Το 2010, όταν «φούντωνε» η καπιταλιστική κρίση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εισήγαγε τη λεγόμενη «Υπηρεσία Μίας Στάσης» για τη δημιουργία επιχειρήσεων, με πρόσχημα την «αντιμετώπιση» της γραφειοκρατίας και επειδή έπρεπε «να έρθουν επενδυτές». Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν απλοποίησαν κι άλλο τα πράγματα, με αποτέλεσμα σήμερα να απαιτείται μόνο μια υπεύθυνη δήλωση του επιχειρηματία ότι ισχύουν όσα δηλώνει, χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο. Παράλληλα, η σημερινή κυβέρνηση συνέχισε τη διάλυση των ελεγκτικών υπηρεσιών και της Επιθεώρησης Εργασίας και νομοθέτησε νέες «fast track» διαδικασίες για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας. Οπως με τον Αναπτυξιακό Νόμο 4887/2022 («Ελλάδα Ισχυρή Ανάπτυξη») και την τροποποίηση του 5203/2025, όπου μπήκαν νέα κίνητρα «ταχείας αδειοδότησης» για επενδυτικά σχέδια, «απλοποιήθηκε» η λειτουργία των μηχανισμών που εμπλέκονται στη διαδικασία κ.ο.κ. «Τα σκυλιά δεμένα» δηλαδή για τους καπιταλιστές, «για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης (...) σε συνδυασμό με τον παραγωγικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, τη διαμόρφωση και υλοποίηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για την Ελλάδα, με ενισχυμένο τον ρόλο της βιομηχανίας και της μεταποίησης, και την προσέλκυση μεγαλύτερων επενδύσεων», όπως αναφέρονταν στην εισαγωγή του νόμου. Τόσο «βιώσιμη» είναι η ανάπτυξή τους, που οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε «παγίδες θανάτου», με την εντατικοποίηση να χτυπάει κόκκινο, τους κινδύνους να παραμονεύουν σε κάθε βήμα και τους ξεχαρβαλωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς να αποτελούν το τέλειο άλλοθι για την κάλυψη που προσφέρει το κράτος στα εγκλήματα της εργοδοσίας.