Η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα όλο και πιο πολύ στο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή, υλοποιώντας τη στρατηγική της αστικής τάξης, προωθώντας τα συμφέροντα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και τη σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που στοχεύει να αναδειχθεί σε βασική δύναμη στην περιοχή, οξύνοντας έτσι τους ανταγωνισμούς με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία και το Ιράν.

Με την εμπλοκή αυτή δεν απλώνεται πάνω από τη χώρα ένα δίχτυ ασφαλείας, όπως επισημαίνουν αστοί αναλυτές, αλλά τα μαύρα σύννεφα του πολέμου. Βέβαια, είναι πιθανό οι αντίπαλες σήμερα ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία. Η εξέλιξη αυτή όμως δεν θα αντιμετωπίσει τις αιτίες των ανταγωνισμών και μελλοντικά οι συγκρούσεις θα επιστρέψουν με μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Η όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ του ΝΑΤΟικού μπλοκ και του υπό διαμόρφωση αντίπαλου ιμπεριαλιστικού ευρασιατικού μπλοκ με επικεφαλής την Κίνα και τη Ρωσία, συνθέτουν ένα επικίνδυνο σκηνικό για τους λαούς της περιοχής. Πάνω σε αυτό το ήδη επικίνδυνο πλαίσιο προστίθενται στους εργαζόμενους της χώρας μας και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, οι επιπτώσεις της πολεμικής οικονομίας και η υλοποίηση της στρατηγικής του ΝΑΤΟ με την «Ατζέντα 2030».

Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις προετοιμάζονται και αναδιαρθρώνουν την οργανωτική τους δομή για να εναρμονιστούν πλήρως με ένα περιβάλλον πολεμικής οικονομίας. Η στροφή στην πολεμική οικονομία θα φέρει όμως ένταση της εκμετάλλευσης του προσωπικού και μείωση των κοινωνικών δαπανών. Η βίαιη αυτή προσαρμογή των Ενόπλων Δυνάμεων στην οργανωτική δομή του ΝΑΤΟ, με σκοπό να εκτελούνται οι αποστολές του πιο αποτελεσματικά, για να υλοποιείται η στρατηγική της ευρωατλαντικής συμμαχίας, αναμένεται να υποβαθμίσει την ποιότητα της εκπαίδευσης των στελεχών, τη συντήρηση του υλικού και των μέσων που θα δοθεί σε ιδιώτες και να αυξήσει τον κίνδυνο ατυχημάτων του στρατιωτικού προσωπικού και των εργαζομένων σε κλάδους σχετικούς με την πολεμική οικονομία. Επιπλέον, επιβάρυνση προκαλεί η μείωση των κοινωνικών δαπανών, ενώ δεν θα πρέπει να αφήνει αδιάφορους και εμάς, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, η ένταση του αυταρχισμού και η περιστολή δικαιωμάτων, εκεί που θα αποτύχουν οι προσπάθειες ενσωμάτωσης στην πολιτική της κυβέρνησης και της αστικής τάξης.

Σήμερα, παρά τα προβλήματα, επικρατεί ο αρνητικός συσχετισμός στην ταξική πάλη, διευρύνεται το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών και καμία επιστημονική και τεχνολογική δυνατότητα δεν αξιοποιείται για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αναδεικνύεται η όξυνση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας, με ταυτόχρονη επιβάρυνση της οικονομίας. Αποδεικνύεται η αδυναμία οποιασδήποτε αστικής διαχείρισης να ακυρώσει τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής και αφού δοκιμάστηκαν όλες οι διαχειριστικές επιλογές έχουμε τώρα στροφή στην πολεμική οικονομία, με σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στους εργαζόμενους.

Απάντηση σε όλα τα παραπάνω πρέπει να είναι η συμπόρευσή μας με το ΚΚΕ και τη μόνη ρεαλιστική και φιλολαϊκή πολιτική και διέξοδο που προτείνει. Το ΚΚΕ τα προηγούμενα χρόνια, με τις Αποφάσεις των Συνεδρίων και τις επεξεργασίες του, θωρακίστηκε ιδεολογικά και πολιτικά κατακτώντας έτσι τη δυνατότητα άμεσης αντίδρασης και απάντησης στις προκλήσεις που τέθηκαν στον λαό, λόγω των καταιγιστικών εξελίξεων στο διεθνές και εγχώριο περιβάλλον.

Επομένως, συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, καθώς η ιδεολογική και πολιτική ισχυροποίησή του είναι η μόνη ελπίδα του λαού μας για να σταθεί όρθιος στις επερχόμενες εξελίξεις, να διεκδικεί λύσει υπέρ των συμφερόντων του και να μην επιλέγει το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Αρα, απάντησή μας σε όλο αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο που διαμορφώνεται, πρέπει να είναι η συμπόρευση με το ΚΚΕ που διαχρονικά υπερασπίζεται ανιδιοτελώς τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.