Συγκροτήθηκε χτες η ομάδα εργασίας κρατών - μελών της ΕΕ για την προώθηση της κατασκευής των απάνθρωπων κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες (return hubs), την κατασκευή δηλαδή σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης σε χώρες κυρίως της Αφρικής, όπου τα κράτη - μέλη της ΕΕ με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν να διώχνουν ξεριζωμένους εφόσον έχουν διμερείς συμφωνίες.

Η επιτροπή αυτή ιδρύθηκε στο περιθώριο της άτυπης συνόδου των υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που πραγματοποιείται χτες και σήμερα στη Λευκωσία. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, συμμετείχε στην κλειστή συνάντηση εργασίας με τους υπουργούς και ανώτατους εκπροσώπους της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Δανίας, παρουσία του Ευρωπαίου Επιτρόπου Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων, Magnus Brunner.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Γερμανίας και σηματοδότησε τη συγκρότηση ενός στενού πυρήνα κρατών - μελών, αποτελούμενου από τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Δανία και την Ελλάδα, με αντικείμενο την προώθηση και την επιχειρησιακή εξειδίκευση αυτής της αντιδραστικής πολιτικής σε βάρος των κατατρεγμένων. Μάλιστα, η πολιτική αυτή χαρακτηρίζεται ως ...«καινοτόμος λύση».

Υπογραμμίζεται ότι η πρωτοβουλία για την κατασκευή και λειτουργία κέντρων επιστροφής (return hubs) εντάσσεται στις προπαρασκευαστικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα ενόψει της πλήρους εφαρμογής του νέου αντιδραστικού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και του υπό διαμόρφωση νέου Κανονισμού Επιστροφών.

Ο Θ. Πλεύρης υπογράμμισε την ανάγκη εφαρμογής της έννοιας της λεγόμενης «ασφαλούς τρίτης χώρας», μέσα από μια διαφορετική, αναθεωρημένη ερμηνεία των υφιστάμενων διεθνών συμβάσεων. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ανέφερε την περίπτωση πολιτών του Σουδάν, οι οποίοι, ενώ βιώνουν τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου στη χώρα τους, φτάνουν στην Ελλάδα έχοντας προηγουμένως διασχίσει χώρες που θεωρούνται από την ΕΕ «ασφαλείς», όπως η Αίγυπτος και το Τσαντ.

Θυμίζουμε πως η έννοια της «ασφαλούς τρίτης χώρας» εισήχθη σε επίσημο νομικό κείμενο με την Οδηγία 32/2013 της ΕΕ. Πρόκειται για ένα ακόμη αντιδραστικό κατασκεύασμα της ΕΕ, που δεν στηρίζεται σε καμία πρόβλεψη της Συνθήκης της Γενεύης. Πρακτικά, σημαίνει ότι τα κράτη - μέλη μπορούν να επαναπροωθούν τους αιτούντες άσυλο όχι στην πατρίδα τους, όπου μπορεί αντικειμενικά αυτό να είναι αδύνατο, αλλά σε κάποια τρίτη χώρα στην οποία διέμειναν ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα κατά την πορεία τους προς τη χώρα προορισμού τους.