Παρασκευή 9 Ιούνη 2017
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 10
ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
Τιμάμε τον αλύγιστο Στρατή Περγαλίδη

Εκδήλωση της ΤΕ Κρήτης με αφορμή τα 70 χρόνια από τη δολοφονία του

Ο Στρατής Περγαλίδης
Ο Στρατής Περγαλίδης
Την Τετάρτη 14 Ιούνη 2017 συμπληρώνονται ακριβώς 70 χρόνια από τη δολοφονία του κομμουνιστή συνδικαλιστή, προέδρου του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου (ΕΚΗ) Στρατή Περγαλίδη. Αυτήν τη μέρα διάλεξε η Κομματική Οργάνωση Ηρακλείου να πραγματοποιήσει εκδήλωση με τίτλο «70 χρόνια μετά... τιμάμε τους αλύγιστους της ταξικής πάλης. Συνεχίζουμε», στην πλατεία Δασκαλογιάννη, λίγα μέτρα από το χώρο όπου δολοφονήθηκε ο σύντροφός μας και στέγαζε την Ασφάλεια Ηρακλείου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 7.30 μ.μ., με ομιλητή τον Γιάννη Γωνιακάκη, μέλος του Γραφείου της ΕΠ Κρήτης.

Αξιος ηγέτης της εργατικής τάξης

Ο Στρατής Περγαλίδης υπήρξε αναγνωρισμένος ηγέτης της εργατικής τάξης του Ηρακλείου. Στέκει άξια πλάι σε πολλά άλλα στελέχη του ΚΚΕ, βγαλμένα από τα σπλάχνα της τάξης μας που εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν, που πρωτοστάτησαν σε σκληρές και δύσκολες συνθήκες στην πάλη της εργατικής τάξης: Τον Μήτσο Παπαρήγα, γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ, τον δάσκαλο Νίκο Πλουμπίδη, τον σιδηροδρομικό Θόδωρο Μάγγο, τον επισιτιστή Παναγιώτη Σαντή, τον οικοδόμο Αρίστο Βασιλειάδη, τον εργάτη Γιώργη Ερυθριάδη, τον Τάκη Γαργαλιάνο, πρόεδρο του ΕΚ Λάρισας, τον Γιώργη Βουτυρά, πρόεδρο του ΕΚ Νάουσας, τον Ηλία Μπερκέτη, πρόεδρο των Τσαγκαράδων της Αθήνας και πολλούς άλλους.

Ο Στρατής Περγαλίδης (1908 - 1947) γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Ηρθε στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, μαζί με την οικογένειά του.

Πήρε δραστήρια μέρος στο εργατικό κίνημα του Ηρακλείου στην περίοδο του Μεσοπολέμου και γρήγορα αναδείχτηκε στέλεχος του Σωματείου των Κουρέων και του ΕΚΗ.

Στα χρόνια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και αγωνίστηκε δραστήρια για τα συμφέροντα της τάξης του και γι' αυτό διώχτηκε.

Μετά τη Μάχη της Κρήτης, το 1941, κατέφυγε στη Νεάπολη Λασιθίου, όπου έγινε μέλος του ΚΚΕ και συμμετείχε δραστήρια στον αντιστασιακό αγώνα.

Με εντολή της ΚΟ Ηρακλείου του ΚΚΕ, λίγο πριν από την απελευθέρωση της πόλης, αναλαμβάνει την ευθύνη της ανασυγκρότησης του ΕΚΗ. Εκλέγεται πρόεδρος του ΕΚΗ και ηγείται της πάλης της εργατικής τάξης του νομού, καθοδηγώντας σημαντικούς οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες, ιδιαίτερα τα χρόνια της «λευκής τρομοκρατίας» μετά τη Βάρκιζα και την περίοδο του Εμφυλίου.

Στο πρόσωπό του η εργατική τάξη του Ηρακλείου είχε βρει έναν άξιο, αφοσιωμένο και πιστό έως το θάνατο ηγέτη. Γι' αυτόν τον λόγο η αστική τάξη εκδικήθηκε την εργατιά δολοφονώντας τον μέσα στα κρατητήρια της Ασφάλειας Ηρακλείου στις 14/6/1947.

