Μέχρι στιγμής έχουν προγραμματιστεί συλλαλητήρια στις παρακάτω πόλεις (εκτός από αυτές που αναφέρονται πιο πάνω): Αγ. Νικόλαος, 12 μ., κεντρική πλατεία. Αγρίνιο, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Αλεξάνδρεια, 11 π.μ., Πνευματικό Κέντρο. Αλεξανδρούπολη, 12 μ., δημαρχείο. Αλιβέρι, 11 π.μ., πεζόδρομος. Αμφισσα, 12 μ., πλατεία Ησαΐα. Αργοστόλι, πλατεία Βαλλιάνου. Αριδαία, 11 π.μ., πλατεία Σέτσκο. Αρτα, 11 π.μ., Εργατικό Κέντρο. Αταλάντη, 12.30 μ.μ., κεντρική πλατεία. Βέροια, 11 π.μ., πλατεία Δημαρχείου. Βόλος, 12 μ., Θόλος Πανεπιστημίου. Γιάννενα, 12 μ., Περιφέρεια Ηπείρου. Γιαννιτσά, 11 π.μ., πλατεία ΕΠΟΝ. Γρεβενά, 1.30 μ.μ., κεντρική πλατεία. Δράμα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Εδεσσα, 11 π.μ., μικροί καταρράκτες. Ζάκυνθος, 12 μ., πλατεία Αγίου Μάρκου. Ηγουμενίτσα, 12 μ., πλατεία Δημαρχείου. Ηράκλειο, 12 μ., πλατεία Ελευθερίας. Θάσος, 12 μ., λιμένας. Θήβα, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Ιεράπετρα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Ιστιαία, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Ικαρία, 12 μ., πλατεία Ευδήλου. Καβάλα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Καλαμάτα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Καρδίτσα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Καστοριά, 12 μ., Αντιπεριφέρεια. Κατερίνη, 12 μ., κεντρική πλατεία. Κερκυρα, 12 μ., Πόρτα Ριάλα. Κεφαλονιά, 12 μ., Αργοστόλι, πλατεία Βαλλιάνου. Κοζάνη, 12 μ., κεντρική πλατεία. Κομοτηνή, 11.30 π.μ., κεντρική πλατεία. Κόρινθος, 12 μ., πλατεία Περιβολάκια. Λαμία, 12 μ., πλατεία Πάρκου. Λευκάδα, 12 μ., πλατεία Αγ. Μηνά. Λιβαδειά, 12 μ., κεντρική πλατεία. Μαντούδι, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Μεσολόγγι, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Μυτιλήνη, 12 μ., πλατεία Σαπφούς. Νάουσα, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Ναύπλιο, 6.30 μ.μ., πλατεία Δημαρχείου. Ξάνθη, 12 μ., κεντρική πλατεία. Πρέβεζα, 11 π.μ., δικαστήρια. Ρέθυμνο, 12 μ., πλατεία Αγνωστου Στρατιώτη. Ορεστιάδα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Πύργος, 11 π.μ., κεντρική πλατεία. Σάμος (Βαθύ), 12 μ., πλατεία Πυθαγόρα. Σάμος (Καρλόβασι), 12 μ., πλατεία Καρλοβάσου. Σέρρες, 12 μ., πλατεία Ελευθερίας. Σητεία, 12 μ., κεντρική πλατεία. Σκύδρα, 11 π.μ., πλατεία Δημοκρατίας. Σπάρτη, 12 μ., κεντρική πλατεία. Τρίκαλα, 12 μ., κεντρική πλατεία. Τρίπολη, 11 π.μ., πλατεία Πετρινού. Φλώρινα, 12 μ., πλατεία Μόδη. Χαλκίδα, 11 π.μ., πλατεία Δικαστηρίων. Χανιά, 12 μ., πλατεία Δημοτικής Αγοράς.

- 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη: Σωματεία και φορείς σε όλη τη χώρα οργανώνουν την απεργία και τις μεγάλες κινητοποιήσεις

- Συνέδριο Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων: Ζωντάνια και αισιοδοξία με τα σωματεία στο επίκεντρο, στα 10 χρόνια από την αλλαγή σελίδας

- Για το χάσμα αμοιβών ανδρών - γυναικών

Καθημερινές οι περιοδείες σε χώρους δουλειάς και οι συνελεύσεις σωματείων

Στο πλαίσιο αυτό, οργανώνονται καθημερινά συσκέψεις σωματείων και φορέων σε κάθε πόλη, ενώ κλιμακώνονται οι περιοδείες, οι συγκεντρώσεις και οι συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς, όπου τα σωματεία καλούν σε μαζική συμμετοχή στα μεγάλα συλλαλητήρια στις 28/2.

Υπενθυμίζεται ότι απεργία έχει προκηρύξει το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και το συλλαλητήριο οργανώνεται στο Σύνταγμα στις 12 μ., ενώ απεργιακή απόφαση έχει πάρει και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Στο Σύνταγμα καλεί επίσης το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής, ενώ οργανώνει συγκέντρωση και στο Λαύριο την ίδια μέρα. Στην Κρήτη, απόφαση για απεργία πήρε το Εργατικό Κέντρο Χανίων.

Στη Θεσσαλονίκη, εργατικά σωματεία καλούν σε συλλαλητήριο στις 12 μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου.

Στη Λάρισα, τον τόπο του προδιαγεγραμμένου εγκλήματος, το Εργατικό Κέντρο καλεί σε συγκέντρωση στις 12 μ., στην κεντρική πλατεία, ενώ στις 7 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί μεγάλη συναυλία στον ίδιο χώρο.

