«Λαβωμένος» από τις ενοχλήσεις στη γάμπα ο Μίλτος Τεντόγλου δεν τα κατάφερε στον τελικό του μήκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Τόκιο, παραδίδοντας τον τίτλο που κατείχε από την προηγούμενη διοργάνωση, το 2023 στη Βουδαπέστη. Αυτή ήταν η πρώτη ήττα του Τεντόγλου σε διεθνή διοργάνωση υψηλού επιπέδου στον ανοιχτό στίβο (Ολυμπιακοί Αγωνες, Παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) από το 2023.

Ο δις χρυσός Ολυμπιονίκης και κάτοχος της καλύτερης φετινής επίδοσης στον κόσμο (8,46 μ.) αντιμετωπίζοντας πρόβλημα τραυματισμού έμεινε στην 11η θέση, έχοντας δύο χαμηλά άλματα, στα 7,83 μ. και 7,77 μ., και ένα άκυρο στις τρεις πρώτες προσπάθειες. Ο Ελληνας πρωταθλητής, αν και στα προκριματικά είχε κάνει 8,17 μ., παίρνοντας άνετα την πρόκριση, από την αρχή του τελικού έδειξε να μην είναι στην επιθυμητή κατάσταση, με τις ενοχλήσεις να τον υποχρεώνουν να βγει άκυρος στην 3η προσπάθεια. Τα 7,83 μ. τον διατηρούσαν εντός της πρώτης δεκάδας και είχε το δικαίωμα για 4η προσπάθεια, και σε συνεννόηση με τον προπονητή του, Γιώργο Πομάσκι, επέλεξε να πάρει το ρίσκο ενός ακόμα άλματος, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Τότε κορυφώθηκε η χθεσινή ατυχία για τον Τεντόγλου, αφού ο Ισπανός Λεσκά, μετά από δύο άκυρα άλματα, στο τρίτο έκανε 7,97 μ., αφήνοντας τον Ελληνα άλτη στην 11η θέση και εκτός συνέχειας.

Με απόν πλέον το φαβορί, ο τελικός εξελίχθηκε σε μια σπουδαία μάχη για τα μετάλλια, με τον Ιταλό Φουρλάνι να παίρνει το χρυσό με 8,39 μ., τον Τζαμαϊκανό Γκέιλ το ασημένιο με 8,34 μ. και τον Κινέζο Σι το χάλκινο με 8,33 μ.

Δίνοντας συνέχεια στις επιτυχίες που είχε σημειώσει στους περσινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και στη Βουδαπέστη το 2023, η Πολυνίκη Εμμανουηλίδου στα 200 μ. πήρε την πρόκριση στα σημερινά ημιτελικά, ενώ έκανε και την καλύτερη φετινή της επίδοση. Μετά από σπουδαία κούρσα στα προκριματικά η νεαρή σπρίντερ τερμάτισε 2η στην προκριματική της σειρά, με χρόνο 22.92, και σήμερα θα προσπαθήσει για την υπέρβαση.

ΦΩΤΟ

Οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης του ΚΚΕ αποχαιρετούν με σεβασμό τον σύντροφο ΓΙΩΡΓΟ ΓΑΛΙΤΗ, που έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου. Εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην γυναίκα του, Ιωάννα, στις κόρες του, Ανθή, Μανώλη και Δέσποινα, στα εγγόνια του, Γιώργο, Μαριάννα, Κωνσταντίνα και Ειρήνη, και σε όλους τους οικείους του.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο, Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου, στις 10.30 π.μ. στο Νεκροταφείο Δάφνης, και θα είναι πολιτική.

Ο σύντροφος Γιώργος Γαλίτης γεννήθηκε στην Ιστιαία Ευβοίας, σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Εχασε τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσε υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, με μια μητέρα που έκανε κάθε δυνατή δουλειά για να αναθρέψει τα παιδιά της, ιδίως κατά τη σκληρή περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής.

Από παιδί ακόμη στάθηκε στο πλευρό του αγώνα. Στα δέκα του χρόνια λειτουργούσε ως σύνδεσμος των ανταρτών, μεταφέροντας σημειώματα. Τον σημάδεψε βαθιά σε αυτήν την τρυφερή ηλικία η δολοφονία της αδελφής του, Κατίνας, μέλους της ΕΠΟΝ, από τον ξυλοδαρμό των ναζί κατακτητών, μπροστά στα ίδια του τα μάτια.

Το 1955 εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως κουρέας, χωρίς ποτέ να απομακρύνεται από τους αγώνες του λαού και του εργατικού κινήματος. Το 1964 γνωρίζει την σύντροφο της ζωής του, Ιωάννα, με την οποία παντρεύονται και αποκτούν δύο κόρες. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας το κουρείο του γίνεται σημείο σύνδεσης, μέσω του οποίου διακινούνται ο «Ριζοσπάστης» και πλήθος άλλων αγωνιστικών υλικών.

Το 1974 γίνεται μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παραμένει σταθερά αφοσιωμένος μέχρι το τέλος της ζωής του. Από εκείνη τη στιγμή και για δεκαετίες δεν σταματά ούτε για μία μέρα να συμβάλλει στους σκοπούς και στους αγώνες του Κόμματος, για τη νίκη της εργατικής τάξης, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Ηταν ενεργό μέλος σε Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων, Πολιτιστικούς Συλλόγους και στο Σωματείο Κουρέων - Κομμωτών. Δραστηριοποιήθηκε επίσης στην ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Ηλιούπολης. Η γειτονιά του, στον Αγιο Κωνσταντίνο, τον θυμάται ως μπροστάρη στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της δημαρχίας του Δημήτρη Κιντή.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η κατάσταση της υγείας του περιόρισε τη φυσική του παρουσία στους αγώνες, αλλά όχι το ενδιαφέρον του. Εστω και τηλεφωνικά, συνέχιζε να επικοινωνεί με συντρόφους, φίλους και γείτονες, πάντα με το Κόμμα στον νου και στην καρδιά του. Η άνοια του στέρησε τη μνήμη, όχι όμως την πίστη του. Μέχρι το τέλος η ερώτησή του ήταν η ίδια: «Τι κάνει το Κόμμα;».