ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Πέμπτη 9 Ιούλη 2015
Σελ. /24
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διαγραφή χρέους με... προαπαιτούμενα

Το αίτημα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους προβάλλει και ο αμερικανικός Τύπος κατ' ακολουθία της επίσημης πολιτικής των ΗΠΑ, στηρίζοντας τις θέσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στη διαπραγμάτευσή της με την ΕΕ. Θέση που άλλωστε εξέφρασε και το ΔΝΤ, διατυπώνοντας διαφορετικές εκτιμήσεις και θέσεις σχετικά με τη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και εκφράζοντας τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα συμφέροντα αμερικάνικων και γερμανικών μονοπωλίων. Ενδεικτικό αυτής της «γραμμής πλεύσης» είναι το άρθρο που δημοσιεύουν οι «ΝΥΤ», υπό τον τίτλο «Οι Γερμανοί ξεχνούν το μεταπολεμικό μάθημα της Ιστορίας για την αναδιάρθρωση χρεών αναφορικά με την ελληνική κρίση», συνοδευόμενο από φωτογραφία της γερμανικής αποστολής στο Λονδίνο, το Φλεβάρη του 1953, κατά τη διάρκεια της επίσημης τελετής διαγραφής του χρέους της Δ. Γερμανίας.

Το άρθρο είναι ιδιαίτερα αιχμηρό σχετικά με τη στάση της Γερμανίας έναντι του αιτήματος της ελληνικής κυβέρνησης για μείωση του χρέους της χώρας - «γερμανική υποκρισία» την ονομάζει χαρακτηριστικά -, επισημαίνοντας μία διαχρονική ιστορική «πατέντα» σε σχέση με τη διαγραφή χρεών κρατών, σημειώνοντας ότι τα προβλήματα υψηλού κρατικού χρέους επιλύονται μόνο μέσω «βαθιάς διαγραφής τους». Οσο πιο πολύ καθυστερεί η διαγραφή, τόσο μεγαλύτερη γίνεται στο τέλος, λέει.

«Κανένας άλλος δε θα έπρεπε να το καταλαβαίνει αυτό καλύτερα από τους Γερμανούς», συνεχίζει, καθώς «δεν είναι μόνο το ότι επωφελήθηκαν από τη συμφωνία του 1953, η οποία καθόρισε το μεταπολεμικό γερμανικό οικονομικό θαύμα». Πρόκειται για ένα γενικό μάθημα, που προκύπτει από τη φύση των κρατικών χρεών, επισημαίνει, το οποίο πρέπει να μην το ξεχνάει κανείς, καθώς οι «κρίσεις χρέους» τελειώνουν και οι οικονομίες βελτιώνονται μόνο αφού τα χρέη διαγράφονται.

Σε απόλυτο «συντονισμό», ο βρετανικός «Guardian» δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «Ο,τι ήταν καλό για τη Γερμανία το 1953, είναι καλό για την Ελλάδα το 2015», επισημαίνοντας ότι η οικονομική βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ μετά το Β' ΠΠ ήταν σημαντική και για τις δύο χώρες, ωστόσο ήταν η ανακούφιση των χρεών που έκανε τη διαφορά για τους Γερμανούς... Παραθέτοντας στοιχεία από την αμερικανική βοήθεια που έλαβαν οι δύο χώρες μετά τον πόλεμο, στέκεται ιδιαίτερα και στις μεγάλες καταστροφές που προκάλεσε η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι η Δ. Γερμανία όχι μόνο έλαβε μεγαλύτερη βοήθεια από την Ελλάδα, αλλά επιπλέον επωφελήθηκε και από τη μεγάλη διαγραφή χρέους. Το άρθρο καταλήγει επισημαίνονται πως τις ημέρες που ακολουθούν, ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας θα επιμείνει πως «ό,τι ήταν καλό για τη Γερμανία το 1953, είναι καλό για την Ελλάδα το 2015»...

Από την άλλη, η γερμανική «DW» αναφέρει πως η γερμανική πλευρά αναμένει άμεσα «ξεκάθαρα μηνύματα» από την ελληνική κυβέρνηση για την «αποκατάσταση της χαμένης εμπιστοσύνης», όπως η υλοποίηση κάποιων προαπαιτούμενων ενεργειών, η κατάθεση δηλαδή νομοσχεδίων για «μεταρρυθμίσεις» στο Κοινοβούλιο, αλλά και η άμεση εφαρμογή τους... Στο ίδιο κείμενο, επισημαίνεται η υποστήριξη που δίνει η καγκελάριος Μέρκελ στην ιδέα της «δανειακής γέφυρας» για την Ελλάδα - όχι δηλαδή στην επίτευξη της οριστικής συμφωνίας άμεσα - με την προϋπόθεση ωστόσο να ψηφιστούν και υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα.


ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Οι διαπραγματεύσεις, οι «ευκαιρίες» και το «πείραμα»

Το ΚΚΕ έγκαιρα τόνισε στο λαό ότι οι διαπραγματεύσεις που διεξάγουν για λογαριασμό του κεφαλαίου οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, διαπλέκονται άμεσα με τις συνολικότερες ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις: Τόσο μέσα στην Ευρωζώνη, όπου οι αστικές τάξεις της Γαλλίας και της Ιταλίας - δυο απ' τις σημαντικότερες αλλά και πιο υπερχρεωμένες χώρες - βλέπουν να χάνουν έδαφος στον ανταγωνισμό τους με τη γερμανική αστική τάξη, η οποία ενισχύεται συνεχώς, όσο και με τις αντιθέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας για το ποια τμήματα του κεφαλαίου θα έχουν το «πάνω χέρι» στην «επόμενη μέρα» της ΕΕ και της Ευρωζώνης μπροστά και στη διαδικασία της Ευρωατλαντικής Συνεργασίας (TTIP).

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι προφανές ότι η έκβαση των παζαριών της ελληνικής κυβέρνησης, το αν θα προχωρήσει δηλαδή η σύναψη της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας με τους «θεσμούς» της τρόικας, με το νέο, ακόμα πιο σκληρό μνημόνιο, ή αν θα γίνει πράξη η επίσης αντιλαϊκή εκδοχή, του περάσματος στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, με κρατική χρεοκοπία και έξοδο από την Ευρωζώνη, δεν εξαρτάται - όπως πολλοί προσπαθούν να μας πουν - από το πόσο «καλές» και «εμπεριστατωμένες» θα είναι οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για το νέο μνημόνιο, ούτε από το αν αυτές οι προτάσεις «αρέσουν» ή «δεν αρέσουν» στους «εταίρους»...

Ισα - ίσα, η έκβαση των αντιλαϊκών παζαριών για την Ελλάδα σχετίζεται ακριβώς με αυτές τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις εντός και εκτός Ευρωζώνης, ενώ η στάση κάθε κυβέρνησης εξαρτάται από τα συμφέροντα της αστικής τάξης που εκπροσωπεί, ή ακριβέστερα από τα συμφέροντα των κυρίαρχων τμημάτων κάθε αστικής τάξης, μιας και οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις διαπερνούν και το εσωτερικό της αστικής τάξης σε κάθε χώρα.

***

Είναι χαρακτηριστική, για παράδειγμα, η σχετική συζήτηση που φουντώνει αυτό το διάστημα στο εσωτερικό των επιτελείων και των κομμάτων της γερμανικής αστικής τάξης, η... συνισταμένη της οποίας, όπως είναι κατανοητό, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των αντιλαϊκών παζαριών για την Ελλάδα.

Εκφράζοντας την επίσημη θέση της γερμανικής κυβέρνησης μία μέρα μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, ο Μ. Γιέγκερ, εκπρόσωπος του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, ανέφερε πως «εάν δεν υπάρξει συμφωνία μέχρι την Κυριακή για την Ελλάδα, θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε άλλα σενάρια», προσθέτοντας ότι η γερμανική κυβέρνηση «είναι προετοιμασμένη για κάθε εξέλιξη».

Την ίδια ώρα, βουλευτές του κυβερνώντος CDU-CSU διατυπώνουν ανοιχτά τις ενστάσεις τους ενάντια στο ενδεχόμενο ενός νέου προγράμματος για το ελληνικό κράτος. Π.χ. ο βουλευτής Κ. Λίνεμαν, πρόεδρος της Ενωσης Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, δήλωσε ότι εάν δεν υπάρξει αλλαγή στρατηγικής στην ΕΕ που να περιλαμβάνει και το ενδεχόμενο ελεγχόμενης χρεοκοπίας, δεν πρόκειται να δώσει θετική ψήφο στη γερμανική Βουλή στο αίτημα για χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον ESM. Αντίστοιχα, ο αντιπρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης CSU, Π. Ραμζάουερ, ανέφερε ότι για την Ελλάδα, «από οικονομική οπτική γωνία υπάρχει μόνο ένας δρόμος: με ένα νέο εθνικό νόμισμα να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα και όταν αυτό γίνει να επιστρέψει η Ελλάδα στο ευρώ μετά από 4, 5 χρόνια».

