Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ. Η ΚΕ εκτιμά ότι έχουν μετρηθεί διακριτά βήματα, όμως παραμένουν αδυναμίες, που εκδηλώνονται πιο έντονα στις ΚΟΒ.

Ξεκινώντας από το ζήτημα ότι το Κόμμα που όλη του η λειτουργία, η κατάσταση των δυνάμεών του, πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό Πρόγραμμα και Καταστατικό του, το πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος, προβληματίζομαι στο κατά πόσο αυτό γίνεται κατανοητό στην ολότητα και ουσία του.

Συχνά, το θέτουμε σαν δεδομένο χωρίς να υπάρχει παντού, ενιαία κατακτημένο το τι σημαίνει επαναστατική πρωτοπορία, η οποία πρώτα απ' όλα επιβεβαιώνεται από το ίδιο το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, τι σημαίνει ότι καθοδηγούμε την εργατική τάξη σε όλες τις συνθήκες. Από συζητήσεις, μαθήματα στις ΚΟΒ, από τα συστήματα εσωκομματικής μόρφωσης, φαίνεται ότι αυτά και άλλα ζητήματα δεν είναι δεδομένα. Δηλαδή, σωστά εντοπίζεται η απόσταση από τη μελέτη κειμένων, εκδόσεων, επεξεργασιών, του Μ-Λ βιβλίου, της Ιστορίας. Ομως χωρίς να ρίχνουμε την απαίτηση έχουμε και απόσταση κατανόησης πλευρών του ίδιου του Προγράμματός μας. Κύρια αυτά εντοπίζονται στα εξής:

- Στον ιμπεριαλισμό και στην ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

- Στη σοσιαλιστική επανάσταση, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα.

- Στα ζητήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και ιδιαίτερα στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην Ελλάδα.

Μάλιστα, η έλλειψη που εντοπίζουμε στη συζήτηση με το Πρόγραμμα του Κόμματος πλατιά, οδηγεί και στο να μην ελέγχουμε πώς και αν είμαστε σε θέση να συζητάμε τα κομματικά μέλη για αυτό.

Τα κενά αυτά τίθενται και αυτοκριτικά από αρκετά μέλη, που θέτουν ότι νιώθουν ανεπάρκεια ιδεολογικά πολιτικά, όμως με το πνεύμα ανάγκης για βοήθεια και όχι με συμβιβασμό. Ωστόσο, λύνεται το ζήτημα αυτό με μια γενική παρότρυνση όπως «σύντροφε πρέπει να βρεις χρόνο να μελετάς»;

Σωστά τίθεται στις Θέσεις ότι η προσπάθεια αναβάθμισης της δουλειάς ξεκινά από τα ίδια τα μέλη του κάθε Οργάνου, αφορά τον σταθερό προσανατολισμό να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τον καθημερινό αγώνα με βάση τις επεξεργασίες μας, τα ντοκουμέντα μας, τα σχετικά θεωρητικά και ιστορικά συμπεράσματα. Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός ο προσανατολισμός συνήθως γίνεται αντιληπτός μόνο μέχρι το σημείο να μιλήσουμε με περισσότερους για τον σοσιαλισμό, δηλαδή δεν γίνεται κατανοητός ολόπλευρα. Η πρώτη απάντηση που μπορεί να σκεφτούμε όλοι είναι περισσότερα μαθήματα, περισσότερες συνεδριάσεις με τέτοια θεματολογία. Είναι εξαιρετικά απαραίτητα αυτά όντως. Ομως αυτό που παραλείπουμε είναι εμείς σαν στελέχη να καθοδηγούμε, να οργανώνουμε την παρέμβαση με κύρια βάση αυτά, χωρίς να προσανατολιζόμαστε μόνο σε γρήγορες απαντήσεις για ένα θέμα, σε πρόχειρες κατευθύνσεις ή ενέργειες.

Αντίστοιχα, αφορά την εξειδίκευση της διαπάλης. Για να είμαστε ικανοί να εξειδικεύουμε σημαίνει ότι γνωρίζουμε τι θέτει ο αντίπαλος, πώς παρεμβαίνει συνολικά, πώς ο ίδιος εξειδικεύει την παρέμβασή του σε τμήματα εργαζομένων και νεολαίας, σε χώρους δουλειάς, σε έναν δήμο, σε φορείς του κινήματος, απαιτείται η εικόνα από το πώς αυτά επιδρούν σε αυτούς που απευθυνόμαστε, απαιτείται εξειδίκευση στη δική μας παρέμβαση τόσο ιδεολογικά αλλά και στις μορφές, η εξειδίκευση αφορά και τη μελέτη και πρόβλεψη κίνησης του αντιπάλου, απαιτείται έλεγχος στο κατά πόσο ακουμπάει η δική μας διαπάλη, ο σχεδιασμός που έχουμε επιλέξει.