Οπως αναφέρει το ΕΚ, «οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ: Η εγκληματική πολιτική του κέρδους που δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, το εχθρικό, για τον εργαζόμενο λαό, κράτος που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».

Και ειδική αναφορά κάνει στους σιδηρόδρομους - καρμανιόλα, στα «Τέμπη του αέρα» που αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο πρόσφατα με το μπλακάουτ, αλλά και στον κίνδυνο Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, από τα καζάνια του θανάτου. Ξεχωρίζει ακόμα τη «μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά. σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι. Η χώρα μας γίνεται ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα. Τώρα ετοιμάζονται να στείλουν ολόκληρο Τάγμα στην πολύπαθη Παλαιστίνη, συμμετέχοντας ενεργά στο σχέδιο μετατροπής της σε προτεκτοράτο των Αμερικανών και των συμμάχων τους».

«Καμιά εμπιστοσύνη στην εγκληματική πολιτική και σε όσους την υπηρετούν, που παίζει τη ζωή μας κορόνα - γράμματα», είναι το μήνυμα του Εργατικού Κέντρου, τονίζοντας ότι «απαιτείται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και τα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας. Σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ και του ελεγχόμενου προέδρου της - διαχρονικού "εταίρου" όλων των κυβερνήσεων στο χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και της αντεργατικής τους πολιτικής».

Συνέλευση του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού Αττικής

Το Εργατικό Κέντρο μπροστά στη συγκέντρωση του Σαββάτου στηρίζει το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο των μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών, την Πέμπτη 26/2, στις 12 μ.

Καλεί επίσης στις πολύμορφες συμβολικές κινητοποιήσεις σωματείων και μαζικών φορέων την Παρασκευή 27 Φλεβάρη: Στον σταθμό Λεύκα του Προαστιακού, στις 6 μ.μ. και στην Πλ. Ηρώων στο Πέραμα στις 6.30 μ.μ. με συμβολικό αποκλεισμό των καζανιών του θανάτου.

Μέσα σε μαχητικό κλίμα, για την επιτυχία της απεργίας που έχει κηρύξει για τις 28 Φλεβάρη και της συγκέντρωσης στις 11 π.μ. στην πλατεία Γεωργίου, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης μαζική σύσκεψη εργατικών συνδικάτων που κάλεσε το Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Στη σύσκεψη συμμετείχε απευθύνοντας χαιρετισμό και η μητέρα της Αγάπης Τσακλίδη και γραμματέας του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, Ελένη Βασάρα, όπως επίσης αντιπροσωπείες από την Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων, συλλόγων επαγγελματοβιοτεχνών και φοιτητών, αντιπροσωπείες μαθητικών συμβουλίων, της ΣΕΑΑΝ, της δημοτικής αρχής, πολιτιστικοί σύλλογοι κ.α. λαϊκοί φορείς.

Από τη σύσκεψη στην Πάτρα

Αναφέρθηκε επίσης στη σημασία της αλλαγής που σημειώθηκε στην ηγεσία του συνδικαλιστικού φορέα πριν 8 χρόνια, αλλά και στις διώξεις που συνεχίζονται απέναντι σε πρωτοπόρους συνδικαλιστές από τους γνωστούς εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ, καλώντας σε συγκέντρωση την Τετάρτη 25 Φλεβάρη έξω από τα Δικαστήρια στις 9 π.μ., «για να ηττηθεί ακόμη μια φορά από τη μεγάλη αλληλεγγύη των εργαζομένων και του λαού της πόλης ο εργοδοτικός συνδικαλισμός και η προσπάθειά του να συκοφαντήσει το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα», όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε.

Μάλιστα, μπροστά στην απεργία της 28ης Φλεβάρη, σωματεία της Πάτρας πραγματοποιούν περιοδείες σε χώρους δουλειάς, όπως στο εργοστάσιο των αλεύρων «Μύλοι Κεπενού», σε εργαζόμενους της Εστίας του Πανεπιστημίου, σε οικοδομές, στη ΒΙΠΕ και σε σούπερ μάρκετ.

Συγκέντρωση στη Ν. Ιωνία διοργανώνουν την Παρασκευή 27 Φλεβάρη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Σημηριώτη, σωματεία και φορείς της πόλης. Σε αυτήν αλλά και στο μαθητικό - φοιτητικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια την προηγούμενη μέρα καθώς και στο αντίστοιχο των συνδικάτων στο Σύνταγμα την επομένη, μέχρι στιγμής, καλούν η Ενωση Γονέων Ν. Ιωνίας και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ «Γ. Σεφέρης».

Εκδήλωση διοργανώνουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Θεσσαλονίκης σήμερα Πέμπτη, στις 5 μ.μ. στο Πολυτεχνείο, στην αίθουσα Α5, με ομιλητές την Ελένη Βασάρα, τον Νίκο Τσακλίδη, εκλεγμένο στο ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στη «Hellenic Train» και συγγενή θύματος, και τον Δαμιανό Μπαλασούλη, δικηγόρο οικογένειας θυμάτων.

Ακόμα, στη Λάρισα, φοιτητικοί σύλλογοι προγραμματίζουν εκδήλωση την Τετάρτη 25 Φλεβάρη, στη 1 μ.μ., στο αμφιθέατρο 2 του Τμήματος Ψηφιακών Συστημάτων. Θα μιλήσουν ο Δαμιανός Μπαλασούλης, δικηγόρος οικογενειών θυμάτων, και ο Γιάννης Σκόκας, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας.

Ανάλογη εκδήλωση θα γίνει στον Βόλο, την ίδια μέρα στις 7 μ.μ., στον Θόλο του ΠΘ. Θα μιλήσουν ο Νίκος Τσακλίδης και ο Δαμιανός Μπαλασούλης.

