Ερώτημα προς την ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα που κυβέρνησαν τις τελευταίες δεκαετίες: Αν για τις ΗΠΑ η Γροιλανδία - παρεμπιπτόντως το μεγαλύτερο σε έκταση νησί της Γης - είναι απλά «ένα κομμάτι πάγου, κρύο και σε κακή τοποθεσία», όπως είπε ο Πρόεδρος Τραμπ στο Νταβός, τι θα μπορούσε να είναι για τις ΗΠΑ η Κύπρος, το Καστελόριζο, η Κρήτη, αν θεωρηθεί ότι «διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο» για την «εθνική ασφάλεια» των ΗΠΑ στην περιοχή; Αν η Δανία - παραδοσιακός «σύμμαχος» των ΗΠΑ - είναι «μια όμορφη, αλλά μικρή χώρα», που δεν μπορεί να αναλάβει την «ασφάλεια» της Αρκτικής, τι θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα σε μια «κρίσιμη στιγμή» για τις ΗΠΑ και άλλους «συμμάχους» της στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ; Τι θα γινόταν στο «υποθετικό σενάριο» που ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ έλεγε - δημόσια ή ιδιωτικά - σε μια ελληνική κυβέρνηση, «έχουμε πληρώσει τόσα χρόνια για το ΝΑΤΟ και την ασφάλειά σας, τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε κάτι» στο Αιγαίο, στην Ανατ. Μεσόγειο κ.λπ.; Αντί απάντησης, αφιερωμένα τα λόγια του Προέδρου των ΗΠΑ στις ελληνικές κυβερνήσεις και στο ελληνικό κεφάλαιο, που έχουν φροντίσει να μην είναι «απομονωμένη» η Ελλάδα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, διεκδικώντας μερίδιο στη μοιρασιά του κόσμου και στην περιοχή μας: «Χωρίς εμάς, πολλές χώρες δεν υπάρχουν καν. Και χωρίς τον στρατό μας, που είναι ο ισχυρότερος, θα αντιμετωπίζατε απειλές που δεν φαντάζεστε»... Οχι ότι δεν θα τα έχουν ξανακούσει κατ' ιδίαν, αλλά τώρα τα ακούει και ο ελληνικός λαός.