INTIME NEWS

Οσοι απέμειναν να 'χουν κοπάδια, ζούνε καθημερινά με το άγχος ότι μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να μείνουν άνεργοι. Ενα κρούσμα σε κάποιο από τα ζώα τους ίσως σημάνει την ολοκληρωτική καταστροφή τους, αφού σφάζονται όλα, χώρια η καταστροφή των ζωοτροφών.

Ο λόγος για τους χιλιάδες κτηνοτρόφους πανελλαδικά αλλά και σε νομούς της Δυτικής Ελλάδας, που βρίσκονται στον αγώνα μαζί με τους συναδέλφους τους αγρότες και απαιτούν την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους, τα οποία αφορούν ουσιαστικά την ίδια τους τη ζωή, την παραμονή τους ή όχι στα χωριά τους, συνολικά στην ύπαιθρο.

Αλλωστε, μετά τα χτυπήματα που δέχονται διαχρονικά και οι ίδιοι από την πολιτική της ΚΑΠ της ΕΕ που εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις, την εκμετάλλευση που βιώνουν στο βιος τους από τους διάφορους μεγαλεμπόρους, μεταποιητές - βιομηχάνους και ως αποτέλεσμά της, οι ζωονόσοι ήρθαν να ολοκληρώσουν το προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Με τη μετάδοση των κρουσμάτων να συνεχίζεται και σε Αιτωλοακαρνανία, Αχαΐα και Ηλεία, μιλούν στον «Ριζοσπάστη» οι πρόεδροι των Αγροτικών Ομοσπονδιών στους δύο πρώτους νομούς, οι οποίοι είναι και κτηνοτρόφοι: Ο Σπύρος Κοτοπούλης και η Αθηνά Ηλιοπουλου αντίστοιχα.

«Το λέμε και το ξαναλέμε: Θέλουμε να μείνουμε στα χωριά μας και να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια», μας λέει ο Σπ. Κοτοπούλης. Και εξηγεί: «Αυτό λένε και οι κτηνοτρόφοι σε όλη την Ελλάδα, αυτή είναι η αγωνία τους, και σε αυτόν τον αγώνα είμαστε μαζί τους. Γιατί θέλουμε αυτό που παράγουμε να φτάνει για να ζήσουμε τις οικογένειές μας και ταυτόχρονα να μπορεί ο λαός μας να το αγοράζει φτηνά. Αυτά τα ζητήματα είναι που μας κρατάνε τόσες μέρες στους δρόμους και στα μπλόκα, ενωμένους και αποφασισμένους κόντρα στην αντιδραστική ΚΑΠ και στις πολιτικές της ΕΕ, που υλοποιούν κατά γράμμα η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και αυτόν τον δίκαιο αγώνα για την επιβίωσή μας η κυβέρνηση τον λέει "έγκλημα", και ότι έχει δείξει "ανοχή"... Και όλα αυτά γιατί θέλει να μας ξεκληρίσει για να συγκεντρωθεί η παραγωγή σε λίγα χέρια, στους "καρχαρίες" της αγροτικής παραγωγής, πράγμα που θα είναι επιζήμιο και για τον λαό μας.

Εμείς οι κτηνοτρόφοι ειδικά στη Δυτική Ελλάδα περάσαμε πολύ δύσκολα τον τελευταίο χρόνο, αφού την ίδια ώρα που το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί και όλα όσα παράγουμε πουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές, η ζωονόσος της ευλογιάς έδωσε τη χαριστική βολή. Μας σφάξανε τα ζωντανά μας, ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, και όλα αυτά με ευθύνη της κυβέρνησης, που δεν πήρε μέτρα ούτε καν για να κάνουμε στα ζώα το εμβόλιο.

Αυτό που χρειάζεται εδώ και τώρα είναι ένα πράγμα, άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, όπου από την πρώτη στιγμή συμπεριλήφθηκαν και ζητήματα για τους κτηνοτρόφους, όπως: 100% αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματός μας. Και αυτό δεν είναι καθόλου γενικό. Σημαίνει για εμάς τους κτηνοτρόφους πρώτον την αποζημίωσή μας για όλη την ποσότητα ζωοτροφών που είχαμε αγοράσει για πρόβατα και γίδια και τις οποίες μας ανάγκασαν να καταστρέψουμε μαζί με τη θανάτωση των ζώων μας. Δεύτερον, επιδότηση στο 100% της σημερινής αξίας κάθε γίδας ή προβατίνας, για να ξαναφτιάξουμε τα κοπάδια μας, με ταυτόχρονη κάλυψη του κόστους μέχρι να φτάσουν σε παραγωγική ηλικία. Τρίτον, για όσο διάστημα δεν παράγουμε γάλα, κρέας κ.λπ., να δοθεί μηνιαία ενίσχυση σε όλους τους κτηνοτρόφους στο ύψος των πραγματικών μας αναγκών, για να μπορούμε να ζήσουμε τις οικογένειές μας. Και όλα αυτά με ταυτόχρονα μέτρα πρόληψης των ζωονόσων, εμβολιασμούς και πρόσληψη μόνιμων κτηνιάτρων στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες».

«Αυτό που μας έβγαλε στον δρόμο είναι η ανάγκη να επιβιώσουμε. Γι' αυτό και έχουμε αντέξει τόσες μέρες στα μπλόκα και έχει πέσει στο κενό κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να μας χτυπήσει», αναφέρει με τη σειρά της η Αθ. Ηλιοπούλου, προσθέτοντας αναλυτικά:

«Η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να μας αποζημιώσει, να δικαιώσει τα αιτήματά μας, και αυτό είναι που απαιτούμε με τον αγώνα μας.