***

Την ίδια ώρα, κι ενώ παράγοντες της γερμανικής αστικής τάξης, όπως ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων Ου. Γκρίλο επιμένουν ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεν δικαιολογεί οποιοδήποτε κόστος και πως ένα grexit θα είναι «διαχειρίσιμο» για το γερμανικό κεφάλαιο, ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Ερευνών (DIW), Μ. Φράτσερ, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Die Welt», εκτιμά ότι «μια έξοδος από το ευρώ δεν θα ήταν μοιραία μόνο για τους Ελληνες, αλλά και για τη Γερμανία».

«Επειτα από ένα Grexit η Γερμανία θα αναλάβει ακόμη περισσότερες ευθύνες αναφορικά με την Ελλάδα και θα πληρώσει πολύ περισσότερα χρήματα (...) Πολλοί στη Γερμανία τάσσονται κατά μιας συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση. Ομως δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική, διότι η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια - είτε με είτε χωρίς ευρώ - θα χρειαστεί περαιτέρω ευρωπαϊκή βοήθεια», αναφέρει.

Παρακάτω, και αφού προσθέτει ότι «μια αποτυχία και ένα Grexit θα θεωρηθεί στην Ευρώπη και παγκοσμίως πάνω απ' όλα αποτυχία της γερμανικής πολιτικής», μπαίνει στο «ψητό», στη συζήτηση δηλαδή στους κόλπους του κεφαλαίου για το μέλλον της ίδιας της Ευρωζώνης: «Ενα Grexit», αναφέρει, «θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Η Γερμανία θα πλήρωνε μεγάλο τίμημα για την αποτυχία. Πρέπει να κατανοήσουμε την κρίση περισσότερο σαν ευκαιρία να διορθώσουμε τα θεμελιώδη λάθη του ευρώ και να προωθήσουμε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομική και χρηματοπιστωτική δομή της Ευρώπης».

Επεξηγώντας τα παραπάνω, μιλά για τρεις σημαντικές μεταρρυθμίσεις που εκτιμά ότι θα πρέπει να γίνουν στην ΕΕ: «Μια ισχυρή νομισματική ένωση, με δεσμευτικούς κανόνες και τη δυνατότητα χρεοκοπίας για τα κράτη, γρήγορη πρόοδος στην ένωση κεφαλαιαγορών και μια αλλαγή των συνθηκών της ΕΕ ώστε και άλλες χώρες - κυρίως η Βρετανία - όχι μόνο να παραμείνουν στην Ενωση, αλλά να έρθουν και πιο κοντά στην Ευρώπη».

***

Με άλλα λόγια, όπως επιβεβαιώνεται και από τα παραπάνω, αλλά και από την αντίστοιχη ενδοαστική συζήτηση σε όλα τα υπόλοιπα ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, εντός και εκτός Ευρωζώνης, πουθενά στην «εξίσωση» των αντιθέσεων του κεφαλαίου δεν υπάρχουν τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, ούτε του ελληνικού ούτε και κανενός άλλου λαού. Η συζήτηση που διεξάγεται για το μέλλον της Ευρωζώνης, αφορά το τι συμφέρει και τι όχι το κάθε τμήμα του κεφαλαίου.

Οπως φαίνεται μάλιστα και από τις τοποθετήσεις που παρατέθηκαν παραπάνω - και από τους υπέρμαχους και από τους πολέμιους του grexit - αλλά και πολύ περισσότερο από την «έκθεση των 5 προέδρων» των οργάνων της ΕΕ (Γιούνκερ, Τουσκ, Ντάισελμπλουμ, Ντράγκι, Σουλτς) για την «ολοκλήρωση της ΟΝΕ», στο επίκεντρο μπαίνουν θέματα μεγαλύτερης αυστηροποίησης των όρων και των δεσμεύσεων για τις χώρες που συμμετέχουν σε αυτή. Σε αυτό το πλαίσιο, οι διαπραγματεύσεις για την Ελλάδα παίρνουν αντικειμενικά χαρακτήρα «πειράματος» για το μέλλον της Ευρωζώνης.

Μόνο που ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να δεχτεί να γίνει «πειραματόζωο» για συμφέροντα ολότελα ξένα προς τα δικά του. Δεν έχει κανένα λόγο να στοιχηθεί πίσω από τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων και τα διαφορετικά συμφέροντα στο εσωτερικό της εγχώριας άρχουσας τάξης, κανένα λόγο να διαλέξει με ποια θηλιά, με ποια εκδοχή θα βαθύνει παραπέρα η χρεοκοπία του! Ο δρόμος για τους λαούς βρίσκεται στην κατεύθυνση της ρήξης με την ΕΕ, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.


Γ. Ε.





Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org