Ο Μαλόιν, ένας μεσήλικας άντρας, ξοδεύει την απλοϊκή ζωή του χωρίς καμία προοπτική. Το σπίτι του είναι στην άκρη μιας απέραντης θάλασσας. Εχει ήδη αποδεχτεί την απόλυτη μοναξιά του. Μια μέρα γίνεται μάρτυρας σε ένα φόνο. Η ζωή του από τη μια στιγμή στην άλλη αλλάζει.

Το ξαφνικό περιστατικό φέρνει τον Μαλόιν, αυτόν τον απλοϊκό άνθρωπο, μπροστά - και αντιμέτωπο - με μεγάλα ζητήματα. Μπροστά - και απέναντι - στο ζήτημα της ηθικής, της ενοχής, της τιμωρίας. Τον φέρνει μπροστά - και απέναντι - στην οριακή γραμμή ανάμεσα στην αθωότητα και τη συνέργεια. Ολα αυτά τον οδηγούν στο μεγάλο ερώτημα - απορία της αξίας της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Και της δικής του, βέβαια!

Αυτή είναι η «υπόθεση του έργου». Στην ουσία, αυτή είναι η αφορμή για τον Μπέλα Ταρ να κάνει επίδειξη της αισθητικής του! Του φορμαλισμού του, καλύτερα! Η ταινία είναι ένα εξαιρετικό αισθητικό έργο. Το οποίο, δυστυχώς, έπεσε θύμα της φόρμας του. Ο δημιουργός της δεν κράτησε καμία ισορροπία! Η φιλαρέσκειά του, ο ναρκισσισμός του, τον έκαναν μεροληπτικό! Εγειρε απλόχερα όλο το βάρος του προς την κατασκευή, αφήνοντας έξω από το κάδρο του το περιεχόμενο. Ο θεατής βλέπει έναν τεράστιο κινηματογραφικό όγκο, ο οποίος, όμως, δυστυχώς, κουβαλάει μέσα του μια «μικρή» ιστορία!

Ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι να ξεχωρίσουμε αβίαστα την ταινία, σαν την καλύτερη της βδομάδας. Γιατί ο «παράξενος» Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ, ο οποίος φαίνεται να διακατέχεται από ιδεολογική σύγχυση (διάβαζε περισσότερα στην κριτική της εφημερίδας μας της περασμένης Πέμπτης), έχει τρομερές, μοναδικές σκηνοθετικές ικανότητες! Σχεδόν με το «τίποτα» καταφέρνει να πλάσει έναν δικό του κόσμο. Εναν κόσμο παράξενο και γοητευτικό.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε για μια στιγμή πως καλό έργο τέχνης σημαίνει ολοκληρωμένο έργο τέχνης. Και ολοκληρωμένο έργο τέχνης θεωρείται εκείνο το έργο που βρήκε την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στη φόρμα και στο περιεχόμενο. Ισορροπία που δεν υπάρχει στον «Ανθρωπο από το Λονδίνο».

Παρ' όλα αυτά, όμως, η ταινία του Μπέλα Ταρ κερδίζει τον θεατή. Γιατί η οθόνη γεμίζει με φως και σκιές, στις ακραίες τους εκδοχές (εξπρεσιονισμός)! Γιατί η σωστή και λειτουργική χρήση της μουσικής και των ήχων, αλλά και των διαφόρων εφέ (τεχνητή ομίχλη, αέρας, κ.ά.), φτιάχνουν μια μοναδική συγκινησιακή ατμόσφαιρα. Επίσης, η σύνθεση των πλάνων, οι κινήσεις της μηχανής, οι ερμηνείες, ο λιτός διάλογος, οι καταπληκτικές φάτσες των ηθοποιών, οι αργόσυρτοι ρυθμοί, μοιάζουν, λες, με εμπνευσμένη χορογραφία.

Δυστυχώς, «Ο Ανθρωπος από το Λονδίνο» έμεινε «μισός». Αυτή η καταπληκτική φόρμα ήταν άδεια ή σχεδόν άδεια από περιεχόμενο. Ομως, μην τον χάσετε! Θα σας εντυπωσιάσει!

Παίζουν: Μιροσλάβ Κρόβοτ, Τίλντα Σβίντον, Ερικα Μποκ, Γιάνος Μπέρζσι, Αγκι Σζίρτες, Ισταβ Λέναρτ.