Πρόκειται για την πρώτη από τις δύο διαδοχικές εκθέσεις με τίτλο «Γιάννης Στεφανίδης (1919 - 2010) / 70 χρόνια προσφοράς», που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ μαζί με την οικογένεια του Γ. Στεφανίδη.

Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει τα έργα του Στεφανίδη από την περίοδο της Κατοχής και της εξορίας, έργα - ντοκουμέντα και μαρτυρίες - καταγραφές από εκείνα τα χρόνια. Σπουδαστικά σχέδια από τον καιρό που φοιτούσε στην ΑΣΚΤ και εμβληματικά έργα που φιλοτέχνησε για τις ανάγκες της ΕΑΜικής Αντίστασης, ως πρωτοστάτης στο καλλιτεχνικό συνεργείο της ΕΠΟΝ. Ανάμεσα σε πολλά, στην έκθεση βρίσκονται και τα πρωτότυπα σχέδια για το θρυλικό σήμα της ΕΠΟΝ, που φιλοτεχνήθηκε από τον ίδιο.

Στα έργα της εξορίας, που έζησε ο Στεφανίδης στο Κοντοπούλι της Λήμνου, περιλαμβάνονται ακουαρέλες και σχέδια που συνομιλούν με τα ποιήματα του συνεξόριστού του, Γιάννη Ρίτσου, όπως και πολλά ακόμα από την καθημερινή ζωή εκεί, ενώ στον χώρο εκτίθεται και η βαλίτσα με τον διπλό πάτο όπου έκρυψε αυτά τα σχέδια πηγαίνοντας στο Μακρονήσι, τον δεύτερο τόπο όπου εξορίστηκε και με τα δικά του λόγια «ούτε περιγράφεται, ούτε ζωγραφίζεται». Εκτίθενται επίσης έργα που έγιναν αμέσως μετά την επάνοδό του στην Αθήνα, εμπνευσμένα από τα σχέδια και τις σημειώσεις της εξορίας. Τα αυριανά εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 7.30 μ.μ. λόγω της κινητοποίησης της ΚΝΕ στην Καισαριανή.

Μέρες και ώρες λειτουργίας: Πέμπτη έως Σάββατο 6 μ.μ. - 8.30 μ.μ., Κυριακή 11 π.μ. - 2 μ.μ.

Υπάρχει δυνατότητα οργανωμένων ξεναγήσεων, μετά από επικοινωνία στο τηλέφωνο 2107515584 ή στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ergastiri.gvarlamou@gmail.com.

«Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Αυτή ήταν η ερώτηση που υποβλήθηκε στον Βιμ Βέντερς, σημαντικό σκηνοθέτη και πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος, τη μέρα έναρξης του Φεστιβάλ.

Μια ερώτηση που απ' ό,τι φαίνεται ήταν ικανή να διακόψει τη ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης (εκ των υστέρων μας πληροφόρησε η γενική διευθύντρια της Μπερλινάλε ότι «υπήρξε τεχνικό πρόβλημα»), αλλά και να φανερώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο τι πραγματικά εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για την ελευθερία της Τέχνης και του καλλιτέχνη...

Η διευθύντρια του Φεστιβάλ πανικοβλήθηκε και ψέλλισε ότι «εδώ μιλάμε για ταινίες και όχι για πολιτική», ενώ και η Ε. Πουστσίνσκα, παραγωγός της Ζώνης Ενδιαφέροντος, ανέλαβε να βγάλει τον Βέντερς από τη δύσκολη θέση, λέγοντας ότι «βρίσκω την ερώτηση λίγο άδικη, υπάρχουν γενοκτονίες που γίνονται κι αλλού στον κόσμο και δεν είναι η κριτική επιτροπή υπεύθυνη για τη στάση που κρατάει το Φεστιβάλ». Ο ίδιος ο Βέντερς σημείωσε: «Δεν μπορούμε πραγματικά να μπούμε στα χωράφια της πολιτικής. Πρέπει να μείνουμε έξω από την πολιτική, γιατί αν κάνουμε πολιτικές ταινίες, τότε μπαίνουμε στα χωράφια της πολιτικής. Εμείς όμως είμαστε το αντίβαρο της πολιτικής».