Ενα ακόμα θέμα είναι το πώς ο καθοδηγητικός μας ρόλος εκφράζεται μέσα από την πρωτοπόρα δράση στο σήμερα. Σωστά συχνά λέμε ότι πρέπει να διαμορφώνουμε ένα μακρόπνοο σχέδιο, στην πράξη όμως αυτό δεν υλοποιείται πάντα. Μακρόπνοο σχέδιο δεν σημαίνει ότι μια ΚΟΒ σχεδιάζει καλύτερα το επόμενο 3μηνο. Σημαίνει, θέτω ιεραρχήσεις στην παρέμβαση, στα ζητήματα και τα μέτωπα, σε χώρους, σημαίνει ότι αυτές τις ιεραρχήσεις τις θέτω με κριτήρια τους στόχους του Κόμματος για οικοδόμηση, με στόχο το να αποκτάμε βαθύτερες ρίζες στην εργατική τάξη, να αποσπούμε συνειδήσεις από την αστική ιδεολογία, να διαμορφώνουμε πολιτικούς δεσμούς εμπιστοσύνης, με στόχο τη συγκέντρωση δυνάμεων για την κρίσιμη στιγμή. Σημαίνει επίσης ότι ελέγχουμε ολοκληρωμένα και με σωστά κομματικά κριτήρια αυτό το σχέδιο, σε κάθε του βήμα και εξέλιξη, σημαίνει κάνω σωστό καταμερισμό του κάθε μέλους και όχι καταμερισμό για να καλύψω κενά.

Ολα τα παραπάνω συνδέονται με τη λειτουργία των οργάνων. Ενα ζήτημα είναι το ποιο είναι το πρόγραμμα συζήτησης στην ΚΟΒ και γιατί. Αυτό αφορά προφανώς το γραφείο ΚΟΒ και την ΚΟΒ, όμως έχουμε ευθύνη και οι ΤΕ. Για παράδειγμα, εντοπίζονται κενά κατανόησης που αφορούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για τα οποία με ευθύνη των ΤΕ χρειάζεται να οργανωθεί συζήτηση σε ορισμένες ΚΟΒ ή γραφεία για περαιτέρω βοήθεια, μελέτη. Αντίστοιχα, οι ΚΟΒ χρειάζεται να διαμορφώσουν ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχέδιο οικοδόμησης στον χώρο ευθύνης.

Τέλος θα ήθελα να σταθώ στα ζητήματα για την ανάδειξη και ανάπτυξη των στελεχών του Κόμματος. Εχουμε εκατοντάδες ικανά και πρωτοπόρα στελέχη που απαρτίζουν τα όργανα. Ομως, είναι θέμα το πώς καθοδηγούμε τη δουλειά των γραμματέων και των γραφείων ΚΟΒ και συνδέεται και με το πώς αναπτύσσεται το κάθε στέλεχος αλλά και το πώς αναδεικνύονται νέα στελέχη, μέσα βέβαια και από την ίδια την παρέμβαση της ΚΟΒ. Χρειάζεται να μας απασχολήσει το πώς κάθε στέλεχος θα καθοδηγείται όχι με βάση μόνο καθημερινά καθήκοντα αλλά και με απαιτητικότητα να αποκτά αντοχή, κύρια ιδεολογικά, να σπάνε τα όρια που πολλές φορές βλέπουμε να μπαίνουν στην παρέμβασή τους και χρονικά και ποιοτικά. Και σε αυτό το κομμάτι χρειάζεται να σκεφτόμαστε με μεγαλύτερο ορίζοντα, ακόμα κι αν συχνά «βαραίνει» το άγχος του αν βγαίνει μια δουλειά, ένας σχεδιασμός. Επίσης, χρειάζεται πιο δημιουργικά να αντιμετωπίζουμε αδυναμίες. Δηλαδή τα περισσότερα στελέχη τις αναγνωρίζουμε, αντιμετωπίζονται όμως κάποιες φορές σαν σχεδόν «αξεπέραστες», συχνά αντικειμενικοποιούνται (π.χ. θέμα χρόνου, απαιτητικής καθημερινότητας). Το θέμα είναι αν εμείς στη συνέχεια με τον τρόπο που καθοδηγούμε, αναλαμβάνοντας επιπλέον δουλειές και υποκαθιστώντας τον ρόλο του καθενός, το ενισχύουμε αυτό ή αν συγκρουόμαστε ιδεολογικά, κομματικά και με ειλικρίνεια.

Επιπλέον ζήτημα είναι το αν τα καθοδηγητικά όργανα έχουμε μακρόπνοο σχέδιο και στην ανάπτυξη των στελεχών. Να μας απασχολήσει αν έχουμε καθαρό σε κάθε ΚΟΒ, το ποιους ξεχωρίζουμε να αναδειχθούν, σε ποιον τομέα δουλειάς. Με αυτά σχετίζεται και η πολυχρέωση ορισμένων στελεχών. Εκτός του ότι μπορεί να συμβάλλει και αρνητικά στην ανάπτυξη ενός στελέχους, οδηγεί και σε επανάπαυση για να εμπιστευτούμε περισσότερους συντρόφους, με ουσιαστική ενασχόληση μαζί τους.