Δεν είναι μόνο τα προβλήματα με τις ζωονόσους και την ευλογιά, την ανασφάλεια που ζούμε καθημερινά. Σήμερα για να μπορέσει να επιβιώσει ένας κτηνοτρόφος έρχεται αντιμέτωπος με το μεγάλο κόστος παραγωγής, με τις τιμές των ζωοτροφών, όπως τριφύλλι, μηδική κ.λπ., να ανεβαίνουν συνεχώς. Τη στιγμή μάλιστα που δεν έχουμε καμία εξασφαλισμένη τιμή στο γάλα, οι έμποροι δηλαδή ανεβοκατεβάζουν την τιμή για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη.

Το κόστος παραγωγής μπορεί να μειωθεί αν η κυβέρνηση κάνει βασικά έργα υποδομής, όπως φράγματα ή λιμνοδεξαμενές, για να μην έχουμε μεγάλο κόστος για την άρδευση. Και, αντίστοιχα, με ευθύνη της κάθε Περιφέρειας καλυφθεί το κόστος για σύνδεση ρεύματος σε όλα τα μαντριά.

Οι περισσότεροι κτηνοτρόφοι, για να έχουν μειωμένο κόστος παραγωγής, έχουν καλλιέργειες μηδικής ή και άλλων κτηνοτροφικών φυτών, όμως και εκεί δεν υπάρχει καμία ασφάλεια, μιας και ο ΕΛΓΑ δεν αποζημιώνει σε περίπτωση μιας καταστροφής από χαλάζι ή ξηρασία. Το ίδιο συμβαίνει και με ζώα που χάνουμε είτε από επιθέσεις λύκων είτε από τον καταρροϊκό πυρετό, ή από άλλους λόγους, που ο ΕΛΓΑ δεν τα περιλαμβάνει. Και όταν αποζημιώνει φυσικά για άλλες καταστροφές, γίνεται μετά από χρόνια.

Συνολικά ο κτηνοτρόφος είναι στον "αέρα", δεν μπορεί να κάνει κανέναν προγραμματισμό. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί έξω από την παραγωγή, να χρεώνεται σε τράπεζες και τρίτους για να αντέξει. Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει λέγοντας ότι έδωσε δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις, λεφτά που μας χρώσταγε δηλαδή, όμως η πραγματικότητα είναι ότι τα χρήματα που παίρνουμε από επιδοτήσεις μειώνονται κάθε χρόνο, αλλά και δεν ξέρει κανείς μας από πριν τι μας αντιστοιχεί για το ζωικό κεφάλαιο.

Ενώνω και εγώ τη φωνή μου με τους κτηνοτρόφους όλης της χώρας. Ολοι μαζί τα καταφέραμε και φτάσαμε ως εδώ, και όλοι μαζί με την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων απαιτούμε 100% αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματός μας και αποζημίωση για όλη την ποσότητα ζωοτροφών που χάσαμε. Μέχρι να ξαναέχουν απόδοση τα ζώα μας σε γάλα και κρέας, να μας δοθεί μηνιαία επιδότηση για να μπορούμε να ζήσουμε».

Εχουν πια συμπληρώσει έξι συνεχόμενες βδομάδες ανυποχώρητης πάλης, στα μαζικότερα μπλόκα των τελευταίων χρόνων, διεκδικώντας το αυτονόητο: Να μπορούν να παραμείνουν στα χωράφια τους, να μπορούν να καλλιεργούν και να παράγουν, να ζουν από τον μόχθο τους στους τόπους τους με αξιοπρέπεια.

Αυτήν την απαίτηση ετοιμάζονται να μεταφέρουν και στη συνάντηση με το κυβερνητικό κλιμάκιο, η οποία αποτελεί μέρος του σκληρού αγώνα που δίνουν μέσα από τις μαζικές και συλλογικές διαδικασίες τους. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες θα εκτιμήσουν και τα όποια αποτελέσματα της συνάντησης, όπως και το πώς θα συνεχίσουν τον αγώνα τους με παρακαταθήκη όσα κατάφεραν μέχρι σήμερα.

Γιατί οι ίδιοι οι βιοπαλαιστές με την αποφασιστικότητα, τον πανελλαδικό τους συντονισμό και την ενότητά τους πίεσαν και ανάγκασαν την κυβέρνηση, που στην αρχή του αγώνα έκανε πως ...δεν τους ξέρει, που παρίστανε ότι «δεν γνωρίζει» τα αιτήματά τους, τελικά να τους συναντήσει με επίκεντρο ακριβώς τις διεκδικήσεις τους.

Κρίνοντας μάλιστα από όλες τις κινήσεις της κυβέρνησης, είναι φανερή η επιδίωξή της από την πρώτη στιγμή να χτυπήσει το οργανωμένο αγροτικό κίνημα, μια επιδίωξη που έφαγε το ένα στραπάτσο μετά το άλλο: Από την καταστολή και τις διώξεις μέχρι τις συκοφαντίες και την προσπάθεια διάσπασης... Και από τον «κοινωνικό αυτοματισμό» μέχρι τους διαλόγους - παρωδία που έστησε την περασμένη Τρίτη στο Μαξίμου με τους «πρόθυμους» του κόμματός της.

