Τη συνέχεια των λαϊκών αγώνων και την ανάγκη οι συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών να αποδοθούν στον φυσικό τους χώρο, το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς στην Καισαριανή, ώστε να αποτελέσουν οργανικό κομμάτι του εκεί μουσείου, δίπλα στα σημειώματα των εκτελεσθέντων, και συνολικά να αναδειχθεί η Ιστορία της περιόδου, ανέδειξε με παρέμβασή του στη χτεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αθήνας ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης».

Ο Ν. Σοφιανός έκανε την ακόλουθη τοποθέτηση:

«Θα ήθελα κι εγώ να ξεκινήσω με το ζήτημα της δημοσιοποίησης των συγκλονιστικών φωτογραφιών από τη στιγμή λίγο πριν την εκτέλεση των 200 αλύγιστων κομμουνιστών. και να το αναδείξουμε από την πλευρά όχι μόνο της ιστορικής στιγμής που απαθανατίζουν αλλά της πορείας αυτών των ανθρώπων σαν κρατούμενοι στις φυλακές της δικτατορίας του Μεταξά, σαν αλύγιστοι σε βασανιστήρια, σε εξορίες, σε φυλακίσεις, σαν αρνητές δηλώσεων μετανοίας και σαν παραδομένοι από το κράτος στις κατοχικές δυνάμεις, για να λειτουργήσουν σαν ανθρώπινη δεξαμενή αντιποίνων στο Μπλοκ 15 του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου. Θεωρούμε ότι δεν πρέπει να συγχέεται μια συζήτηση στον δημόσιο λόγο που προηγήθηκε του αιτήματος για μουσείο Εθνικής Αντίστασης στην πόλη των Αθηνών με τον χώρο που ανήκουν αυτές οι φωτογραφίες και αυτός είναι η Καισαριανή, είναι το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς που βρίσκεται εκεί, εκεί που πρέπει να εκτεθούν.

Σωστά αγοράστηκαν από το ελληνικό κράτος, το όφειλε το ελληνικό κράτος. Χαρακτηρίστηκαν Μνημείο Νεότερης Ιστορίας και από αυτήν τη σκοπιά πρέπει να εκτεθούν εκεί, μαζί με αντικείμενα, σημειώματα, και να αναδειχθεί συνολικότερα το Θυσιαστήριο της Καισαριανής. Αυτοί που βεβήλωσαν, που έσπασαν τις πλάκες με τα ονόματα των 200 κομμουνιστών, το έκαναν σε ένα μνημείο που συνολικά περιλαμβάνει 650 εκτελεσμένους. 200 είναι οι κομμουνιστές της 1ης του Μάη, 100 είναι στις 10 του Μάη. Είναι δύο χρόνια εκτελέσεων πατριωτών, αγωνιστών, κομμουνιστών, αλλά και Ιταλών και Γερμανών αντιφασιστών που είχαν λιποτακτήσει από τα ναζιστικά στρατεύματα της Βέρμαχτ. Τα λέμε αυτά γιατί η Ιστορία πρέπει να δρα, πρέπει να εμπνέει και είναι στοιχείο αυτής της αλύγιστης κορμοστασιάς η πορεία αυτών των ανθρώπων σαν αγωνιστές στον Μεσοπόλεμο, σαν ηγέτες της τάξης τους, εργάτες, δικηγόροι, καθηγητές κ.λπ.».

Ο Ν. Σοφιανός αναφέρθηκε επίσης στις πρωτοβουλίες που οφείλει να λάβει ο δήμος Αθήνας με σκοπό να αναδειχθούν και άλλα ιστορικά μνημεία του κέντρου της πρωτεύουσας που αποτυπώνουν στιγμές της νεότερης Ιστορίας του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τονίζοντας:

«Οσον αφορά τον δήμο, επειδή συμφωνούμε για το μουσείο, θα λέγαμε ότι η Σανταρόζα, που κακώς παραχωρήθηκε στον κύριο Φλωρίδη, ήταν ένας ενδεδειγμένος ιστορικός χώρος στο κέντρο της Αθήνας για ένα τέτοιο μουσείο. Παράλληλα υπάρχουν και άλλες ενέργειες που πρέπει να γίνουν. Εμείς επαναφέρουμε το θέμα της ονοματοδοσίας της πλατείας Κοτζιά σε πλατεία Εθνικής Αντίστασης - η Αθήνα δεν έχει πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Ηταν μια απόφαση που πήρε το Δημοτικό Συμβούλιο αμέσως μετά τη μεταπολίτευση και δεν εγκρίθηκε από τους παραπάνω. Να αναδειχθούν το σπίτι της ΕΠΟΝ, τα μνημεία που ο δήμος έχει κάνει στο Δουργούτι, για το μπλόκο που έγινε στο Δουργούτι, το μπλόκο στα Παλαιά Σφαγεία στα Πετράλωνα, όπου έγιναν εκτελέσεις αγωνιστών, και σε πολλά άλλα σημεία. Να υλοποιηθούν αποφάσεις αλλά και τοπόσημα που ο ίδιος ο δήμος έχει αναδείξει και που έχουν μια αξία, για να αποκτά μια διάσταση ο αγώνας με ιδανικά, με αξίες ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους».