Ο «Ριζοσπάστης» συνεχίζει τη δημοσίευση μέρους από το πλήθος επιστολών συγγενών των εκτελεσμένων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, με τις οποίες ζητούν να ανακτηθούν οι φωτογραφίες και αποδοθούν εκεί που ανήκουν.

«Με βαθιά συγκίνηση, περηφάνια αλλά και πόνο βαθύ κοιτάμε ξανά και ξανά τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο πριν λίγες ημέρες και απεικονίζουν τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944. Είναι οι τελευταίες τους στιγμές εν ζωή, στιγμές τραγικές που προηγούνται της επικείμενης εκτέλεσης. Τα στόματά τους ανοιχτά και το κεφάλι ψηλά, τραγουδούν τον Εθνικό μας Υμνο. Η εικόνα πιστοποιεί τον ηρωισμό τους μέχρι του τέλους.

Ανάμεσά τους ο Βασίλης Παπαδήμας, που συνελήφθη στις 6 Αυγούστου 1941 για την πατριωτική και αντιστασιακή του δράση. Ηταν ο μεγαλύτερος αδελφός και προστάτης της οικογένειας, πρόσωπο ηρωικό και μαρτυρικό στις διηγήσεις των αδερφών του, του θείου μας, εκδότη Δημήτρη Παπαδήμα, της θείας μας, Ελένης Καραβία, και του παππού μας, Αντώνη Παπαδήμα. Τον περίμεναν να γυρίσει σπίτι, ώσπου έμαθαν την εκτέλεσή του τέσσερα χρόνια αργότερα. Το έκρυβαν από τη μάνα τους μέχρι τον Νοέμβρη του '44. Οταν το έμαθε εκείνη, δεν άντεξε, έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε μέσα σε σαράντα ημέρες. Εξι μήνες μετά τον δικό της θάνατο πέθανε από μαρασμό ο άρρωστος γιος της, Κώστας, που είχε προσβληθεί από μηνιγγίτιδα σε παιδική ηλικία. Η Κατοχή μάς πήρε τρεις ανθρώπους μέσα σε έναν χρόνο. Τα εγγόνια που γεννήθηκαν αργότερα δεν γνώρισαν γιαγιά, τα ανίψια και δισέγγονα δεν γνώρισαν τους θείους τους.

Ο Βασίλης ήταν πτυχιούχος μηχανικός και δούλευε στο εργοστάσιο της Ανώνυμης Εταιρείας Οινοπνευματοποιίας στη Γιάλοβα. Είχε πολεμήσει στο αλβανικό μέτωπο από τους πρώτους. Επέστρεψε στην Πύλο και εργαζόταν στο εργοστάσιο στη Γιάλοβα, όπου τον συνέλαβαν στις 6 Αυγούστου 1941 Ιταλοί καραμπινιέροι κατακτητές και Ελληνες χωροφύλακες βάσει καταστάσεων με ονόματα Ελλήνων αντιφασιστών που παρέδωσε η δικτατορική κυβέρνηση στους Ιταλογερμανούς κατακτητές. Μεταφέρθηκε τα τέσσερα χρόνια της Κατοχής σε στρατόπεδα του Ναυπλίου, της Λάρισας και του Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε 35 ετών.

Αρχικά, πιστέψαμε ότι αναγνωρίσαμε τον Βασίλη στις φωτογραφίες. Ο ψηλόλιγνος νέος με το λευκό πουκάμισο μοιάζει με τον θείο μας, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Θα περιμένουμε την ιστορική διασταύρωση και ταυτοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, οι φωτογραφίες αυτές αλλά και όσες σχετικές βρεθούν πρέπει να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής ή στο Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ. Τα πρόσωπα των φωτογραφιών αναδεικνύουν τη γενναιότητα και την αφοσίωση στον δίκαιο αγώνα τους. Οι φωτογραφίες να αποδοθούν στην πατρίδα και στο Κόμμα που τίμησαν».

Οικογένεια Βασίλη Παπαδήμα

***

«Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισα τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή ένιωσα βαθιά συγκίνηση και περηφάνια, καθώς μου ξύπνησε μνήμες από παλαιότερες διηγήσεις του παππού μου, Αντώνη Καραντώνη, που αναφερόταν με καμάρι στη στάση του αδελφού του, Ζαφείρη, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Ζαφείρης ήταν ο μικρός αδελφός του παππού μου, γεννήθηκε το 1906 στη Ραιδεστό Ανατολικής Θράκης. Ηρθαν πρόσφυγες οικογενειακώς στον Πειραιά, στη Δραπετσώνα, όπου εγκαταστάθηκαν προσωρινώς, μέχρι να τους δοθεί κάποια έκταση στα Σούρμενα στο Ελληνικό, στην οποία ο Ζαφείρης δεν πρόλαβε ποτέ να πάει και να ζήσει, καθώς είχε συνεχείς διώξεις και φυλακίσεις. Στον Πειραιά οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Εργάστηκε ως οικοδόμος και μαχητικά πήρε μέρος στους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες της εποχής. Εγινε μέλος του ΚΚΕ. Η δικτατορία του Μεταξά τον συνέλαβε το 1938 μαζί με άλλους πρωτοπόρους οικοδόμους και τον έστειλε στο κάτεργο της Ακροναυπλίας. Θυμάμαι τον παππού μου να αναφέρει πως ο Ζαφείρης δεν ήταν αρχικά στους 200 που κλήθηκαν να πάνε για εκτέλεση και πως εκείνος ζήτησε να πάρει τη θέση κάποιου συντρόφου του, που είχε οικογένεια και παιδιά, γιατί ο θείος δεν πρόλαβε να δημιουργήσει οικογένεια.

Με αυτή μου την επιστολή δηλώνω πως επιθυμώ να αποδοθούν στο σπίτι τους: Στο ΚΚΕ, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής και στον δήμο Χαϊδαρίου. Να αποδοθούν τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα στον λαό, να αναδειχθεί η Ιστορία των 200 κομμουνιστών!».

Επιστολή της Αμαλίας (Λίνας) Καραντώνη, συγγενούς του Ζαφείρη Καραντώνη.