Από κάθε τέτοια προσπάθεια που αντιμετώπισαν οι βιοπαλαιστές έχουν βγει πιο δυνατοί, πιο έμπειροι και πιο αποφασισμένοι, στηριγμένοι στην πολύμορφη αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και όλου του λαού. Το δίκιο τους δεν αμφισβητείται, κατάφεραν να το φέρουν στο επίκεντρο της συζήτησης, γιατί δεν συμβιβάστηκαν, δεν υποχώρησαν και δεν παραιτήθηκαν απέναντι σε μια πολιτική που τους οδηγεί στο ξεκλήρισμα.

Αυτά είναι τα στοιχεία που πραγματικά στριμώχνουν την κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας τις μεθοδεύσεις της και τα αδιέξοδα της πολιτικής της.

Αυτά είναι που αποτελούν ήδη σημαντικές νίκες που πιστώνονται στην εξέλιξη του αγώνα τους, ενός αγώνα που πρέπει να στηριχθεί ακόμα πιο αποφασιστικά από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Οι βιοπαλαιστές της υπαίθρου είναι τόσες μέρες στον δρόμο και κάνουν ξεκάθαρο ότι βρίσκονται εκεί για το μέλλον τους, για να έχουν εισόδημα, ποιότητα ζωής και προοπτική στην ύπαιθρο της χώρας. Στα παραπάνω προστίθεται η αγωνία τους από τη στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία της ΕΕ, που αφαιρεί κονδύλια από την ενίσχυση των αγροτοκτηνοτρόφων και τα κατευθύνει στις αγορές όπλων και στην κατασκευή πολεμικού υλικού.

Τα ζωτικής σημασίας αιτήματα (βλ. σχετικό θέμα) θα μεταφέρει η αντιπροσωπεία των μπλόκων στη συνάντηση της Δευτέρας, απαιτώντας συγκεκριμένες απαντήσεις, στον αντίποδα του «μια απ' τα ίδια» που ανακοινώνει ξανά και ξανά η κυβέρνηση προσπαθώντας να παρουσιάσει ως «ενίσχυση» τα γνωστά ημίμετρα, που δεν απαντάνε στο ελάχιστο στο πρόβλημα της επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι αγροτοκτηνοτρόφοι.

Αυτά είναι που δίνουν απάντηση στην κυβέρνηση, που υπερπροβάλλει ότι οι αγρότες «φέτος πήραν περισσότερα χρήματα από ποτέ», αναφερόμενη στα παρωχημένα και καθυστερημένα ψίχουλα που δικαιούνται και που ακόμα κι αυτά δόθηκαν «κουτσουρεμένα», και κάτω από την πίεση των μπλόκων.

Κυρίως είναι αιτήματα που το γεγονός ότι η κυβέρνηση αρνείται να τα ικανοποιήσει φανερώνει και τις δικές της αδιαπραγμάτευτες δεσμεύσεις: Την προσήλωσή της στις κατευθύνσεις της ΚΑΠ της ΕΕ, στην ανάγκη να τρέξουν πιο γρήγορα τα σχέδια συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής της χώρας σε λιγότερα χέρια.

Αυτό εννοούν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι σε κάθε τους εμφάνιση και στην «εξειδίκευση» των ημίμετρων προς τους αγρότες, όταν μιλάνε για το «νέο ανταγωνιστικό μοντέλο αγροτικής παραγωγής» και τις αναγκαίες «επενδύσεις στον αγροτοδιατροφικό τομέα».

Γι' αυτό η κυβέρνηση, επικαλούμενη το «ευρωπαϊκό πλαίσιο», ξεκαθαρίζει συνεχώς ότι αυτό επιτρέπει μόνο «συγκεκριμένα πράγματα», όπως επανέλαβε στην περιβόητη εξειδίκευση ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κ. Χατζηδάκης.

Είναι αυτό το «ευρωπαϊκό πλαίσιο» που δεν επιτρέπει κατώτατες εγγυημένες τιμές για τα προϊόντα των βιοπαλαιστών, αλλά επιτρέπει σε ευρωπαϊκά κράτη και κυβερνήσεις να χρηματοδοτούν επιχειρηματικούς ομίλους, την πολεμική βιομηχανία, με πακτωλούς χρημάτων. Επιτρέπει εγγυημένες τιμές για την κερδοφορία των παραγωγών των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, διασφαλίζει τα «κατώτατα κέρδη» στους κατασκευαστικούς ομίλους που λυμαίνονται τους δρόμους θησαυρίζοντας από τα πανάκριβα διόδια, όπως και στους εφοπλιστές της ακτοπλοΐας για τις «άγονες γραμμές» κ.ο.κ.

Είναι η «λειτουργία της αγοράς» και τα κέρδη των βιομηχανιών και των μεγαλοεξαγωγέων της φέτας που δεν επιτρέπουν τον εμβολιασμό των αιγοπροβάτων, για την αντιμετώπιση της ευλογιάς. Είναι οι «δημοσιονομικές αντοχές» της οικονομίας που δεν επιτρέπουν χρήματα για τις ανάγκες των βιοπαλαιστών, αλλά τα βρίσκουν και με το παραπάνω όταν πρόκειται να ενισχύσουν με «δωράκια» των 300 εκατομμυρίων τους εφοπλιστές για να «πρασινίσουν» τον στόλο τους.

Με τα αιτήματά τους, λοιπόν, και με την ακλόνητη μαχητική στάση τους οι βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι αρνούνται να συμβιβαστούν με αυτά τα στενά όρια του «δημοσιονομικού χώρου» και του «εφικτού» που τους καλεί η κυβέρνηση, οι κατευθύνσεις της ΕΕ. Στο «παραγωγικό μοντέλο» που φαντάζονται η κυβέρνηση και τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης, κανένας τους δεν βλέπει τον εαυτό του αλλά και καμία προοπτική για να ζήσει στην ύπαιθρο.