Ακόμα, σε μαθητικά - φοιτητικά συλλαλητήρια την Πέμπτη 26 Φλεβάρη προχωρούν οι μαθητές μαζί με τους φοιτητικούς συλλόγους. Συμμετοχή και στήριξη έχουν ανακοινώσει οι Ομοσπονδίες Ενώσεων Γονέων Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας. Στην Αθήνα συγκεντρώνονται στις 12 μ. στα Προπύλαια και στη Θεσσαλονίκη την ίδια ώρα στο Αγαλμα Βενιζέλου. Μαθητικά - φοιτητικά συλλαλητήρια διοργανώνονται επίσης στην Πάτρα, στις 11 π.μ. στην πλατεία Γεωργίου, στη Λάρισα στις 12 μ. στην κεντρική πλατεία, στον Βόλο στις 12 στον Θόλο του Πανεπιστημίου και στην Καλαμάτα στις 12 μ. στην κεντρική πλατεία.

Οι Συντονιστικές Επιτροπές των μαθητών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καλούν τα 5μελή και 15μελή μαθητικά συμβούλια να πάρουν αποφάσεις και να προχωρήσουν στις 26 και 27 Φλεβάρη σε καταλήψεις, δράσεις στα προαύλια και συμμετοχή στις πορείες.

Επιπλέον, ανά περιοχές οι μαθητές και μαθήτριες της Θεσσαλονίκης προγραμματίζουν:

• Το Σάββατο 21 Φλεβάρη δρώμενο από μαθητές της Τούμπας στο Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας και στο «Δέντρο της Μνήμης» από μαθητές του Ντεπώ και της Ανάληψης.
• Την Κυριακή 22 Φλεβάρη στην Καλαμαριά και στη Θέρμη, γκράφιτι, πανό και τοιχογραφίες σε πλατείες και γειτονιές.
• Την Τετάρτη 25 Φλεβάρη, στις 8 μ.μ., συναυλία από μαθητικά συγκροτήματα σχολείων της Δυτικής Θεσσαλονίκης στην πλατεία Ευόσμου.
• Την Παρασκευή 27 Φλεβάρη, μαθητική συναυλία στο σχολικό συγκρότημα του ΕΠΑΛ Ευκλείδη.

Παράλληλα, μαθητές και φοιτητικοί σύλλογοι δίνουν ραντεβού στα συλλαλητήρια που διοργανώνουν τα εργατικά σωματεία στις 28 Φλεβάρη.

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο της Εστίας έδωσαν το «παρών» και εργαζόμενοι στον χώρο, με την εκδήλωση να καλεί στο μεγάλο φοιτητικό - μαθητικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 26 Φλεβάρη στις 11 π.μ. στην πλατεία Γεωργίου, αλλά και στην απεργία και συγκέντρωση που προκήρυξε το Εργατικό Κέντρο Πάτρας για το Σάββατο 28 Φλεβάρη.

«Η νέα γενιά δεν σας συγχωρεί - 'Η με τα κέρδη ή με τη ζωή!» ήταν το μήνυμα που έστειλε με τον χαιρετισμό της η Δώρα Κώτση, πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Φαρμακευτικής. Καλωσορίζοντας τους συγκεντρωμένους ξεκαθάρισε ότι «η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη όταν τίθεται το δίλημμα "ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας"», και κάλεσε κάθε φοιτητή να δυναμώσει τον Σύλλογό του, για φοιτητικό κίνημα σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, πάλη από κοινού με τους εργαζόμενους, τους βιοπαλαιστές αγρότες, σαν μια γροθιά, επιφέροντας ρήγματα στο σάπιο σύστημα.

Από την εκδήλωση στην Πάτρα

Οπως ξεκαθάρισε εξαρχής, «τα Τέμπη δεν ήταν "μια κακιά στιγμή", αλλά έκφραση μιας απάνθρωπης πολιτικής που συσσωρεύει προβλήματα και ανασφάλεια, που μπροστά στην ανταποδοτικότητα και στο κέρδος δεν λογαριάζει την ασφάλεια στις υποδομές, δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή».

Στάθηκε στο σύνολο των πολιτικών διαχρονικά της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων, που με την προώθηση του ανταγωνισμού στις μεταφορές, για να τρέχουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, πιστοποιούσαν την εγκληματική κατάσταση των σιδηροδρομικών μεταφορών. Και υπογράμμισε πως «επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι η ΕΕ όχι μόνο προωθεί την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και την πολιτική του κόστους - οφέλους, όπου τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται "μη επιλέξιμο" κόστος!».

Σε ένα τέτοιο φόντο, ανέδειξε ότι «οι κυβερνήσεις διαχρονικά γνώριζαν τους κινδύνους που εγκυμονούσαν οι ελλείψεις στον σιδηρόδρομο, και αποδέχονταν το ενδεχόμενο μιας τέτοιας τραγωδίας, αφού οι ίδιες διαμόρφωσαν αυτήν την κατάσταση».

Μιλώντας για τον αγώνα που δίνουν οι οικογένειες των θυμάτων, σημείωσε ότι από την πρώτη στιγμή του εγκλήματος αντιμετωπίζουν ένα εχθρικό κράτος, την «προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει τις ευθύνες της, και ταυτόχρονα προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των πολιτικών και των προηγούμενων κυβερνήσεων».