Είχε πιαστεί στις 12/6/1947 με το πρόσχημα της ηθικής αυτουργίας για τραυματισμό απεργοσπάστη κατά την απεργία διαρκείας των τυπογράφων με αφορμή το κλείσιμο της ΕΑΜικής εφημερίδας «Ελεύθερη Κρήτη» από τον Μ. Μπαντουβά. Την επόμενη μέρα, 13/6/1947, σε παράσταση διαμαρτυρίας επιτροπών των εργατικών σωματείων ενάντια στη σύλληψη του προέδρου τους προς τον νομάρχη Ηρακλείου Νάθενα, η αστυνομία άνοιξε πυρ και δολοφόνησε τους κομμουνιστές συνδικαλιστές Χρήστο και Κώστα Χατζηγεωργίου, ενώ ακολούθησαν δεκάδες συλλήψεις και σχετική δίκη στο έκτακτο στρατοδικείο.

Μέσα στην Ασφάλεια Ηρακλείου πιέστηκε ο Στρατής Περγαλίδης να αποκηρύξει το κόμμα του, το ΚΚΕ, και να σταματήσει να παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αρνήθηκε. Βασανίστηκε απάνθρωπα και πέθανε από τα βασανιστήρια 2 μέρες αργότερα, στις 14/6/1947.

Κόκκινη κλωστή που δένει το χτες με το σήμερα και το αύριο αποτελεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το ΚΚΕ από την ίδρυσή του, το Νοέμβρη του 1918, ποτέ δεν αποκήρυξε την ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση, τη δικτατορία του προλεταριάτου και, φυσικά, την αναγνώριση του ηγετικού ρόλου της εργατικής τάξης στην κοινωνική εξέλιξη. Οι δεσμοί αίματος του ΚΚΕ με την εργατική τάξη και το λαό γέννησαν βαθιές ρίζες και πρότυπα αγώνα, μας άφησαν μεγάλη παράδοση και βαριά κληρονομιά.

Δολοφονήθηκε για την πολιτική στάση και τη δράση του

Η δολοφονία του Στρατή Περγαλίδη δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε, από τη σαφή ιδεολογικοπολιτική του τοποθέτηση, που καθόριζε άλλωστε τη δράση του. Εποχή που αποτέλεσε κορύφωση της ταξικής αναμέτρησης, που είχε πάρει ένοπλη μορφή, γέννημα της οποίας αποτέλεσε ο ΔΣΕ και η ένδοξη πάλη του σε όλη τη χώρα, και την Κρήτη!

Αλλωστε, όπως είναι γνωστό, «...και σε περίοδο πολέμου και στον πόλεμο και στα στρατιωτικά ζητήματα εξακολουθούν να υπάρχουν και να εκδηλώνονται οι ταξικές αντιθέσεις που κατασπαράζουν τους λαούς»1. Ετσι, «αντικειμενικά, μετά την απελευθέρωση, οξύνθηκε η σκληρή ταξική ένοπλη αναμέτρηση που είτε θα οδηγούσε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με απομόνωση και των ξένων στηριγμάτων της, είτε στην ήττα των λαϊκών δυνάμεων, στην απομόνωση του ΚΚΕ και στην επανασταθεροποίηση της αστικής εξουσίας»2. Αυτός ήταν λοιπόν αντικειμενικά ο χαρακτήρας της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης του Δεκέμβρη του 1944, της περιόδου της «λευκής τρομοκρατίας» που ακολούθησε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ, 1946 - 1949.