Γι' αυτό επιμένουν στον αγώνα τους! Με τον συντονισμό τους σε πανελλαδικό επίπεδο, μέσα από την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, μέσα από την ενότητά τους σε αυτό το πλαίσιο αιτημάτων, «φωτίζουν» πιο καθαρά ότι για να κερδίσουν οι ίδιοι πρέπει να χάσουν οι λίγοι, τα παράσιτα, οι μεγαλέμποροι και οι βιομήχανοι που κλέβουν τον ιδρώτα της δουλειάς τους.

Με τον αγώνα τους κατάφεραν να αναδείξουν πιο πλατιά αυτήν την ανάγκη, να σπάσουν τον «τσαμπουκά» της κυβέρνησης, να τα βάλουν με «θεούς και δαίμονες», να μετρήσουν νέα σημαντικά βήματα στον συντονισμό τους. Με αυτές τις παρακαταθήκες συνεχίζουν, και με «όπλο» τους τη νέα πείρα που κατακτούν κάθε μέρα από τις πολλές που βρίσκονται στους δρόμους γνωρίζουν πως αυτός ο αγώνας είναι μακρύς, σε κάθε περίπτωση θα συνεχιστεί με τον τρόπο που οι ίδιοι θα αποφασίσουν συντονισμένα, όπως κάνουν μέχρι σήμερα.

Με ισχυρό «διαπραγματευτικό χαρτί» την ενότητα των μπλόκων που «χτίζεται» κάθε μέρα, με καθοριστική τη συμβολή της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, αλλά και μέσα από τις μεγάλες πανελλαδικές διαδικασίες και με την αλληλεγγύη που εκφράζει όλος ο λαός στον αγώνα τους, οι αγρότες φτάνουν στη συνάντηση για να συζητήσουν και να απαιτήσουν λύσεις στα ζωτικής σημασίας αιτήματά τους, ώστε να αποσπάσουν ανάσες επιβίωσης, να μείνουν στα χωριά τους, να παράγουν τρόφιμα καλά και φτηνά για όλο τον λαό.

Για να είναι εφικτό αυτό, απαιτούν την αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025, κάτι που η κυβέρνηση δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει. Είναι καθαρό ότι στην κατάσταση που είναι οι βιοπαλαιστές δεν μπορούν καν να μπουν σήμερα στο χωράφι τους. Και απαιτούν την αναπλήρωση για όλα τα προϊόντα που έχουν καταρρεύσει οι τιμές τους κάτω από το κόστος παραγωγής ή υπέστησαν ζημιές, όχι μόνο για το βαμβάκι και το σιτάρι, που και σε αυτές τις περιπτώσεις δίνονται λίγα «ψίχουλα». Η ικανοποίηση αυτού του αιτήματος αποκτά επιτακτική ανάγκη για να μπορέσουν να μείνουν στην παραγωγή, αφού όπως λένε «κάθε φορά που παράγουμε μπαίνουμε μέσα, όσο πιο πολύ παράγουμε τόσο περισσότερα χρωστάμε, δεν ξέρουμε αν έχει νόημα να σπείρουμε με αυτό το κόστος, με αυτές τις τιμές που πουλάμε».

Για αυτό απαιτούν μείωση του υψηλού κόστους παραγωγής που τους επιβάλλουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, που τους προμηθεύουν με πανάκριβα εργαλεία, αναλώσιμα, σπόρους, φυτοφάρμακα, λιπάσματα, αλλά και πανάκριβη Ενέργεια για να αυγαταίνουν τα κέρδη τους.

Απαιτούν αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία σήμερα και όχι τον Νοέμβρη του 2026, όπως εξαγγέλλει η κυβέρνηση. Υπενθυμίζεται πως η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης απαλλαγή της έκπτωσης του ΕΦΚ από τον ΦΠΑ, κάτι που οι αγρότες χαρακτηρίζουν επικοινωνιακό τέχνασμα χωρίς ουσιαστικό οικονομικό όφελος, καθώς η πλειοψηφία τους κρατούν βιβλία και παίρνουν έτσι κι αλλιώς επιστροφή ΦΠΑ.

Απαιτούν πλαφόν στην τιμή του αγροτικού ρεύματος στα 7 λεπτά ανά κιλοβατώρα και κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, επιδότηση και κατάργηση του ΦΠΑ στα μέσα και εφόδια. Η κυβέρνηση βέβαια επιμένει στα 8,5 λεπτά για το ρεύμα, πάνω στα οποία προστίθενται όμως και οι κάθε λογής «ρυθμιστικές χρεώσεις», ενώ βάζει και «κόφτες» αποκλείοντας όσους χρωστάνε εκτός από όσους αποδεικνύονται «συνεπείς» για έναν χρόνο.

Οπως, επίσης, διεκδικούν κατώτατες εγγυημένες τιμές για τα προϊόντα τους, που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν αξιοπρεπές εισόδημα, για να καλύψουν τις βιοποριστικές ανάγκες και τα έξοδα της καλλιέργειας. Μάλιστα οι αγρότες, όπως και όλος ο λαός, είναι και οι ίδιοι καταναλωτές και βλέπουν τα προϊόντα τους, που φεύγουν σε εξευτελιστικές τιμές από το χωράφι, να είναι εκτοξευμένες οι τιμές τους στο ράφι.