Μίλησε για τα γεγονότα μετά τη σύγκρουση των τρένων, αναδεικνύοντας τις παλινωδίες της Δικαιοσύνης, όπως και ότι οι όποιες κατηγορίες δεν αγγίζουν τους πολιτικούς υπεύθυνους, αντιθέτως «είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα για τη "Hellenic Train"... Είναι εμφανής η ιδιαίτερη αντιμετώπισή τους από την Δικαιοσύνη. Είναι εμφανές επίσης και το κατάλληλα διαμορφωμένο από τη σημερινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, νομικό πλαίσιο, που καθοριστικά τους προστατεύει».

Τόνισε ότι σε αυτόν τον αγώνα δεν χωρούν αυτόκλητοι «σωτήρες», που ασπάζονται τις ίδιες πολιτικές με μια υποτιθέμενη «αδιάφθορη» κυβέρνηση, με καμία κουβέντα για την ΕΕ και τις κατευθύνσεις της, και επεσήμανε: «Ο,τι και να κάνουν, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τον αγώνα που δίνουμε για να σερβίρουν δήθεν λύσεις και "νέες συνταγές" για το αύριο με τα ίδια φθαρμένα, παλιά υλικά, που πλέον είναι ποτισμένα με το αίμα και των δικών μας παιδιών, είναι μακριά γελασμένοι!».

Αναφερόμενη συγκεκριμένα στην τακτική της πρώην προέδρου του Συλλόγου, σημείωσε ότι αφενός αξιοποιούσε τον Σύλλογο και τα μέσα του για προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις, αφετέρου προωθούσε μια ατζέντα που όχι μόνο δεν βοηθάει την υπόθεση, αλλά την υποσκάπτει. Κι αυτό γιατί - όπως εξήγησε - η τακτική της αυτή «καταδεικνύει ως τον μόνο ένοχο τη διαφθορά και τη διαπλοκή», ενώ «έφτασε να δηλώνει ότι "αν είχε τηρηθεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία για τους σιδηρόδρομους, σήμερα τα παιδιά μας θα ήταν ζωντανά"». Επιπλέον, η πρώην πρόεδρος καλούσε την ΕΕ«να προσπεράσει το άρθρο 86 και να ασκήσει διώξεις στους υπουργούς της κυβέρνησης, καλεί δηλαδή τον λύκο να φυλάξει τα πρόβατα!». «Εννοείται ότι το άρθρο 86 και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών έπρεπε να έχει καταργηθεί, και φέρουν βαρύτατες ευθύνες όλα τα κόμματα που το υπερασπίζονται χρόνια τώρα. Αλλά τη λογική ότι το ευρωπαϊκό Δίκαιο υπερισχύει του εθνικού την έχουμε πληρώσει ακριβά», σημείωσε η Ελ. Βασάρα.

Κάλεσε τέλος σε συνέχεια του αγώνα από κοινού με τα εργατικά συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους λαϊκούς φορείς, τόσο μπροστά στις 28 Φλεβάρη όσο και στη συνέχεια, «για να μην υπάρξουν ξανά νέα Τέμπη, να μη θρηνήσουν άλλοι γονείς τα παιδιά τους».

«Τρία χρόνια μετά ο συνδικαλιστικός φορέας συνεχίζει τον αγώνα, ως φωνή και των 57 νεκρών, μπαίνοντας μπροστά για να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη, να καταδικαστεί η πολιτική του κέρδους», σημείωσε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, Δημήτρης Μαρμούτας.

Μιλώντας για τα αίτια του εγκλήματος των Τεμπών, τόνισε ότι αυτά παραμένουν. «Φαίνονται στα αποκαΐδια της "Βιολάντα", στους 201 νεκρούς εργαζόμενους το 2025 στους χώρους δουλειάς, στις αιτίες που προκάλεσαν καταστροφές σε Μάτι, Θεσσαλία, Μάνδρα κ.α., ζημιές από φυσικά φαινόμενα, στο Αδαμούθ της Ισπανίας, στο έγκλημα ανοιχτά της Χίου κ.λπ.».

Στάθηκε στον «φόρο αίματος» εργαζομένων και λαού την ώρα που εντείνεται η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, με την ένταση της συνεργασίας της Ελλάδας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και με τις εξελίξεις να επιβεβαιώνουν ότι βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ ένας γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, προειδοποιώντας:

«Γι' αυτό δεν χωρά κανένας εφησυχασμός απέναντι σε όλους αυτούς που για τα κέρδη τους δεν υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή, που θυσιάζουν τους εργαζόμενους, τον λαό και τα παιδιά του κάθε μέρα, είτε στο εργοστάσιο, στο γιαπί, γενικά στον χώρο δουλειάς, είτε στη γειτονιά, είτε στα πεδία των μαχών», ανέφερε, και κάλεσε σε πάλη για ένα κίνημα «μαζικό και μαχητικό, που θα βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό ένοχο, το καπιταλιστικό κέρδος, που θα αποκαλύπτει ότι για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο».

«Τιμάμε τους αγώνες της τάξης μας, τους αλύγιστους της εργατικής τάξης με τους καθημερινούς αγώνες μας, σε κάθε εργοστάσιο και χώρο δουλειάς. Τους εργάτες, τους φοιτητές, που φτάνουν μέχρι να κοιτάξουν τον θάνατο κατάματα στον τοίχο της Καισαριανής, με το χαμόγελο στα χείλη και το κεφάλι ψηλά, εμπνέοντας ολόκληρη την εργατική τάξη όσες δεκαετίες κι αν περάσουν», κατέληξε ο πρόεδρος του ΕΚ Πάτρας.

