Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Κατόπιν μελέτης των θέσεων της ΚΕ συμφωνώ με τις εκτιμήσεις που κάνει το Κόμμα τόσο όσον αφορά τη λειτουργία του, όσο και για την παρέμβαση στο κίνημα. Επίσης συμφωνώ και με την περιγραφή της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης εγχώρια και διεθνώς.

Από τη μια, στο εσωτερικό της χώρας τα αστικά κόμματα προωθούν με συνέπεια την πολιτική του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου, παρά τις επιμέρους διαφορές. Μοναδικό μέλημα των αστών πολιτικών είναι πώς θα πείσουν τον λαό, άλλοτε με το μαστίγιο - με μέτρα καταστολής - και άλλοτε με το καρότο - με παροχές «ψίχουλα» - να συναινέσει ή να ανεχθεί τους οικονομικούς πολιτικούς στόχους που βάζει η αστική τάξη για τα δικά της κέρδη αλλά και για τη θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Από την άλλη, σε διεθνές επίπεδο συνεχίζονται τα πολεμικά μέτωπα σε όλο τον κόσμο: με τη συνέχιση της σφαγής του παλαιστινιακού λαού από το κράτος των ιμπεριαλιστών - σιωνιστών του Ισραήλ, με τη διεξαγωγή αδυσώπητου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία μεταξύ των δύο συνασπισμών (Ουκρανίας - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ από τη μια και του υπό διαμόρφωση Ρωσίας - Κίνας από την άλλη) αλλά και με τις σφαγές λαών για τα κέρδη των ολιγαρχών - καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο (πιο πρόσφατα και στο Σουδάν).

Θα ήθελα όμως να σταθώ σε δύο ζητήματα που πραγματικά με απασχολούν τον τελευταίο καιρό.

Το πρώτο είναι: μελετώντας τις θέσεις, κάποια στιγμή, θεώρησα ότι ο ταξικός αντίπαλος μαζί με την αστική τάξη είναι και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ. εφεξής). Πραγματικά μου προκαλεί εντύπωση αυτή η εμμονή στη μορφή της ιδεολογικής παρέμβασης της αστικής τάξης, καθώς επίσης και το πώς αντιμετωπίζουμε ως κόμμα στην πράξη την παρουσία μας εκεί.

Σύντροφοι, αντιλαμβάνομαι και αποδέχομαι τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της ΚΕ για τη χρήση των Μ.Κ.Δ., τα ατομικιστικά πρότυπα που δημιουργούνται μέσα από αυτά, καθώς και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και παρέμβασης στις εξελίξεις μέσω της χρήσης τους. Αποδέχομαι ότι ο κομμουνιστής πρέπει με τη στάση ζωής του αλλά και τη δράση του στο κίνημα, συλλογικά, μαζικά να παλεύει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι, εάν συμμετέχει στα Μ.Κ.Δ., με σύνεση και συγκεκριμένη στόχευση, κάνει βήματα πίσω στη δράση του. Σε μια κοινωνία όπου οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα αλλά και η επικοινωνία γίνεται πιο άμεση, σε μια κοινωνία όπου θα κυριαρχεί σε λίγα χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορώ να κατανοήσω τη δαιμονοποίηση της χρήσης των Μ.Κ.Δ.

Εκτός από τα παραπάνω δεν κατανοώ και την πρακτική στάση μας στο ζήτημα.

Συμμετέχουμε, λέει το κόμμα, συλλογικά και όχι ατομικά. Εξηγήστε μου λίγο πώς συνδέεται έτσι το γενικό με το ειδικό. Εχει π.χ. σελίδα στο Facebook η «Λαϊκή Συσπείρωση Κρήτης» (αυθαίρετο παράδειγμα), αλλά εμείς δεν συμμετέχουμε στη σελίδα! Είναι σαν να επιτρέπεται να βγαίνει στέλεχος του Κόμματος σε εκπομπή στην τηλεόραση αλλά στα μέλη και στα υπόλοιπα στελέχη να απαγορεύεται να τον παρακολουθούμε, γιατί τα τηλεοπτικά κανάλια ανήκουν στους καπιταλιστές και όντως οδηγούν στην ιδεολογική χειραγώγηση του λαού.

Ούτε μπαίνω στη διαδικασία να ξεχωρίσω τα Μ.Κ.Δ. σε πιο ασφαλή π.χ. Viber, Youtube, E-mail ή σε εκείνα που παρακολουθούνται περισσότερο, όπως το Facebook, γιατί είναι δεδομένο ότι οι αστικοί κρατικοί μηχανισμοί παρακολουθούν τα πάντα με τη χρήση της τεχνολογίας (το σκάνδαλο με τις τηλεφωνικές υποκλοπές είναι χαρακτηριστικό).