Οπως ήταν φυσικό, αυτή η στάση είχε τον αντίκτυπό της. Οι σκηνοθέτες Atteyat Al Abnoudy και Hussein Shariffe απέσυραν τις ταινίες τους. Το ίδιο έπραξε και η σπουδαία Ινδή συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι, ενώ με ανακοίνωσή της κατήγγειλε το γεγονός:

«Το να τους ακούω να λένε ότι η Τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική είναι σοκαριστικό. Είναι ένας τρόπος να κλείσουμε τη συζήτηση για ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ακόμα κι όταν εκτυλίσσεται μπροστά μας σε πραγματικό χρόνο - όταν καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές θα έπρεπε να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το σταματήσουν.

Επιτρέψτε μου να το πω ξεκάθαρα: Αυτό που συνέβη στη Γάζα, αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει, είναι μια γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. Υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας, καθώς και από αρκετές άλλες χώρες στην Ευρώπη, γεγονός που τις καθιστά συνένοχες στο έγκλημα.

Αν οι μεγαλύτεροι κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες της εποχής μας δεν μπορούν να σταθούν και να το πουν, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η Ιστορία θα τους κρίνει. Είμαι σοκαρισμένη και αηδιασμένη».

Σε αυτό το πλαίσιο, το Σάββατο πραγματοποιήθηκε μαζική παρέμβαση σε πολλά θέατρα.

Οπως σημειώνει το ΣΕΗ στο κάλεσμά του:

«Στις 20 του μήνα απεργούμε ξανά.

Το τελευταίο διάστημα η εργοδοσία έχει επιλέξει τον δρόμο της σιωπής απέναντι στις διεκδικήσεις μας, απέναντι στις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες του Σωματείου να μπουν επιτέλους οι πολυπόθητες υπογραφές, προσβλέποντας στο τέλος της σεζόν.

Ομως, όπως ξέρουν πολύ καλά και οι ίδιοι, τέλος της σεζόν (όπως έχει καθιερωθεί να υπολογίζεται ο Απρίλης, με βάση τις υπογεγραμμένες Συμβάσεις που είχε κάποτε ο κλάδος) είναι για όσους δεν κατέβηκαν ή δεν θα κατέβουν οι παραστάσεις τους νωρίτερα και θα βρεθούν "στον αέρα", ακριβώς επειδή δεν έχουν τρίμηνες υπογεγραμμένες Συμβάσεις, που να εξασφαλίζουν τουλάχιστον τα ένσημα για το ταμείο ανεργίας.

Οπως και αρχή σεζόν θα είναι για όσους δεν θα εξαναγκαστούν να δουλεύουν από πιάτσα σε πιάτσα σε όλη την Ελλάδα, χωρίς ρεπό, χωρίς ξεκούραση, για 700 ευρώ τον μήνα, τη στιγμή που οι παραγωγοί θα τρίβουν τα χέρια τους από τα κέρδη.

Δεν τελειώνει λοιπόν ο αγώνας μας. Δεν κλείνει εδώ η σεζόν.

Συνεχίζουμε στον δρόμο που χαράξαμε το προηγούμενο διάστημα και είναι ο μόνος επιτυχημένος (γι' αυτό και η εργοδοσία, αμέσως μετά την απόφαση για απεργία, επικοινώνησε με το ΣΕΗ).

Συνεχίζουμε τις πολύμορφες κινητοποιήσεις μας μέχρι την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο θέατρο. Για να μην υπάρξουν άλλες γενιές ηθοποιών που δεν θα ξέρουν τι είναι Συλλογική Σύμβαση Εργασίας».