Νωρίτερα, στον χαιρετισμό του ο δήμαρχος Πάτρας Κώστας Πελετίδης αναφέρθηκε στο πώς συνολικότερα η λειτουργία του σημερινού κράτους εξυπηρετεί τα επιχειρηματικά κέρδη, επισημαίνοντας ότι δεν αξίζει αυτή η ζωή στους νέους και στα παιδιά σήμερα, ούτε αύριο, και καλώντας καθένας να κάνει στόχο του να ξεμπερδεύει με την αιτία των δεινών του, το καπιταλιστικό κέρδος.

Επίσης ο Λευτέρης Αδαμάκης, εργαζόμενος στον σιδηρόδρομο, ανέδειξε ότι την ίδια στιγμή που δεν προωθείται η ανάπτυξη του σιδηρόδρομου ως ενός ποιοτικού, λαϊκού μέσου μαζικής μεταφοράς, επιλέγεται με εκατομμύρια ευρώ η ανάπτυξη των γραμμών για ΝΑΤΟικούς σκοπούς (π.χ. από την Αλεξανδρούπολη). Και τόνισε ότι με την εφαρμοζόμενη πολιτική στηρίζονται τα επιχειρηματικά κέρδη, σε αντίθεση με την ασφάλεια επιβατών και προσωπικού στα τρένα.

Τα στοιχεία παρουσίασε η ΕΛΣΤΑΤ και αφορούν τα χρόνια από το 2022 έως το 2024, επιβεβαιώνοντας τη γυναικεία ανισοτιμία και τη βία της εκμετάλλευσης που βιώνει η εργαζόμενη γυναίκα.

Συγκεκριμένα, το «χάσμα αμοιβών» μετριέται ουσιαστικά ως ένα κλάσμα, με αριθμητή τη διαφορά των μέσων ακαθάριστων ωριαίων αποδοχών ανδρών - γυναικών και στον παρονομαστή τις ωριαίες αποδοχές των ανδρών. Ετσι, όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το κλάσμα που εκφράζεται ποσοστιαία, τόσο περισσότερο αποτυπώνει ότι οι αποδοχές των ανδρών είναι μεγαλύτερες από αυτές των γυναικών.

Το ποσοστό λοιπόν αυτό στην τριετία 2022 - 2024 κυμαίνεται από 13,4% μέχρι 13,6%.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τους κλάδους, η ΕΛΣΤΑΤ επισημαίνει πως οι κλάδοι με το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα είναι αυτοί της ενημέρωσης και επικοινωνίας με ποσοστό 25,3% υπέρ των ανδρών και το εμπόριο με τη διαφορά να είναι στις 20,1 ποσοστιαίες μονάδες. Ομως, ακόμα και εκεί που το «χάσμα» μειώνεται ή γίνεται αρνητικό (δηλαδή οι γυναίκες αμείβονται καλύτερα από τους άνδρες), αυτό είναι αποτέλεσμα της γενικής συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες.

Τα στοιχεία από μόνα τους δεν δείχνουν και την αιτία του χάσματος, ειδικά εκεί που αυτό γιγαντώνεται. Αλλωστε, στους παραπάνω κλάδους «θερίζουν» οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής, ορισμένου χρόνου συμβάσεις), με θύματα πρώτα και κύρια τις γυναίκες εργαζόμενες, που είναι οι ίδιες που επωμίζονται τη φροντίδα των παιδιών, των αρρώστων, των ηλικιωμένων.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι από την πλευρά της κυβέρνησης, η πρόεδρος της Επιτροπής επικαλέστηκε ως μέτρο στήριξης των γυναικών το «νέο πρόγραμμα στήριξης για 10.000 άνεργες, με επιδότηση έως και 80% του μισθού και των ασφαλιστικών εισφορών για 18 μήνες, με ιδιαίτερη έμφαση στις μητέρες».

Και με αυτό το πρόγραμμα βέβαια εντείνονται ακόμα περισσότερο οι αιτίες που φέρνουν αποτελέσματα όπως τα παραπάνω, αφού είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 10.000 επιδοτούμενες θέσεις για άνεργες (κυρίως μητέρες), οι μισές είναι μερικής απασχόλησης (!) και η επιδότηση έως και 80% του μισθού και των ασφαλιστικών εισφορών διαρκεί για 18 μήνες.

«Το χάσμα αμοιβών ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στην Ελλάδα, όπως και σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα στατιστικών, ούτε μπορεί να παρουσιάζεται ως θέμα εταιρικής ευαισθησίας», σημείωσε παρεμβαίνοντας στη συζήτηση η βουλευτής του ΚΚΕ Σεμίνα Διγενή. Και ανέδειξε ότι αυτό το ζήτημα «αφορά την πραγματική ζωή των γυναικών που το πορτοφόλι τους αδειάζει πριν τελειώσει ο μήνας, τη ζωή της εργαζόμενης μάνας που τρέχει από βάρδια σε βάρδια έχοντας τη φροντίδα της οικογένειας, της νέας γυναίκας που της παρουσιάζεται ως ευκαιρία η ανασφάλεια, της συνταξιούχου που είναι αναγκασμένη να χρυσοπληρώσει τα φάρμακά της και τις υπηρεσίες Υγείας».

Σημείωσε επιπλέον πως η κυβέρνηση παρουσιάζει την ισότητα ως πολιτική βιτρίνα και η ΕΕ «μιλάει για μισθολογική διαφάνεια, για στόχους, δείκτες και ελέγχους», όταν «το 30% των εργαζόμενων γυναικών δουλεύει με μερική απασχόληση, μία στις τέσσερις είναι χαμηλόμισθη και πληρώνεται κάτω από 5 ευρώ την ώρα, 63% των άνεργων πτυχιούχων στην Ελλάδα είναι γυναίκες». Τόνισε πως στόχος είναι να κερδίζει η εργοδοσία και να χάνει ο κόσμος της δουλειάς, αφού «ο νόμος της εκμετάλλευσης είναι αυτός που διαιωνίζει το χάσμα των αμοιβών. Γιατί γεννιέται ακριβώς από την πολιτική που σπρώχνει τις γυναίκες στις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις χωρίς δικαιώματα. Στις πιο κακοπληρωμένες δουλειές».