Το Κόμμα, σύντροφοι, πρέπει, και το κάνει, να δημιουργεί ανθρώπους ολοκληρωμένους, διαπαιδαγωγημένους με τις αξίες του συλλογικού αγώνα, της ταξικής πάλης και της αλληλεγγύης...

Αγωνιστές που θα παλεύουν με αισιοδοξία και αυταπάρνηση για τα δίκαια του λαού μέσα από την καθημερινή πάλη τους στα σωματεία, στα συνδικάτα, στους συλλόγους με απώτερο στόχο τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό...

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, για να απαξιωθούν τα Μ.Κ.Δ. στη συνείδηση των μελών του Κόμματος (και κατ' επέκταση όλου του λαού) και να θεωρούνται ως ένα μέσο μόνο συμπληρωματικής ενημέρωσης και επικοινωνίας, τίποτε παραπάνω.

Αλλο ένα ζήτημα που θα ήθελα να θίξω, έχει να κάνει με την αυτομόρφωση των μελών.

Οντως σύντροφοι, οι ρυθμοί της ζωής είναι πολύ έντονοι, οι οικονομικές συνθήκες δύσκολες, σύντροφοι κάνουν μια και δύο δουλειές, για να τα βγάλουν πέρα, συν το ότι στελέχη έχουν πολλές χρεώσεις στο Κόμμα, με αποτέλεσμα ο προσωπικός χρόνος να είναι λιγοστός για μελέτη μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου και όχι μόνο.

Παρά τις παραπάνω δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι σύντροφοι, εκτιμώ ότι η μελέτη του μαρξιστικού - λενινιστικού βιβλίου αλλά και η μελέτη των πιο πρόσφατων εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής» βρίσκονται πολύ πιο πίσω από τις ανάγκες του κινήματος.

Παλαιότερα είχαμε τη «δικαιολογία» ότι το Κόμμα δεν διοργάνωνε ιδεολογικά μαθήματα πάνω σε συγκεκριμένη βιβλιογραφία και ούτε εξέδιδε βιβλία πάνω σε θέματα της επικαιρότητας πλην των κλασικών του μαρξισμού.

Τώρα όμως, πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες, δικαιολογία δεν υπάρχει. Ας πάρουμε για παράδειγμα το βιβλίο «Το παλαιστινιακό ζήτημα».

Σε μια χρονική συγκυρία που πραγματικά σφαγιάζεται ο παλαιστινιακός λαός, πόσοι σύντροφοι έχουν διαβάσει το παραπάνω βιβλίο, πόσοι ανατρέχουν σε αυτό, όταν υπάρχει «συνδικαλιστική» ανάγκη, πόσοι έχουν προβληματιστεί από τη μελέτη του και έχουν μπει στη διαδικασία να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα και με τη μελέτη άλλων βιβλίων;

Πώς άραγε θα μπορέσουμε να εκλαϊκεύσουμε τον λόγο μας στην πράξη, πώς θα μπορέσουμε να πείσουμε τον λαό, όταν δεν έχουμε βαθύτερες γνώσεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Και όχι μόνο αυτό σύντροφοι...

Πολλές φορές, αυτάρεσκα, με έπαρση (που δεν ταιριάζει σε κομμουνιστές), έχοντας παρακολουθήσει π.χ. μια εκδήλωση, μία παρουσίαση του παραπάνω βιβλίου, θεωρούμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, αποστηθίζοντας τις θέσεις του Κόμματος, επιχειρηματολογώντας με λόγο που δεν πείθει. Οχι γιατί το Κόμμα δεν μας παρέχει τη γνώση και την πληροφόρηση, αλλά γιατί εμείς, τα μέλη και τα στελέχη, δεν την κάνουμε κτήμα μας.

Ο κομμουνιστής, σύντροφοι, είναι εκείνος που εμπνέει με τη δράση του στο κίνημα. Αυτό μας δίδαξε η Ιστορία του Κόμματος. Οι χιλιάδες που «έπεσαν» σίγουρα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν εκδοτικό οίκο, για να μελετούν τον μαρξισμό - λενινισμό, αλλά η γνώση είναι απαραίτητη, εάν θέλουμε να είμαστε ακόμη περισσότερο ιδεολογικά «ατσαλωμένοι» έναντι του ταξικού εχθρού.

Με απόλυτη συντροφική ειλικρίνεια (πλεονασμός).