«Αποκαλυπτήρια» για το συμβόλαιο των εργατοπατέρων με κυβέρνηση και εργοδοσία
Eurokinissi |
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρουσιάζει την επαίσχυντη συμφωνία |
Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ανακοίνωνε (βλ. παρακάτω) τον «οδικό χάρτη» του συμβολαίου καθήλωσης μισθών και «νεκρανάστασης» της ανυπόληπτης ηγεσίας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ), επιβεβαιώθηκαν με τον πιο εμφατικό τρόπο οι δύο κόσμοι που συγκρούονται στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Από τη μια η θλιβερή αυτή ηγεσία της ΓΣΕΕ, με «πρώτο βιολί» τον πρόεδρό της και κεντρικό συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και από κοντά τα στελέχη της ΝΔ (ΔΑΚΕ) και άλλους συνοδοιπόρους, όπως του ΣΥΡΙΖΑ, που τελικά υπερψήφισαν τη συμφωνία.
Πρόκειται για εκείνους τους συνδικαλιστές που κάνουν καριέρα στον εργατοπατερισμό και, όπως φάνηκε και χθες, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την εργατική τάξη και τα βάσανά της.
Δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς, με αγώνες και διεκδικήσεις, δεν ξέρουν κατά πού πέφτουν τα συνδικάτα, τη στιγμή μάλιστα που ετοιμάζονται να τα «καπελώσουν» με τη συμφωνία που υπέγραψαν, συγκροτώντας την άθλια «τρόικα» μαζί με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση, που θα βάζει «κόφτες» στην εφαρμογή των ΣΣΕ.
Ανθρωποι που αρκετοί απ' αυτούς, ως συνταξιούχοι πλέον, «σταδιοδρομούν» σε υπουργικούς διαδρόμους και εξασκούνται σε συμφωνίες πίσω από την πλάτη των εργαζομένων, όπως έκαναν και με τη συγκεκριμένη που παρουσιάστηκε χθες, ύστερα από 7 μήνες διαβουλεύσεων με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ. Ακόμα και χθες, μάλιστα, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι παλεύουν για τους μισθούς και τα δικαιώματά τους, η θλιβερή ηγεσία εξασκούνταν στην «καμαρίλα» και στα «κομπρεμί» μπροστά στο συνέδριο της ΓΣΕΕ που θα γίνει την ερχόμενη άνοιξη, κάτι που φάνηκε από τις φιλοφρονήσεις μεταξύ ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ. Οι μισθωτοί δηλαδή αγωνιούν για τη ζωή τους και οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές - φαντομάδες από τους χώρους δουλειάς απέδειξαν ότι αγωνιούν για το πώς θα κρατηθούν στις καρέκλες τους, αφού οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και τα πραγματικά τους σωματεία τούς έχουν γυρίσει την πλάτη.
Από την άλλη ήταν οι εκλεγμένοι με τη ΔΑΣ, οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, που πρωταγωνιστούν στον αγώνα για σύγχρονα δικαιώματα και κατακτήσεις.
Εκλεγμένοι από υπαρκτά σωματεία και Ομοσπονδίες, που δίνουν κάθε μέρα τη μάχη με την εργοδοσία και το κράτος της. Που με πίστη στο δίκιο της εργατικής τάξης και στη δύναμή της να το επιβάλει παλεύουν να ζωντανέψουν τα σωματεία, να συγκροτηθούν και νέα, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Εκεί ήταν συνδικαλιστές που στον αντίποδα της «καριέρας ξεπουλήματος» των θλιβερών εργατοπατέρων έχουν πρωτοστατήσει σε μεγαλειώδεις αγώνες, που στρίμωξαν κυβερνήσεις και εργοδοσία, κόντρα στην πολιτική του κέρδους που υπηρετούν και οι εργατοπατέρες: Από τη ΛΑΡΚΟ μέχρι την COSCO και τη Ζώνη, από τα εργοτάξια μέχρι τα κάτεργα του Τουρισμού. Γι' αυτό και αν κάτι μεταφέρθηκε ως ζωντανή πείρα από υπαρκτές αγωνιστικές διεργασίες για τους μισθούς σε χώρους δουλειάς, αυτό έγινε μόνο από τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που είχαν να πουν π.χ. για τις μεγάλες απεργιακές μάχες που δόθηκαν, παρά την υπονόμευση από την ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπερασπίστηκαν «μονομπλόκ» και μέχρι κεραίας τη συμφωνία της «τρόικας», δηλαδή την υπογραφή Συμβάσεων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα των κυβερνήσεων και των εργοδοτών.
