Μνήμη βαθιά χαραγμένη σαν αλάτι πάνω στις πέτρες της, στα πρόσωπα των ανθρώπων της. Το 1922, όταν οι φλόγες τύλιγαν τη Σμύρνη και οι διωγμένοι της Μικράς Ασίας έψαχναν σωτηρία στη θάλασσα, η Χίος αντίκρισε καΐκια φορτωμένα ψυχές. Μανάδες που κρατούσαν σφιχτά τα παιδιά τους, γέροντες που κοιτούσαν πίσω για τελευταία φορά, νέους που άφηναν όνειρα θαμμένα κάτω από τα ερείπια. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έγιναν πρόσφυγες από επιλογή. Τους έκανε η Ιστορία των πολέμων, γιατί οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων, οι επιδιώξεις της αστικής τάξης, η «Μεγάλη Ιδέα» και τα συμφέροντα των μονοπωλίων τούς έριξαν στη δίνη του πολέμου. Και όταν πάτησαν στη Χίο δεν βρήκαν έτοιμη γη της επαγγελίας, αντίθετα...