Απολογισμούς κάνουν τα αστικά επιτελεία, με τη συμπλήρωση 4 χρόνων ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία. Στην πλειοψηφία τους οι «αναλύσεις» κινούνται ανάμεσα σε δακρύβρεχτες κοινοτοπίες για τα «δεινά του πολέμου», προσπάθειες να στοιχηθεί ο λαός στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, «αμηχανία» για την ...«προδοσία» (όπως γράφτηκε) των ΗΠΑ, παραινέσεις για κλιμάκωση απέναντι στη Ρωσία και στο ευρασιατικό στρατόπεδο, αλλά και για εξοπλισμό της ΕΕ μέχρι τα μπούνια. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, θα πει κανείς για τους ΝΑΤΟικότερους των ΝΑΤΟικών... Ο λαός όμως χρειάζεται να κάνει τον δικό του απολογισμό, με το βλέμμα στο σήμερα και το αύριο. Για παράδειγμα, τα προσχήματα των ιμπεριαλιστών ένθεν κακείθεν αποδείχθηκαν τόσο σαθρά, που δεν αξίζουν ούτε το χαρτί που γράφτηκαν. Μετά από 4 χρόνια και πολλά «ντιλς», είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο πόλεμος γίνεται για να μοιράσουν οι ιμπεριαλιστές τη λεία (πηγές Ενέργειας, δίκτυα, σπάνιες γαίες, «ευκαιρίες ανοικοδόμησης», σφαίρες επιρροής), υπό το πρίσμα της διαμάχης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που οδηγεί την κούρσα της κλιμάκωσης, παρά τους όποιους εύθραυστους και προσωρινούς συμβιβασμούς. Αυτά καθορίζουν τις εξελίξεις, και όχι οι ευσεβείς πόθοι και τα «ευχολόγια». Γιατί ο ανταγωνισμός είναι μόνιμο στοιχείο των εξελίξεων, που όπως αποδεικνύεται έχουν και τη δική τους δυναμική.