Σε αυτό το μοτίβο, χθες στην Ουάσιγκτον ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης συνάντησε τον Αμερικανό ομόλογό του, Μ. Ρούμπιο.

Σε δηλώσεις του κατόπιν είπε ότι συνομίλησαν «για τα θέματα επίκαιρου ενδιαφέροντος, όπως είναι η Μέση Ανατολή, το Ιράν, η Ουκρανία, η Υποσαχάρια Αφρική», όπου δηλαδή κονταροχτυπιούνται με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, προσθέτοντας τα περί «εξαιρετικής κατάστασης» των σχέσεων με τις ΗΠΑ «τόσο σε ό,τι αφορά τις οικονομικές συνεργασίες, ιδίως στον τομέα της Ενέργειας, όσο επίσης και στην αμυντική συνεργασία, στο εμπόριο και την οικονομική διπλωματία».

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, «συμφώνησαν στην περαιτέρω προώθηση των συνεργειών Ελλάδας και ΗΠΑ στους τομείς της ναυτιλίας, της Ενέργειας, της Τεχνητής Νοημοσύνης και της υψηλής τεχνολογίας», όπως επίσης «έδωσαν έμφαση στη διασυνδεσιμότητα και τη διαπεριφερειακή συνεργασία, μέσω - μεταξύ άλλων - του Οικονομικού Διαδρόμου IMEEC, ως σημαντικής εναλλακτικής όδευσης για την οποία τα συμφέροντα των δύο χωρών συγκλίνουν», κόντρα βέβαια στον διάδρομο των Κινέζων.

Επιπλέον «αντάλλαξαν απόψεις για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, το Συμβούλιο Ειρήνης, με επίκεντρο τη Γάζα. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Γεραπετρίτης τόνισε την ετοιμότητα της Ελλάδας να συνδράμει στις προσπάθειες για τη σταθεροποίηση και ανασυγκρότηση της Γάζας», καταλήγουν οι ίδιες πηγές, με την κυβέρνηση να ετοιμάζει να στείλει δύναμη κατοχής στη γη των Παλαιστινίων.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, βασικό θέμα χθες στο υπουργικό συμβούλιο ήταν η παρουσίαση, από τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Στ. Παπασταύρου, των ενεργειακών συμφωνιών μεταξύ του υπουργείου, της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων και Ενεργειακών Πόρων ΑΕ και της σύμπραξης «Chevron» - «HelleniQ Energy», με το Μαξίμου να πανηγυρίζει κατόπιν ότι «η γεωγραφική μας θέση μετατρέπεται σε γεωπολιτική ισχύ» κ.λπ.

Η κυβέρνηση ανεβάζει ταχύτητες και στην εξαπάτηση, καθώς καταρρέουν τα παραμύθια ότι δήθεν τα «ντιλς» αυτά «φέρνουν ασφάλεια, σταθερότητα» και «προστατεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα», όπως φαίνεται και από όσες ρήτρες έσπευσε να προσθέσει η ίδια η κυβέρνηση στη σύμβαση με την κοινοπραξία, μιλώντας για ενδεχόμενο αναθεώρησης των γεωγραφικών συντεταγμένων σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενός ή περισσότερων γειτονικών κυρίαρχων κρατών, η οποία οριοθετεί την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ.

Αλλωστε, ανοίγοντας τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, και ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης μίλησε για «εξαιρετικά ρευστή τάξη πραγμάτων» όπου «η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα». Από την άλλη ισχυρίστηκε ότι οι «ExxonMobil» και «Chevron» τοποθετούμενες για μπίζνες στην Ελλάδα «εμπιστεύονται τη σταθερότητα, τις προοπτικές και το μέλλον της χώρας», όταν στην πραγματικότητα αναβαθμίζεται η εμπλοκή της στον ενεργειακό πόλεμο με τη Ρωσία, όπως και στις κόντρες με άλλα κεφάλαια της Ανατ. Μεσογείου για τα μερτικά της καπιταλιστικής «λείας» σε ό,τι αφορά πλουτοπαραγωγικές πηγές και διαύλους.

Εξ ου και, μπουρδουκλώνοντάς τα, από τη μια ισχυρίστηκε ότι οι συγκεκριμένες συμφωνίες «δημιουργούν πολύ σημαντικά κεκτημένα, συνδεδεμένα με τα εθνικά μας θέματα, τα οποία πλέον αποκτούν και διεθνείς σφραγίδες», ενώ από την άλλη προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις ρήτρες που πέρασαν στη συμφωνία, λέγοντας ότι «τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν είναι υπόθεση ιδιωτικών συμβάσεων, είναι ζήτημα τήρησης του Διεθνούς Δικαίου και μόνο», αυτό που ξεσκίζουν για να προχωρήσουν οι μπίζνες του κεφαλαίου. Την ίδια ώρα μιλούσε για «επαγγελματίες ανησυχούντες», «φωτογραφίζοντας» τον Σαμαρά, στο πλαίσιο και των ενδοαστικών αντιθέσεων για τους όρους συμμετοχής στο ιμπεριαλιστικό παζάρι στην Ανατ. Μεσόγειο.

Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι οι επίμαχες ρήτρες «τίθενται ακριβώς για να θωρακίσουν το Δημόσιο απέναντι σε τυχόν αποζημιώσεις από τις εταιρείες», καθώς η κυβέρνηση «συζητά ήδη με τη Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, όπως το κάναμε εξάλλου με την Αίγυπτο», ουσιαστικά ομολογώντας ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο μείωσης της ελληνικής επήρειας στην Ανατ. Μεσόγειο, αλλιώς κανένας φόβος δεν θα υπήρχε για αποζημιώσεις.

Εξάλλου, και η συμφωνία με την Αίγυπτο, την οποία φέρνει ως παράδειγμα, αναγνωρίζει μειωμένη επήρεια για την Ελλάδα ακόμα και νοτιοανατολικά του μεγαλύτερου ελληνικού νησιού, της Κρήτης, και «γκριζάρει» όλη την περιοχή από ανατολικά της Ρόδου μέχρι το Καστελόριζο, στο πλαίσιο των ευρωατλαντικών σχεδίων στην περιοχή, δημιουργώντας επικίνδυνο προηγούμενο, όπως αποδεικνύουν όλες οι εξελίξεις.