Υπογράμμισε πως «όταν οι μισθοί πιέζονται προς τα κάτω για όλους, η γυναίκα εργαζόμενη πληρώνει διπλά» και ως μισθωτή και ως φροντίστρια, αφού το κράτος τής φορτώνει τη φροντίδα της οικογένειας ως ατομική ευθύνη. Εκανε σαφές ότι «το ενδιαφέρον της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των κυβερνήσεών της δεν αφορά την απελευθέρωση της γυναίκας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να εντείνουν την εκμετάλλευση της γυναικείας εργατικής δύναμης, να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό προωθούν την ευελιξία ως δήθεν ισορροπία επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής. Γι' αυτό μιλούν για επενδύσεις στη φροντίδα, με όρους αγοράς όμως, για υπηρεσίες κομμένες και ραμμένες στα ωράρια της επιχείρησης, όχι στις ανάγκες της οικογένειας. Θέλουν την εργαζόμενη διαθέσιμη, προσαρμόσιμη και φθηνή».

Ξεκαθάρισε ότι «οι ίδιοι οι κανόνες τους κατοχυρώνουν τη διαφοροποίηση των αμοιβών με βάση την παραγωγικότητα όπως την ορίζει η εργοδοσία. Για να διαιρούν τους εργαζόμενους, να σπάνε τη συλλογικότητα, να επιβραβεύουν την υποταγή» και πως στη χώρα μας «το χάσμα εμφανίζεται συχνά μικρότερο σε ορισμένες μετρήσεις», που «δεν είναι νίκη της ισότητας, είναι αποτέλεσμα της ισοπέδωσης προς τα κάτω μισθών και δικαιωμάτων, ανδρών και γυναικών».

Επισήμανε ακόμα ότι η συζήτηση για το χάσμα των αμοιβών «δεν μπορεί να αποκοπεί από το συνολικό ζήτημα μισθών, δικαιωμάτων, συμβάσεων, προστασίας της μητρότητας, φροντίδας από δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες και δομές. Η απάντηση δεν είναι να περιμένουμε σωτήρες ούτε να εναποθέσουμε ελπίδες σε Οδηγίες και καλές πρακτικές που γράφονται στα γραφεία των Βρυξελλών» και πως «η απάντηση είναι ο συλλογικός αγώνας, η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, η σύγκρουση με την πολιτική που εμπορευματοποιεί τις ανάγκες της γυναίκας και της οικογένειάς της και καθιστά την εργατική της δύναμη φθηνότερη. Είναι η διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων, με ουσιαστικές αυξήσεις, κατοχύρωση δικαιωμάτων, πραγματική αναγνώριση προϋπηρεσίας, μέτρα υγείας και ασφάλειας και προστασίας της μητρότητας χωρίς ποινή στον μισθό και την εξέλιξη και είναι ταυτόχρονα μάχη για δημόσιες και δωρεάν δομές».

Καταλήγοντας, η Σ. Διγενή είπε πως «το χάσμα των αμοιβών είναι ο καθρέφτης της ταξικής κοινωνίας, γι' αυτό η πραγματική ισότητα δεν είναι υπόσχεση διαχείρισης, είναι υπόθεση ανατροπής. Με διεκδικητικούς αγώνες που ενώνουν άντρες και γυναίκες, για να απαιτήσουν ό,τι είναι αναγκαίο και σύγχρονο για τη ζωή τους. Ας μετρήσουμε λοιπόν πολλά τέτοια βήματα μέσα στο 2026».

Εκ μέρους του ΔΣ του ΕΕΤΕ η Μαριάννα Τσαγκάρη αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία που οδήγησε 450 καλλιτέχνες - μέλη του ΕΕΤΕ και φοιτητές Σχολών Καλών Τεχνών να δημιουργήσουν έργο εμπνευσμένο από τις εκδηλώσεις πολύμορφης βίας, διακρίσεων, γυναικείας ανισοτιμίας.

Μέσα από έναν πολύμορφο αισθητικά τρόπο οι καλλιτέχνες μετουσίωσαν τη σκέψη σε εικόνα, κοιτάζοντας πίσω από τη βιτρίνα.

Η Εύη Κοντόρα, μέλος του προεδρείου της ΟΓΕ, αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία που οι δημιουργοί κλήθηκαν να βάλουν στο επίκεντρο της σκέψης, της έρευνας και της δημιουργικότητάς τους τη γυναίκα, εστιάζοντας σε ένα ερώτημα: «Εχουν πάψει σήμερα οι γυναίκες να βιώνουν τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης;».

«Ο τίτλος που δόθηκε στην έκθεση δεν είναι τυχαίος: Καλέσαμε τον σύγχρονο, μαχόμενο εικαστικό καλλιτέχνη, γυναίκα και άντρα, να διαπεράσει με την ιδιαίτερη ματιά της Τέχνης του την παραπλανητική βιτρίνα πίσω από την οποία ζουν και μοχθούν οι σημερινές γυναίκες της βιοπάλης, και να ανακαλύψει τις αθέατες πτυχές κάθε πλευράς της καθημερινότητάς τους», τόνισε.

