«Με τους δουλεμπόρους ή με την Ελλάδα;». Αυτό το άθλιο δίλημμα σπέρνει η κυβέρνηση και παρουσιάζει ως «εθνική» την πολιτική της καταστολής απέναντι στους ξεριζωμένους, με εγκληματικές συνέπειες όπως αυτές στη Χίο, αξιοποιώντας και το «πινγκ πονγκ» με τα ακροδεξιά - ρατσιστικά «μανουάλια». Την ίδια ώρα, φέρνει νόμο που κανονικοποιεί το δουλεμπόριο για χιλιάδες μετανάστες και τους παραδίδει βορά στα νύχια μεγαλοπαραγωγών και βιομηχάνων με μηδενικά δικαιώματα, μισθούς πείνας και μόνιμη απειλή για απέλαση. Η σοσιαλδημοκρατία, από την άλλη, κάνει τη βρώμικη δουλειά που ξέρει καλά: Χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τα αποτελέσματα της πολιτικής της ΕΕ, την οποία συνυπογράφει, και ταυτόχρονα κάνει «εποικοδομητικές παρατηρήσεις» για το «νόμιμο» δουλεμπόριο. Λέει για παράδειγμα ότι το θέμα είναι «η αποτελεσματικότητα» του νόμου, «να καλυφθούν οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό γρήγορα και βιώσιμα» (ΠΑΣΟΚ). 'Η ότι «υπάρχουν πραγματικά ανάγκες σε εργατικό δυναμικό, πίεση των κλάδων, ανάγκη εξορθολογισμού, όμως οι παρεμβάσεις που γίνονται είναι ελάχιστες» (ΣΥΡΙΖΑ).