Τετάρτη 4 Αυγούστου 1999
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 2
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Ο ΥΠΟΠΤΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ ΠΕΡΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ

Ο συνεχιζόμενος και σκόπιμα κλιμακούμενος θόρυβος για μειονοτικά ζητήματα στη χώρα μας δεν είναι απλά περίεργος, είναι περισσότερο ύποπτος. Μυρίζει από μακριά "ξένο δάκτυλο", γνωστά ιμπεριαλιστικά παιγνίδια σε βάρος των λαών, ανεξάρτητα αν αυτοί ανήκουν ή όχι σε κάποια εθνική, γλωσσική, θρησκευτική ή πολιτιστική μειονότητα. Η συντήρηση του ζητήματος αυτού από τον αρμόδιο υπουργό Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου, η παρέμβαση των τριών μουσουλμάνων βουλευτών της Δ. Θράκης από τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΝ - που σημειωτέον δεν αφορούν σε πιθανά υπαρκτά προβλήματα και δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας, αλλά γενικεύουν το ζήτημα μιλώντας εξ ονόματος εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα (της τουρκικής και μακεδονικής μειονότητας, όπως συγκεκριμένα αναφέρουν), ζητώντας την αναγνώρισή τους - καθώς και η συντονισμένη πρωτοβουλία μαζί με τους εν λόγω βουλευτές και 13 ακόμα "μειονοτικών" ή "μη κυβερνητικών οργανώσεων", όπως αποκαλούνται, για το ίδιο θέμα, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά στο σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα από καταγωγή, γλώσσα ή θρήσκευμα...

****

Τα ερωτηματικά έχουν να κάνουν και με την ουσία του ζητήματος (όπως τι σημαίνει έθνος, εθνική μειονότητα, ποια είναι αυτή, τι διεκδικεί, πώς το διεκδικεί, τι επιδιώκει κλπ), όσο και με ιστορικά στοιχεία της ίδιας της εξέλιξης των λαών και των κοινωνιών στην ευρύτερη περιοχή (τις συμφωνίες και συνθήκες, τα ιστορικά προηγούμενα, η καθ' αυτή προσπάθεια αξιοποίησής τους κι από ποιους κλπ), ενώ δεν πρέπει ταυτόχρονα να διαφεύγει της προσοχής από κανένα υπεύθυνο άνθρωπο και η χρονική στιγμή που εξελίσσεται το όλο θέμα (συνολική ανακίνηση μειονοτικών ζητημάτων από τον ιμπεριαλισμό στην περιοχή των Βαλκανίων, προκειμένου να περάσουν πιο εύκολα τα διαμελιστικά σχέδιά τους για αλλαγή των συνόρων, για δημιουργία κρατών - προτεκτοράτων, για το "διαίρει και βασίλευε" ανάμεσα σε γειτονικούς λαούς αλλά και στο λαό της ίδιας χώρας κλπ).

Από όλες αυτές τις απόψεις, ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που θα μπορούσε να δοθεί στα... δάκρυα διάφορων οδυρόμενων της εκσυγχρονισμένης Κεντροαριστεράς περί των "δικαιωμάτων των μειονοτήτων" και περί "αυτοπροσδιορισμού" τους, είναι ότι τα δάκρυά τους είναι κροκοδείλια... Δε θα επιδιώκαμε να συνεχίσουμε παραπέρα τη συλλογιστική μας, που φτάνει ως το απλό σημείο που και ο κάθε Ελληνας, ο οποίος δε θέλει να παριστάνει τον αφελή, καταλαβαίνει. Οτι δηλαδή αποκλείεται να μην υπάρχει συνεννόηση για τη χρονική στιγμή της ταυτόχρονης εκδήλωσης τέτοιων ενεργειών και θέσεων. Εκτός πια κι αν πάμε στην εκδοχή μιας τερατώδους συμπτώσεως (!) ή αν, ακόμα χειρότερα, οι "εμπλεκόμενοι" καθοδηγήθηκαν από τα "αόρατα νήματα" κάποιου "κέντρου", ώστε να συμπέσουν στις... πρωτοβουλίες τους.

****

Μερικοί από αυτούς τους κυρίους ίσως εύκολα θέλουν να ξεχνούν πώς προετοιμάστηκε το έδαφος όλο το προηγούμενο διάστημα από Αμερικανούς και Ευρωπαίους "ειδικούς", από επιστημονικοφανή ιδρύματα, από μυστικές υπηρεσίες αλλά και διάφορους καλοθελητές στη χώρα μας.

Εμείς, επειδή ακριβώς δε θέλουμε να ξεχνάμε, θα θυμίσουμε μόνο κάποιες "αθώες εκθέσεις" που είδαν το φως της δημοσιότητας σε "ανύποπτο" χρόνο.

Ετσι για παράδειγμα, το Νοέμβριο του 1996, δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση με τίτλο "Ημιτελής Ειρήνη", που συντάχθηκε από τη "Διεθνή Επιτροπή για τα Βαλκάνια", η οποία δημιουργήθηκε κυρίως από το αμερικανικό ίδρυμα "Κάρνεγκι" και το Ινστιτούτο "Ασπεν" (παράρτημα Βερολίνου). Η έκθεση αυτή χαρακτηρίστηκε τότε από την ελληνική κυβέρνηση ως "κακόπιστη", ενώ αρνητική ήταν η τοποθέτηση από το σύνολο σχεδόν του ελληνικού Τύπου. Σημειωτέον ότι στην έκθεση γίνεται λόγος και κριτική προς την Ελλάδα για "τη μη αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας και την άρνηση του δικαιώματος των μουσουλμάνων της Ελλάδας να αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι..."!