Ολοι μαζί χαιρέτισαν τον νέο αναβαθμισμένο ρόλο της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, ως τοποτηρητή και θεματοφύλακα της «σταθερότητας» των ομίλων σε συνθήκες μεγάλης ρευστότητας για το αστικό πολιτικό σύστημα και προσαρμογής της οικονομίας σε πολεμική κατεύθυνση.
Γι' αυτό και ο Γ. Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΓΣΕΕ εκλεγμένος με την ΠΑΣΚΕ, φούσκωνε σαν το παγόνι, παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως «πολύ θετικό βήμα για τους εργαζόμενους».
Τη χαρά του μετέφερε και ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ (ΝΔ), κάνοντας μάλιστα λόγο για «επαναφορά στην κανονικότητα».
Από δίπλα και οι δυνάμεις του όλου ΣΥΡΙΖΑ, που παρά τις επιφυλάξεις τις οποίες διατύπωναν, εν τέλει ψήφισαν μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ όλο το κατάπτυστο αυτό κείμενο, αφού δεν παρέλειψαν να τονίσουν με όλους τους τρόπους ότι ...η συμφωνία έχει και θετικά της.
Στο μεταξύ, χθες το υπουργείο Εργασίας ενημέρωσε για τον «οδικό χάρτη» υλοποίησης όσων έχει συμφωνήσει με την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Συγκεκριμένα, εντός του α' τριμήνου του 2026 αναμένεται η κυβέρνηση να προχωρήσει στη νομοθέτηση της επαίσχυντης «Κοινωνικής Συμφωνίας» για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, προχωρώντας την εφαρμογή της σχετικής ευρωενωσιακής Οδηγίας.
Υπενθυμίζεται ότι η συμφωνία παγιώνει όλα τα μνημονιακά μέτρα που διέλυσαν τις ΣΣΕ, όπως η απαγόρευση συλλογικών διαπραγματεύσεων για την Εθνική Γενική ΣΣΕ, η κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και η μονομερής προσφυγή των συνδικάτων στον ΟΜΕΔ. Με πρόσχημα δε τη δυνατότητα να επεκτείνονται οι ΣΣΕ, αναβαθμίζεται ο ρόλος της ΓΣΕΕ, παραγκωνίζοντας τις κλαδικές Ομοσπονδίες, δηλαδή τους άμεσα ενδιαφερόμενους για την υπογραφή ΣΣΕ.
Κατά τ' άλλα, το πολυδιαφημισμένο «σχέδιο δράσης» για τις ΣΣΕ απλώνεται χρονικά μέχρι και το ...2030, χωρίς κανένα πραγματικό μέτρο για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων.
Ετσι, εκτός από τα παραπάνω, ο δεύτερος άξονας (από το β' τρίμηνο του 2026 μέχρι το β' τρίμηνο του 2027) προβλέπει τη συγκρότηση αρμόδιας «Ομάδας Εργασίας» στο υπουργείο Εργασίας η οποία θα παρακολουθεί την εφαρμογή του «σχεδίου δράσης.. Ο τρίτος άξονας (β' τρίμηνο 2026 - β' τρίμηνο 2027) προβλέπει την ψηφιοποίηση, συλλογή και διαθεσιμότητα δεδομένων σχετικά με την κάλυψη των εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις. Ο τέταρτος άξονας (β' τρίμηνο 2026 - δ' τρίμηνο 2030) προβλέπει μελέτες, έρευνες και «εκπαιδευτικές δράσεις» (!) για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, προφανώς για το πώς θα προσαρμόζονται στις ανάγκες της κερδοφορίας. Και ο πέμπτος άξονας (2028 έως 2030) περιλαμβάνει την παρακολούθηση εφαρμογής του «σχεδίου δράσης», καθώς και ...στοχευμένους ελέγχους εφαρμογής των όρων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι το μόνο που ...κατοχυρώνεται με πρακτικά μέτρα είναι η αγωνία κράτους και κυβέρνησης να «νεκραναστήσουν» την ηγεσία της ΓΣΕΕ, με το βλέμμα στραμμένο στη «σταθερότητα» των κερδών, δηλαδή στη θωράκιση της εργοδοσίας από τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.