Βέβαια, η αστική τάξη ποτέ δεν παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να κρύψει τις ασυμφιλίωτες αντιθέσεις ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα που ανακινήθηκε πρόσφατα με αφορμή ένα έγγραφο από το αρχείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που αναφέρεται στη συμφωνία του Θερίσου, η οποία υπογράφτηκε στα Μεσκλά Χανίων ανάμεσα στο ΕΑΜ και την ΕΟΚ στις 7/11/1943. Συμφωνία «...η οποία ουσιαστικά έβαλε τη βάση για να αποτραπεί ο εμφύλιος στην Κρήτη», σύμφωνα με τα λεγόμενα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Συμφωνίες ακολούθησαν κι άλλες που είχαν στόχο την κοινή στρατιωτική δράση ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις αντάρτικες δυνάμεις της ΕΟΚ. Οπως όμως έγραψε ο «Ριζοσπάστης» στις 8/4/2017, «παρά τη συμφωνία του ΕΑΜ για κοινή στρατιωτική δράση, η ΕΟΚ κατ' απαίτηση των Αγγλων αξίωνε να μη γίνονται χτυπήματα στους Γερμανούς αν δεν είχε δοθεί έγκριση από την Κοινή Διοικητική Επιτροπή. Αργότερα, αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν "πταίσμα" μπροστά σε όσα ακολούθησαν. Με την απελευθέρωση, όπως σ' όλη τη χώρα, οργίασε η τρομοκρατία, διώχθηκαν όσοι έδωσαν το αίμα τους για τη λευτεριά και στις 22 του Απρίλη 1947, με αφετηρία τα Χανιά, δόθηκε εντολή για τη σύλληψη όλων σχεδόν των ΕΑΜιτών του νομού και την άμεση εκτόπισή τους σε ξερονήσια».

Ετσι, κατά τον Δεκέμβρη του 1944 και μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, κι ενώ η γερμανική κατοχή συνεχιζόταν στο νομό Χανίων, εκδηλώθηκαν έντονα και στην Κρήτη η τρομοκρατία, η ωμή βία του αστικού κράτους απέναντι στους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ.

Τα πρώτα δείγματα γραφής είχαν φανεί νωρίτερα καθώς στις 13 Οκτώβρη του 1944 στο Ηράκλειο, δύο μέρες μετά την απελευθέρωση, έγινε απόπειρα δολοφονίας του καπετάνιου του ΕΛΑΣ και μετέπειτα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), Γιάννη Ποδιά, από ΕΟΚίτη καπετάνιο του Μ. Μπαντουβά. Στις 17 - 20/1/1945 στο Ρέθυμνο η ΕΟΚ, με επικεφαλής τον Γύπαρη, επιτέθηκε ενάντια σε τιμημένους αγωνιστές του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ με πολλά θύματα, ενώ στις 29/1/1945 ακολούθησε ανεπιτυχής ένοπλη επίθεση δυνάμεων του Μ. Μπαντουβά της ΕΟΚ ενάντια στα γραφεία του ΕΑΜ στο Ηράκλειο με πολλά θύματα.

Παρόμοια συνεχίστηκε η κατάσταση την άνοιξη του 1945 απ' άκρη σ' άκρη της Κρήτης (στον Αγιο Νικόλαο, στην Ιεράπετρα και αλλού), ακόμα και στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς Χανιά (στο Φρε Αποκορώνου, στην πόλη των Χανίων και αλλού).

Η τρομοκρατία κλιμακώθηκε το 1946 με συνεχείς συλλήψεις και δολοφονίες κομμουνιστών και αγωνιστών σε όλη την Κρήτη, ιδίως μετά τις εκλογές της 31ης Μάρτη και το δημοψήφισμα της 1ης Σεπτέμβρη. Στις 8 Μάη του 1947 η αστική τάξη κλιμακώνει περαιτέρω την τρομοκρατία επεκτείνοντας τα «έκτακτα μέτρα» και στην Κρήτη, ιδρύοντας σε Χανιά και Ηράκλειο έκτακτα στρατοδικεία, τα οποία αμέσως «πιάνουν δουλειά». Ταυτόχρονα, οι κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις του Μπαντουβά, του Γύπαρη κ.ά. κλείνουν με τη βία τη μία μετά την άλλη τις εφημερίδες και τα έντυπα του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Ανοίγει η «Μακρόνησος της Κρήτης», οι γνωστοί σε όλους «Στάβλοι του Μπαντουβά» στη συνοικία Πατέλες του Ηρακλείου, όπου δεκάδες λαϊκοί αγωνιστές, στελέχη και μέλη του ΚΚΕ μαρτύρησαν, ενώ σε λίγο θα κάνουν την εμφάνισή τους τα κομμένα κεφάλια ξεχωριστών ηγετών και διαλεχτών παιδιών του κρητικού λαού (του Τσιτήλου Γιώργη, του Μακριδάκη Δημήτρη, της Βαγγελιώς Κλάδου, του Γιάννη Ποδιά και άλλων) από τα αιματοβαμμένα χέρια των Μπαντουβάδων, των Γυπαραίων κ.ά.