Ιδιαίτερα για τους 2.500 κτηνοτρόφους και τις οικογένειές τους που βρέθηκαν σε μία νύχτα άνεργοι, η ικανοποίηση των αιτημάτων τους είναι κυριολεκτικά ζήτημα «ζωής και θανάτου», αφού οι ίδιοι βρίσκονται σε απόγνωση και στέλνουν μέσα από αυτόν τον αγώνα κραυγή αγωνίας: «Τι να τα κάνουμε τα ψίχουλα από τις αποζημιώσεις; Εμβόλιο και ανασύσταση των κοπαδιών θέλουμε».

Ζητούν ουσιαστικά μέτρα προστασίας της παραγωγής τους, για να μη βρίσκεται εκτεθειμένη στο έλεος των φυσικών και καιρικών φαινομένων, αλλά να προστατεύεται από τις κατάλληλες υποδομές, να αποζημιώνονται ουσιαστικά και στο 100% για τις ζημιές τους. Για να γίνει αυτό απαιτούν να καταργηθούν μια σειρά από «κόφτες» που περιλαμβάνονται στον κανονισμό του ΕΛΓΑ, όπως και να υλοποιηθούν έργα υποδομής (αντιπλημμυρικά, αντιχαλαζικά κ.ά.) με ολοκληρωμένο κρατικό σχεδιασμό και την αναγκαία χρηματοδότηση.

Υπενθυμίζεται ότι τα αιτήματα των βιοπαλαιστών αγροτοκτηνοτρόφων, που διαμορφώθηκαν από τις μαζικές πανελλαδικές συσκέψεις που κάλεσε η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, είναι τα εξής:

• Να σταματήσουν η κρατική καταστολή, ο αυταρχισμός και τα αγροτοδικεία. Παραγραφή όλων των δικογραφιών για τις κινητοποιήσεις στους αγωνιστές αγρότες με απόφαση της Βουλής.
• Εδώ και τώρα καταβολή όλων των χρωστούμενων από την κυβέρνηση.
• Να αλλάξει ο κανονισμός του ΕΛΓΑ, ώστε να ασφαλίζει και να αποζημιώνει την παραγωγή και το κεφάλαιο στο 100% από όλους τους φυσικούς κινδύνους και νόσους σε όλα τα στάδια της παραγωγής με επαρκή κρατική χρηματοδότηση.
• Σύνδεση της επιδότησης με την παραγωγή στη γεωργία και με το ζωικό κεφάλαιο στην κτηνοτροφία. Οσοι παράγουν και είναι πραγματικοί αγρότες και κτηνοτρόφοι, αυτοί να παίρνουν τις επιδοτήσεις και να είναι ακατάσχετες.
• Κατάργηση ΑΤΑΚ - ΚΑΕΚ σε χωράφια κάτω των 20 στρεμμάτων λόγω πολυτεμαχισμού και πολυιδιοκτησίας. Νομοθετική θέσπιση της ανταλλαγής αγροτεμαχίων λόγω έλλειψης αναδασμών και πολυτεμαχισμού. Αμεσοι έλεγχοι και πληρωμή όλων των δεσμευμένων ΑΦΜ. Πληρωμή του Μέτρου 23. Να δουλέψει σωστά το Monitoring.
• Να σταματήσουν οι αθρόες εισαγωγές και οι «ελληνοποιήσεις» ομοειδών προϊόντων χωρίς δασμούς, π.χ. Mercosur και άλλες συμφωνίες της ΕΕ.
• Να υπάρξει πάγωμα των οφειλών σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, ΚΕΑΟ, ΔΟΥ, τράπεζες, ΔΕΗ και ρύθμιση των χρεών με άτοκες δόσεις χωρίς προκαταβολή.
• Να μην υπάρξει μείωση των πόρων της ΚΑΠ για την πολεμική προετοιμασία, όπως ήδη ετοιμάζουν να προχωρήσουν σε περικοπή. Να καταργηθεί το ηλεκτρονικό δελτίο αποστολής που στέλνει ο παραγωγός από το χωράφι.
• Αμεσα διπλασιασμός των αγροτικών συντάξεων.

Ξεχωρίζουν επίσης το φλέγον ζήτημα με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: Να επιστραφούν και να μοιραστούν τα χρήματα που κλάπηκαν στους πραγματικούς δικαιούχους, να αποδοθούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες και να δοθούν τα ονόματα στη δημοσιότητα. Εξυγίανση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ελεγκτικός μηχανισμός και να μην ενταχθεί στην ΑΑΔΕ.

Για την αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025 έχουν αποσταλεί ξεχωριστά παραρτήματα στην κυβέρνηση για όλα τα προϊόντα όπως επίσης για την κτηνοτροφία, μελισσοκομία, αλιεία, σύμφωνα με τις προτάσεις κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και αλιέων.

Αυτό πλέον το παραδέχονται και οι πιο σκληροί πολέμιοι των αγροτικών αγώνων, αφού ακόμα και τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το αγροτικό εισόδημα έχει συρρικνωθεί και δεν φτάνει ούτε για την κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών της πλειοψηφίας του αγροτικού κόσμου. Η φτώχεια και η ανέχεια εξαπλώνονται στα χωριά που εγκαταλείπονται από τους νέους και μετατρέπονται σε θλιβερά ερημητήρια αδύναμων γερόντων.