Ακολούθησε το Δεκέμβρη του 1996, η ετήσια έκθεση της αμερικανικής οργάνωσης "Human Rights Watch" για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία συνέχισε στο ίδιο μοτίβο με την παραπάνω έκθεση.

Τη σκυτάλη σε συνέχεια πήρε, το Φεβρουάριο του 1997, η ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επαναλαμβάνοντας περίπου τα ίδια. Και έπεται φυσικά συνέχεια με συνεχή δημοσιεύματα και εκθέσεις διαφόρων γνωστών και μη εξαιρετέων "οίκων", "ιδρυμάτων" και "υπηρεσιών", όλο το 1997 και 1998, καλλιεργώντας κατάλληλο κλίμα και έδαφος...

Την ίδια περίοδο δεν έλειψαν και οι "εκσυγχρονιστικές φωνές", κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, οι οποίες, λειτουργώντας και ως συγκοινωνούντα δοχεία και πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα και θέσεις που προέρχονται από εθνικιστικούς, ακροδεξιούς και άλλους κύκλους, φρόντιζαν να συκοφαντούν συλλήβδην τις απόψεις που αποκάλυπταν το ρόλο των δήθεν υπερασπιστών των μειονοτήτων, καθώς και το ρόλο του αμερικανοΝΑΤΟικού παράγοντα στο συγκεκριμένο ζήτημα, ως "εθνικιστικές" ή ως "αποπνέουσες εθνικισμό"!

Βασική τους επιδίωξη; Η κάλυψη του άχαρου "κοσμοπολίτικου" ρόλου τους, η κάλυψη ουσιαστικά της στήριξης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βάρος των λαών της περιοχής, ιδιαίτερα μετά το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ στην εποχή της "νέας τάξης".

****

Η τοποθέτηση του ΚΚΕ ήταν από την αρχή και συνεχίζει να είναι ξεκάθαρη και κανείς δεν μπορεί να τη διαστρεβλώσει ή έστω να αποπειραθεί να αποκρύψει από τα μάτια του λαού την πραγματικότητα. Οι θέσεις του ΚΚΕ συνοψίζονται στα παρακάτω:

Το ΚΚΕ είναι στο πλευρό κάθε λαού ή μειονότητας - εθνικής, γλωσσικής, θρησκευτικής, πολιτιστικής - που διεκδικεί τα δικαιώματά της. Οι μειονότητες μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν γέφυρες φιλίας ανάμεσα στους λαούς. Το ΚΚΕ όμως ταυτόχρονα επισημαίνει ότι οι μειονότητες δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να μετατρέπονται σε όργανα στα χέρια των ιμπεριαλιστών, πάντα, και πολύ περισσότερο σήμερα, που σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης αποτελούν εργαλείο παρέμβασης των ιμπεριαλιστών, για να δικαιολογούν τον πόλεμο, την κάθε μορφής επέμβαση. Αυτοί δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους λαούς και τις μειονότητες, αλλά μόνο για την προώθηση γεωστρατηγικών συμφερόντων, μέσω της πρόκλησης αντιπαράθεσης και, μάλιστα, με τις πιο ακραίες μορφές, όπως είναι ο πόλεμος. Στις συνθήκες της ταξικής κοινωνίας και της διεθνούς δράσης του ιμπεριαλισμού, οι μειονότητες πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σε συμπαράταξη και κοινή δράση με το λαό της χώρας στην οποία ζουν. Τα κοινά ταξικά συμφέροντα αποτελούν τη βάση για την αντιμετώπιση των διαιρετικών προσπαθειών, είτε αυτές προέρχονται από τις εγχώριες κυβερνήσεις και τον ξένο παράγοντα, είτε από τις ίδιες τις ηγεσίες τους, που πολλές φορές επιδιώκουν τον αποχωρισμό ή την αυτονομία, όχι για να απελευθερώσουν το λαό τους από την καταπίεση, αλλά για να καταπιέζουν οι ίδιες ή για να απολαύσουν τα αργύρια της προσχώρησής τους στα στρατηγικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών χωρών... (απόφαση ΚΕ του ΚΚΕ, 10 Ιούλη 1999).

Αυτές είναι οι ξεκάθαρες θέσεις του ΚΚΕ, χρήσιμες και για την κατανόηση του παρελθόντος και της ιστορίας, αλλά κυρίως ως πρόβλεψη και προειδοποίηση για το μέλλον.

Δημήτρης ΚΕΔΡΟΣ

Ο συνεχιζόμενος και σκόπιμα κλιμακούμενος θόρυβος για μειονοτικά ζητήματα στη χώρα μας δεν είναι απλά περίεργος, είναι περισσότερο ύποπτος. Μυρίζει από μακριά "ξένο δάκτυλο", γνωστά ιμπεριαλιστικά παιγνίδια σε βάρος των λαών, ανεξάρτητα αν αυτοί ανήκουν ή όχι σε κάποια εθνική, γλωσσική, θρησκευτική ή πολιτιστική μειονότητα


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org