Το λαϊκό κίνημα δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Αντέταξε την οργανωμένη μαζική πάλη της εργατικής τάξης και του λαού, απαντώντας με απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις, ενώ οι πρώτοι καταδιωκόμενοι αντάρτες του ΕΛΑΣ και άλλα πολιτικά στελέχη εμφανίζονται και στα βουνά της Κρήτης. Το τρίτο δεκαήμερο του Απρίλη του 1947 ήχησε ξανά το αντάρτικο τουφέκι στα λασιθιώτικα βουνά και τις χανιώτικες Μαδάρες, όπου συγκροτήθηκαν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες του ΔΣΕ.

Παράλληλα, στα αστικά κέντρα του Ηρακλείου και των Χανίων οξύνεται η ταξική πάλη με καθοδηγητές τα Εργατικά Κέντρα και με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές. Την Πρωτομαγιά του 1947, με επιτυχία, 7.000 εργάτες του Ηρακλείου γιόρτασαν την Εργατική Πρωτομαγιά όπως είχαν αποφασίσει, παρά τις απαγορεύσεις και την τρομοκρατία.

Στην κορύφωση ακριβώς της ταξικής αναμέτρησης στο βουνό και την πόλη, η ΕΟΚ, με επικεφαλής τον Μ. Μπαντουβά, κλείνει στις 30/5/1947 την εφημερίδα των ΕΑΜικών κομμάτων του Ηρακλείου «Ελεύθερη Κρήτη». Σε απάντηση, την επόμενη μέρα, το Σωματείο των Τυπογράφων κηρύσσει απεργία διαρκείας σε όλα τα έντυπα του νομού και ακολουθούν τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Στρατή Περγαλίδη στην Ασφάλεια Ηρακλείου.

Αυτήν την κόκκινη κλωστή κρατάμε σταθερά! Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε!

Και τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι «εθνική ενότητα» ούτε υπήρξε ποτέ ούτε μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους. Οσο μελάνι κι αν χυθεί, όσοι απολογητές των συμφερόντων της αστικής τάξης κι αν επιστρατευτούν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΝΔ, ο λαός δεν πρέπει να αποδεχτεί να στοιχιστεί πίσω από τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των επιχειρηματικών ομίλων. Με αποφασιστικότητα να αντιπαλέψει νέα και παλιά μέτρα στο όνομα της «ρύθμισης του χρέους», να παλέψει για την αναπλήρωση των απωλειών των χρόνων της κρίσης, για τις σύγχρονες ανάγκες του. Να βρίσκεται σε επιφυλακή κι ετοιμότητα και να απαιτήσει καμιά συμμετοχή, καμία εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή, που η άρχουσα τάξη για τα συμφέροντά της μπλέκει το λαό μας.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ θα δώσει ώθηση στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στη συγκρότηση της αναγκαίας συμμαχίας του με τους αυτοαπασχολούμενους και τη φτωχή αγροτιά, ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την εργατική εξουσία!

Παραπομπές

1. Β. Ι. Λένιν, «Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση», σελ. 40 - 41, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 2013.

2. Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τα 70 χρόνια του ΔΣΕ 1946 - 1949», στο «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», σελ. 28, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 2016.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org