Οι αγωνιστές της αγροτιάς δεν υποχωρούν από τις διεκδικήσεις τους, η πίστη στον αγώνα είναι πιο άσβηστη από ποτέ, η σιγουριά ότι στο τέλος αυτοί θα τα καταφέρουν είναι ακατάβλητη, όσο κι αν γνωρίζουν εκ πείρας ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν πρόκειται ποτέ να φανούν «ανοιχτοχέρηδες». Οσο κι αν το αντιλαμβάνονται πώς ό,τι πάρουν σήμερα θα είναι αποτέλεσμα του σκληρού αγώνα τους, αλλά ακόμα και με το «κατιτίς» εξασφαλίζουν μια ανάσα, μια μικρή καθυστέρηση στην πορεία που τους έχουν εξασφαλίσει οι κυβερνήσεις και η ΕΕ, αυτή του αφανισμού. Πορεία προδιαγραμμένη, που επιβεβαιώνει ότι χρειάζεται συνεχής αγώνας, με οργάνωση και προοπτική, σαν αυτόν που δίνουν τόσες μέρες.

Εδειξαν ότι έχουν αξιοπρέπεια. Δεν αποδέχονται να ζουν σαν είλωτες αυτοί που δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Να μην μπορούν να θρέψουν την οικογένειά τους αυτοί που παράγουν το φαΐ όλου του κόσμου. Να μην μπορούν να μείνουν στα χωριά τους αυτοί που απ' όταν γεννήθηκαν έμαθαν να αγαπούν και να μην αποχωρίζονται τον τόπο τους.

Ανέδειξαν αγωνιστική ψυχική δύναμη. Δεν λύγισαν μπροστά στη βία των ΜΑΤ και τις συλλήψεις των πρώτων ημερών που έστηναν τα μπλόκα. Δεν τους φόβισαν στη συνέχεια οι εισαγγελικές απειλές για μαζικές διώξεις. Δεν κιότεψαν όταν οι εχθροί τούς συκοφαντούσαν χαρακτηρίζοντάς τους «ανεπρόκοπους κι αχόρταγους», «κλέφτες κι απατεώνες» και οι «φίλοι» τούς καλούσαν να «μην φτάσουν στα άκρα».

Απέδειξαν ότι διαθέτουν την ικανότητα να πείθουν την κοινωνία για το δίκιο τους. Δεν περίμεναν τα γκάλοπ για να το διαπιστώσουν. Το βλέπουν καθημερινά στα μπλόκα όπου καταφτάνουν εκπρόσωποι εκατοντάδων μαζικών φορέων, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις μαζικές κινητοποιήσεις συμπαράστασης στον αγώνα τους που οργανώνουν εργατικά συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, οργανώσεις των συνταξιούχων, των γυναικών. Η υποκίνηση από την κυβέρνηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» σε βάρος τους απέτυχε παταγωδώς. Ο κόσμος δεν «ακούει» καθόλου τις «κραυγές διαμαρτυρίας» των κυβερνητικών φερέφωνων για το κλείσιμο των δρόμων και στηρίζει αταλάντευτα τα μπλόκα.

Δεύτερον, το άνοιγμα της συζήτησης μέσα στις τάξεις των αγωνιστών της αγροτιάς για την προοπτική του βιοπαλαιστή αγρότη, ο οποίος βρίσκεται πλέον επί ξύλου κρεμάμενος κι αγωνιά για το μέλλον του. Και όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι προοπτική δεν υπάρχει στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ και της καπιταλιστικής οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής.

Πρέπει να αναζητηθεί μακριά από τα δόκανα της ΚΑΠ της ΕΕ και του καπιταλισμού, σε έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής, που θα εξυπηρετεί τις διατροφικές και άλλες βιοτικές ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων. Που για τους βιοπαλαιστές αγρότες θα διασφαλίζει καλές συνθήκες εργασίας, σταθερό, βιώσιμο εισόδημα και γενικότερα μια καλύτερη ζωή της αγροτικής οικογένειας στο χωριό.

Eurokinissi

Βγήκαν στον δρόμο όχι από συνήθεια, αλλά από ένστικτο επιβίωσης. Γιατί πλέον τα «μαθηματικά» της ζωής δεν βγαίνουν. «Οσο περισσότερο καλλιεργούμε, τόσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα», λένε οι βιοπαλαιστές. Και μας μεταφέρουν το «παράδοξο του σύγχρονου αγρότη»: «Να μοχθείς πάνω στη γη σου και στο τέλος της χρονιάς να χρωστάς περισσότερα από όσα ξεκίνησες».

Σε ένα ακόμα από τα πολλά οδοιπορικά του «Ριζοσπάστη» στα μπλόκα, εισπράττουμε τα «μεστά λόγια», αυτά που με λίγες κουβέντες περιγράφουν το αδιέξοδο αλλά και το μεγαλείο του αγώνα.

Χαρακτηριστικά είναι όσα μας λένε για το αφορολόγητο πετρέλαιο: «Το έχουμε ψηλά στη λίστα των αιτημάτων μας. Είναι ένα αίτημα αδιαπραγμάτευτο. Ομως την ίδια στιγμή είναι δώρο - άδωρο να γεμίζεις το ρεζερβουάρ για να πας να καλλιεργήσεις μια γη που ξέρεις από πριν ότι θα σε βάλει μέσα. Γι' αυτό, ο αγώνας μας για το πετρέλαιο και τα άλλα αιτήματα είναι ταυτόχρονα και αγώνας για να σταματήσει ο συνολικός παραλογισμός: Να μοχθούμε περισσότερο, να παράγουμε περισσότερο και στο τέλος να χρωστάμε περισσότερα».