Στην κατάμεστη αίθουσα η προβολή της ταινίας της Σεπιντέ Φαρσί έβαλε τους θεατές να αναμετρηθούν με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ο ψηφιακός διάλογος ανάμεσα στην Ιρανή σκηνοθέτιδα Σεπιντέ Φαρσί και στην Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ Φάτμα Χασόνα λειτουργεί σαν μια ζωντανή γραμμή ζωής και σύνδεσης με την πραγματικότητα του πολέμου, της αντίστασης και της επιβίωσης.

«Αν πεθάνω, θέλω έναν δυνατό θάνατο... Θέλω ο θάνατός μου να ακουστεί στον κόσμο, να δημιουργήσει έναν αντίκτυπο που θα παραμείνει στον χρόνο... Που δεν μπορεί να θαφτεί από τον χρόνο ή τον τόπο». Αυτά έγραφε από τη Γάζα η Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ πριν λίγο καιρό.

Και μία μέρα μετά την ανακοίνωση της επιλογής της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών, η Φατμά σκοτώθηκε από τους Ισραηλινούς, που βομβάρδισαν με «χειρουργικά χτυπήματα» το σπίτι της.

Στην εκδήλωση τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή τιμώντας τις πέντε εργάτριες που σκοτώθηκαν στη βιομηχανία στα Τρίκαλα, τις πνιγμένες μανάδες της Χίου, τις γυναίκες - θύματα του πολέμου και της ενδοοικογενειακής βίας, και προφανώς την ίδια την Φάτμα Χασόνα.

Η ΟΓΕ αφιέρωσε την ατζέντα της, που κάθε χρόνο αναδεικνύει την κοινωνική θέση της γυναίκας μέσα από την Τέχνη, στην Φάτμα Χασόνα και στην Σεπιντέ Φαρσί, που μετέφερε τη φωνή της αγωνιζόμενης Γάζας, της αγωνιζόμενης Παλαιστίνης, στο πανί και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο.

Με σύνθημα «10 χρόνια μαχητικής ζωντανής δράσης - Συνεχίζουμε», οι εργασίες στην έδρα του ΕΚΙ άνοιξαν με προβολή βίντεο που ξεδίπλωσε στιγμές αγώνα και αλληλεγγύης από το 2016 μέχρι σήμερα: Από παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς και κλαδικές μάχες μέχρι στήριξη σε εργαζόμενους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρομοκρατία, απολύσεις, καθυστερήσεις πληρωμής δεδουλευμένων και πλειστηριασμούς.

Να σημειωθεί ότι οι αρχαιρεσίες θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 25 Φλεβάρη, από τις 9 π.μ. έως τις 9 μ.μ., στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου.

Ακολούθησε η εισήγηση της διοίκησης από τον Νίκο Εξαρχο, πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου, ο οποίος έθεσε εξαρχής το πλαίσιο: Η συζήτηση και η αγωνιστική πείρα των τελευταίων χρόνων «να μελετηθούν καλά» και να γίνουν «εφαλτήριο - οδηγός» για τα δύσκολα που έρχονται, σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στροφής στην πολεμική οικονομία και υπαρκτού κινδύνου γενίκευσης του πολέμου.

Από τις εργασίες του Συνεδρίου

Στάθηκε στη δράση αλληλεγγύης και στις μάχες για δικαιώματα, από παρεμβάσεις για δεδουλευμένα και απολύσεις μέχρι τη σύγκρουση με πλειστηριασμούς, σημειώνοντας ότι η οργάνωση μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς είναι το κλειδί για να σπάει ο φόβος.

Κρατώντας το ίδιο νήμα, κατήγγειλε την εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και την προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «κανονικότητα» η προετοιμασία θυσιών για τους πολέμους τους, την ώρα που «μας καλούν να συνηθίσουμε τα φέρετρα...».

Οι χαιρετισμοί φορέων της πόλης δεν έμειναν σε τυπικές προσφωνήσεις. Φοιτητές, γονείς, υγειονομικοί, γυναίκες, αυτοαπασχολούμενοι, με παραδείγματα από τη δική τους καθημερινότητα έδειξαν γιατί η συλλογική δράση και ο ταξικός συντονισμός είναι η μόνη διέξοδος.

Από τα Τρόφιμα - Ποτά ο Δημήτρης Καλύβας, πρόεδρος του κλαδικού Συνδικάτου, μετέφερε την καθημερινότητα στους μεγάλους ομίλους, συνδέοντας την εξοντωτική πίεση στην εργατική οικογένεια με την κερδοφορία που ξεχειλίζει, μέσα από παραδείγματα από χώρους όπως η «Δωδώνη» και το «Ζαγόρι». Από τον Επισιτισμό - Τουρισμό η Ανθή Λύγδα, πρόεδρος του κλαδικού Σωματείου, ξεσκέπασε την αντίφαση ανάμεσα στη «λαμπερή βιτρίνα» και στα σύγχρονα κάτεργα, φωτίζοντας και μικρές - μεγάλες νίκες όταν οι εργαζόμενοι κάνουν βήμα οργάνωσης.

Από τον χώρο του Εμπορίου η Χριστίνα Τουλκιαρίδου, πρόεδρος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Ιωαννίνων, ανέδειξε τη δύναμη της οργάνωσης μέσα από την εμπειρία στον «Γαλαξία», φανερώνοντας πώς η αντίσταση μίας εργαζόμενης άνοιξε δρόμο για μαζικές αποφάσεις και πώς μέσα από τη συλλογική κουβέντα ήρθαν στην επιφάνεια επικίνδυνες συνθήκες που μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε «παγίδες». Ενδιαφέρουσα πείρα μεταφέρθηκε και από τον τραπεζικό χώρο, με τον Βλάση Παπαχρήστο, πρόεδρο του επιχειρησιακού Σωματείου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Ηπείρου, να αναδεικνύει το πώς γεννήθηκε και μαζικοποιήθηκε το Σωματείο, κόντρα στη λογική «είμαστε οικογένεια», και πώς η συλλογική οργάνωση μπορεί να επιβάλει κατακτήσεις σε ωράρια και όρους δουλειάς.

