδόν όλα τα σωματεία του Πολιτισμού στη Λάρισα συμμετείχαμε στην απεργία 28/2 με κοινό αγωνιστικό πλαίσιο και μπλοκ!

Η αναβάθμιση της δικής μας δουλειάς με βάση τις συνθήκες είναι μονόδρομος. Τώρα που τα πάντα «ανακατεύονται», δεν μπορεί να σκεφτόμαστε εμείς καταρχήν αν θα πάμε την κουβέντα με όποια μορφή επιλέγουμε, με έναν κόσμο παρακάτω μήπως και τον απομακρύνουμε. Οταν οι ίδιες οι εξελίξεις τον έχουν φέρει στο γήπεδο μιας ουσιαστικής συζήτησης για τον πόλεμο, την βαρβαρότητα, την εξαθλίωση, τον καπιταλισμό δηλαδή.

Εχουμε καθαρό πως ο αντίπαλος είναι ισχυρός, έχει πολυπλόκαμους μηχανισμούς όμως στην συγκεκριμένη περίοδο ούτε γι' αυτόν είναι κάτι δεδομένο, πρέπει να μην αφήσουμε κενά που θα έχει το περιθώριο να καλύψει αυτός. Δίνουμε την μάχη της αντιπαράθεσης με την γραμμή που λέει πως χρειαζόμαστε τώρα μια άλλη κυβέρνηση φυσικά στο ίδιο έδαφος, η οποία θα σώσει την «αξιοπρέπεια» της χώρας. Η συζήτηση μπορεί να πάει με ανθρώπους που συμπορευόμαστε στην πάλη για άλλη εξουσία αποκαλύπτοντας με παραδείγματα της καθημερινότητας τους θεσμούς του κράτους της εκμετάλλευσης. Είναι μια σοβαρή προϋπόθεση για να αντέξεις, για να ανταποκριθείς στους κλονισμούς της αστικής εξουσίας.

Ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά και τσακίζει, συνεχίζει να απογοητεύει. Στη δυνατότητα όμως που διαμορφώνεται, το δικό μας περιεχόμενο μπορεί να ακουμπήσει σε δεκάδες καλλιτέχνες της Θεσσαλίας, όπως αυτούς που πλαισίωσαν τις εκδηλώσεις για την αντιδικτατορική πάλη ή για την ιστορία του ρεμπέτικου δεμένη με τους αγώνες της εργατικής τάξης, την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Λένιν, τα αντιπολεμικά αφιερώματα στα Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».

Το «μικρόβιο» που έχουμε εμείς και το μεταδίδουμε μπορεί να διαπεράσει τον περίγυρό μας, να ατσαλώνει για κάθε καμπή, να αλλάξει συνήθειες. Οι δεσμοί που διαμορφώνονται με συντρόφους, συναγωνιστές και συναδέλφους βασίζονται σε χαρακτηριστικά άγνωστα για την αστική τάξη, είναι το δικό μας πλεονέκτημα. Το κλειδί της αλληλεγγύης, της μαχητικότητας και της συντροφικότητας μπορεί να ανοίξει δρόμους στην έμπνευση και την οικοδόμηση.