Eurokinissi

«Η δύναμη της συλλογικότητας είναι αυτή που σε κρατάει όρθιο όταν τα πόδια σου λυγίζουν από την κούραση», λέει άλλος αγρότης που το βλέπει έτσι: «Είναι η σιγουριά ότι αν πέσεις, υπάρχουν εκατό χέρια δίπλα σου να σε σηκώσουν. Στα μπλόκα, στις συνελεύσεις από τη Νίκαια μέχρι τον Λευκώνα και τα Μάλγαρα, γίναμε ένα σώμα. Εκεί καταλάβαμε ότι ο διπλανός μας δεν είναι ανταγωνιστής, αλλά ο μόνος αληθινός σύμμαχος.

Αυτή η συλλογικότητα μας δίνει το ανάστημα να κοιτάμε στα μάτια τον πιο ισχυρό αντίπαλο. Βλέπουμε άλλωστε ότι δεν έχουμε απέναντί μας μόνο μια κυβέρνηση, αλλά έναν ολόκληρο μηχανισμό, ένα κράτος και ένα σύστημα που έχει μάθει να μας νικάει επειδή μας κρατάει απομονωμένους. Οταν όμως βρισκόμαστε όλοι μαζί, συζητάμε ανοιχτά, μοιραζόμαστε τον προβληματισμό και την πρότασή μας, έτσι νιώθουμε πιο δυνατοί».

INTIME NEWS

Αν κάτι ξεχωρίζει στα μπλόκα αυτή τη φορά είναι η παρουσία νέων αγροτών. Η εικόνα ίδια από τον Μπράλο μέχρι τη Θεσσαλία, αλλά και σε όλη τη Μακεδονία, στην Ηπειρο, στην Πελοπόννησο, στη Δυτική Ελλάδα. Παντού βλέπεις παιδιά που περιγράφουν το ίδιο αδιέξοδο. Ενας απ' αυτούς μας λέει: «Μπήκα πριν λίγα χρόνια στο πρόγραμμα των Νέων Αγροτών με ελπίδες. Αγόρασα τρακτέρ, επένδυσα στη γη των πατεράδων μου, πίστεψα ότι μπορώ να ζήσω με αξιοπρέπεια. Σήμερα, τα χρέη με πνίγουν. Η γη είναι εκεί, την έχω, αλλά σκέφτομαι πώς θα τη σπείρω, γιατί κάθε σπόρος που πέφτει στο χώμα είναι ένα επιπλέον χρέος στην τράπεζα».

Eurokinissi

Ο ίδιος μας μεταφέρει και μια τραγική είδηση που συγκλόνισε το μπλόκο πριν λίγες μέρες: Ενας 80χρονος πνίγηκε από χείμαρρο πάνω στο τρακτέρ του. «Τι τραγική ειρωνεία. Ενας άνθρωπος που έπρεπε να ξεκουράζεται, αναγκάστηκε να παλεύει με τα στοιχεία της φύσης μέχρι την τελευταία του πνοή για να τα βγάλει πέρα. Αυτό είναι το μέλλον που μας επιφυλάσσουν; Να πεθαίνουμε πάνω στο τιμόνι;», μας λέει, θυμίζοντας τη διεκδίκηση των μπλόκων για διπλασιασμό της αγροτικής σύνταξης. Αλλωστε, με τα 300 ευρώ του ΟΓΑ οι παραγωγοί αναγκάζονται να δουλεύουν το χωράφι μέχρι τον θάνατο.

Ορθές - κοφτές είναι και οι απαντήσεις όταν θέτουμε το ερώτημα «τι φταίει;» για όλη αυτήν την αθλιότητα.

Βρίσκουμε δύο ακόμα νέα παιδιά, γύρω από τη φωτιά σε ένα από τα μπλόκα, και μας λένε για τις ατέλειωτες ώρες που συζητάνε ακριβώς αυτό. «Καταλήγουμε όλοι στο ίδιο αμείλικτο συμπέρασμα: Ο εχθρός που έχουμε απέναντί μας είναι ένας και έχει πολλά πρόσωπα, αλλά την ίδια πάντα βουλιμία. Είναι το σύστημα των καρτέλ που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε κάθε πτυχή της ζωής μας, δημιουργώντας μια γενικευμένη ασφυξία. Το συναντάμε παντού, ξεκινώντας από τη δική μας παραγωγή, εκεί όπου μας αναγκάζουν να πουλάμε τον ιδρώτα μας σε εξευτελιστικές τιμές, την ίδια στιγμή που τα ίδια μας τα προϊόντα φτάνουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ πέντε και δέκα φορές ακριβότερα. Αυτή η ψαλίδα δεν είναι φυσικό φαινόμενο, είναι η ληστεία που επιβάλλουν οι μεσάζοντες και οι βιομήχανοι εις βάρος και του παραγωγού και του καταναλωτή».

«Ομως αυτός ο παραλογισμός δεν σταματάει στο χωράφι», συμπληρώνει ο άλλος αγρότης, και εξηγεί: «Τον βρίσκουμε μπροστά μας όταν οι δημόσιες δομές Υγείας καταρρέουν και αναγκαζόμαστε να τρέχουμε σε ιδιωτικές κλινικές, πληρώνοντας χρυσάφι ακόμα και για να γεννήσει η γυναίκα μας, γιατί το κράτος έχει αφήσει τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγεία μας διαλυμένα. Αυτός ο "κόμπος" της εκμετάλλευσης έχει σφίξει πια τόσο πολύ που πρέπει να κοπεί μια και καλή, και αυτή η ανάγκη δεν αφορά μόνο εμάς τους αγρότες. Αφορά τον εργάτη και τον υπάλληλο στην πόλη, που παλεύει να επιβιώσει με 700 και 800 ευρώ, που βλέπει τον μισθό του να εξανεμίζεται στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα και αδυνατεί να πληρώσει το ενοίκιο ή το ρεύμα του. Είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά του λόφου, θύματα της ίδιας πολιτικής, που μας θέλει εξαθλιωμένους για να θησαυρίζουν οι λίγοι».