Ξεχώρισε η παρέμβαση του Mumtaz Jahanzaib, αντιπροέδρου του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Ιωαννίνων, ο οποίος μίλησε από θέση ζωής για την «ενοικιαζόμενη» εργασία, τη δουλειά χωρίς ρεπό, άδειες και Δώρα, με την απειλή της απόλυσης πάνω από όποιον σηκώσει κεφάλι. Αναφέρθηκε στις ρατσιστικές επιθέσεις και στην τρομοκρατία, αλλά και στο γιατί οι μετανάστες εργάτες βρίσκουν στήριγμα στο Εργατικό Κέντρο: «Εδώ δεν υπάρχει διαχωρισμός». Η τοποθέτησή του κορυφώθηκε όταν ανέφερε περιστατικό εργατικού «ατυχήματος» σε ξυλουργική μονάδα, όπου επιχειρήθηκαν «εξαγορά» της υπόθεσης και αξιοποίηση του γεγονότος με ψευδή επίκληση του ονόματος του ΕΚΙ. Υπογράμμισε ότι όταν το Εργατικό Κέντρο έμαθε την αλήθεια, παρενέβη άμεσα για να προστατευτεί ο εργαζόμενος και έθεσε το ερώτημα ωμά: Οταν χάνονται ζωές και τσακίζονται άνθρωποι «ποιος ήταν μπροστά;».

Η Αλίκη Γιώτη, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Συνεταιριστικών Υπαλλήλων ν. Ιωαννίνων, θύμισε ότι «10 χρόνια στα χέρια των αγωνιστικών δυνάμεων» σημαίνουν και χειροπιαστές νίκες, όπως η επαναπρόσληψή της στην «Πίνδο» μετά από τρία χρόνια ανεργίας, κόντρα σε δυνάμεις που τότε «έφτασαν να καλέσουν την αστυνομία για να μη γίνει απεργία». Στο ίδιο πνεύμα, κατήγγειλε την «ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ» και υπογράμμισε ότι το δίλημμα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» είναι το μέτρο για να δυναμώσουν τα ταξικά συνδικάτα και να αλλάξει ρότα το Σωματείο στη «Πίνδο», «με διεκδικήσεις για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, Συλλογικές Συμβάσεις, μέτρα υγείας και ασφάλειας».

Από τον κλάδο των Κατασκευών ο Θανάσης Νάκος, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ιωαννίνων, μίλησε για απεργιακές μάχες και μισθολογικές κατακτήσεις, δίνοντας ταυτόχρονα την εικόνα της επικινδυνότητας και της εντατικοποίησης που θερίζει. Από τον κλάδο του Φαρμάκου ο Σπύρος Ματσάγκας, πρόεδρος του Σωματείου Φαρμακοϋπαλλήλων, ανέδειξε το «παράδοξο» της κερδοφορίας με ταυτόχρονη απουσία Συλλογικής Σύμβασης και την ανάγκη αντεπίθεσης. Από τον χώρο της τεχνολογίας η Κωνσταντίνα Τζιφρή, μέλος του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ιωαννίνων, άνοιξε πλευρές της σύγχρονης εκμετάλλευσης πίσω από τις «λαμπερές» επενδύσεις: Ωράρια - λάστιχο, πίεση «παραγωγικότητας», επαγγελματικές ασθένειες και χρήση της τεχνολογίας ως μοχλού έντασης της εκμετάλλευσης.

Σημαντική ήταν η παρέμβαση του ΠΑΜΕ στο Συνέδριο, με τον Βάλσαμο Συρίγο, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, να υπογραμμίζει ότι ο βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης είναι καθοριστικός για την ανασύνταξη και την αντεπίθεση, και ότι ο εργοδοτικός συνδικαλισμός λειτουργεί ως μηχανισμός ενσωμάτωσης που επιχειρεί να μετατρέψει τη διεκδίκηση σε ακίνδυνη διαχείριση. Τονίστηκε επίσης ότι η όξυνση των πολεμικών σχεδιασμών πάει μαζί με το χτύπημα των δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Στο κλείσιμο των εργασιών ο Ν. Εξαρχος, απαντώντας καθαρά σε διαφορετικές γνώμες και αιχμές για το «πού στοχεύει» το κίνημα, σημείωσε ότι «το εργατικό κίνημα δεν θα γίνει ασανσέρ εναλλαγής αστικών κυβερνήσεων». Τόνισε ακόμα ότι ο εργάτης δεν έχει δουλειά «κάτω από ξένες σημαίες», αλλά κάτω από τις δικές του, να οργανώνει την πάλη του, με προοπτική να απαλλαγεί από την εκμετάλλευση.

Το Συνέδριο ολοκλήρωσε τις εργασίες του υπερψηφίζοντας τον απολογισμό δράσης και τον οικονομικό απολογισμό. Πήρε αποφάσεις κήρυξης απεργίας στις 28 Φλεβάρη, στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, και απεργίας στο εργοστάσιο της Ανακύκλωσης στη ΒΙΠΕ, που είναι σε εξέλιξη, στηρίζοντας τα αιτήματα των εργαζομένων για καταβολή δεδουλευμένων κ.λπ.