Αυτή η κοινή μοίρα με τον εργαζόμενο της πόλης είναι που μετατρέπει την αλληλεγγύη από μια απλή λέξη στο πιο ισχυρό όπλο του αγώνα. Τέτοια συγκλονιστικά στιγμιότυπα περίσσεψαν όλες αυτές τις βδομάδες στα μπλόκα. Να πώς τα περιγράφουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές:

«Οταν είδαμε να φτάνουν στα μπλόκα αντιπροσωπείες από εργατικά σωματεία, να κατεβαίνουν από τα λεωφορεία εργάτες που μόλις είχαν σχολάσει από τη βάρδια, φοιτητές που άφησαν τα αμφιθέατρα για να σταθούν στο πλάι μας και γυναίκες της βιοπάλης που ξέρουν τι θα πει να μετράς και το τελευταίο ευρώ στο σούπερ μάρκετ, τότε καταλάβαμε ότι ο αγώνας μας είχε ήδη νικήσει στις καρδιές του λαού. Κάθε κολατσιό που μοιράστηκαν μαζί μας, κάθε κουβέντα ενθάρρυνσης δίπλα στο βαρέλι με τη φωτιά, ήταν μια απάντηση στην προπαγάνδα που προσπαθεί τόσα χρόνια να μας στρέψει τον έναν ενάντια στον άλλο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να χτίσουμε κάτι πολύ πιο στέρεο από μια εφήμερη διαμαρτυρία. Είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούμε να χτίσουμε την αντεπίθεσή μας. Δεν διεκδικούμε πια μόνο για εμάς, αλλά παλεύουμε μαζί με όλο τον λαό που ασφυκτιά».

Οπότε, η ...νίκη είναι κοντά; Δύσκολο ερώτημα, αλλά κι εδώ τα λόγια είναι μετρημένα: «Νίκη στον αγώνα μας δεν είναι μόνο οι ανάσες επιβίωσης που διεκδικούμε σήμερα. Φυσικά, κάθε ευρώ που κερδίζουμε στο πετρέλαιο, κάθε ρύθμιση χρεών και κάθε αποζημίωση είναι αναγκαία. Είναι το οξυγόνο για να μη σβήσουμε αύριο, το δίκιο του μόχθου που απαιτούμε εδώ και τώρα. Ομως, αν περιοριστούμε εκεί, η ανακούφιση θα είναι προσωρινή και η ασφυξία θα επιστρέψει».

Αρα, τι σημαίνει δικαίωση; «Σημαίνει να ανατρέψουμε τον παραλογισμό που ζούμε», λένε, και συμπληρώνουν: «Νίκη είναι να ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Να μπορεί ο αγρότης να σπείρει και ο εργάτης να παράγει, χωρίς ο πλούτος που βγαίνει από τα χέρια τους να καταλήγει αυτόματα στις τράπεζες και στους ομίλους».

Αυτό εννοούν όταν λένε ξεκάθαρα: «Θα μείνουμε στη γη μας, θα μείνουμε στις επάλξεις. Θα νικήσουμε».

Από τις συζητήσεις εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μετά από τόσες μέρες στα μπλόκα, κανένας από όσους συμμετείχαν δεν είναι πια ίδιος. Μας το λέει γλαφυρά ένας ακόμα από τους δεκάδες που ακούσαμε, ρωτήσαμε, συζητήσαμε: «Καταλάβαμε καλά ότι όταν η αγροτιά και η εργατιά βαδίζουν ενωμένες και θαρρετά, κανένας μηχανισμός δεν είναι ανίκητος».

Αυτές οι βδομάδες αποκάλυψαν κάτι πολύ σημαντικό: Οτι η συλλογικότητα που χτίζεται μέσα σε τέτοιους αγώνες αποκαλύπτει στα μάτια των «από κάτω» μια άλλη όψη της «δημοκρατίας». Οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Από τη μία η συλλογική και δημοκρατική συζήτηση, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, και από την άλλη η δημοκρατία της ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια, τάχα για μια «καλύτερη» κυβέρνηση - σωτήρα... Το μοντέλο δηλαδή που γίνεται «βιτρίνα για μια δικτατορία των αγορών και των καρτέλ», όπως μας έλεγε ένας από τους αγρότες, για να συγκεντρώνεται ο πλούτος της κοινωνίας σε ελάχιστες τσέπες.

Γιατί πραγματική δημοκρατία σημαίνει να κάνουν οι αγρότες, οι εργάτες, όλοι οι παραγωγοί κουμάντο στον πλούτο που δημιουργούν. Να αποφασίζουν για την τύχη τους, μέσα από τους δικούς τους θεσμούς και τη διαρκή δράση, βγάζοντας από τη μέση τα παράσιτα που θησαυρίζουν από την εξαθλίωσή τους.

Νίκη, λοιπόν, είναι να εξασφαλίσουν την επιβίωση σήμερα, ανοίγοντας ταυτόχρονα τον δρόμο για μια κοινωνία όπου ο εργαζόμενος άνθρωπος θα είναι ο πραγματικός αφέντης του κόπου του.