Σύντροφοι,

Το σύνολο των θέσεων όσο λεπτομερές κι αναλυτικό κι αν δείχνει, θεωρώ ότι περιέχει κυρίως δορυφορικές επαναλήψεις πάνω στα θετικά συμπεράσματα και στόχους του 21ου Συνεδρίου. Δηλώνοντας ότι θέλουμε να είμαστε έτοιμοι στο ραντεβού με την ιστορία στον δρόμο για την ανατροπή και τον σοσιαλισμό, το σίγουρο είναι ότι οφείλουμε να καταθέσουμε μια τέτοια επεξεργασία που να είναι στην κορυφή της σκέψης πολιτικά-κοινωνιολογικά-κινηματικά, ώστε να μπορεί να έλξει νέες μάζες κύρια της τάξης μας για το «ωραίο, το μεγάλο, το συγκλονιστικό».

Είναι αρκετή θεωρούμε μια επαναληπτική σε πολλά σημεία παρουσίαση, μία αυτονόητη εκτίμηση και καταγραφή της κατάστασης αντικειμενικού/υποκειμενικού παράγοντα να τα καταφέρει;

Και στο προηγούμενο και σε αυτό και παλαιότερα αλλά κυρίως σε πόσα ακόμα Συνέδρια στο μέλλον θα συνεχίσουμε να αναφέρουμε για το ανέβασμα της λειτουργίας των ΚΟΒ; Για φαινόμενα προχειρότητας, για κενά στον καθοδηγητικό ρόλο των γραφείων; Πάντα αντιθετικά βέβαια με βελτιώσεις που αυτάρεσκα και ανελλιπώς καταγράφουμε. Μα τελικά αυτά τα σημάδια βελτίωσης με τον ρυθμό και την ποιότητα που εμφανίζονται, στην ουσία μάλλον δεν θα μας αφήσουν να είμαστε και πολύ συνεπείς στο ραντεβού μας. Ο βασικότερος λόγος πιστεύω είναι ότι δεν καταφέραμε ουσιαστικά να βελτιώσουμε όσο χρειάζεται την αυτοκριτική συνδυαστικά με την προσφορά στις γραμμές μας. Συνεχίζουμε τις αναδείξεις όχι με πρωταρχικό και βασικότερο κριτήριο την πρωτοπόρα δράση (η αναγνώριση/αντιμετώπιση του Αρη εξάλλου δεν μπορεί να τελειώνει στο γεγονός της, αλλά να αποτελεί και διαπαιδαγωγητικό στοιχείο στη λειτουργία) αλλά με τη γενική αποδοχή και υπερψήφιση θέσεων και στόχων κάθε στιγμή, με συμβιβαστική προϋπόθεση το «ναι» πολλές φορές. Κάτι το οποίο στην ιστορία του Κόμματος δεν ήταν ποτέ από μόνο του απόδειξη πίστης - ικανότητας - ατσαλοσύνης.

Οταν στο κεφάλαιο του ψηφιακού μετασχηματισμού αναγνωρίζουμε ότι το αστικό - ψηφιακό κράτος μπορεί καλύτερα να υπηρετεί το κεφάλαιο, εμείς στις νέες προκλήσεις που έρχονται πώς το αντιμετωπίζουμε; Με βασικότερο στόχο την αύξηση του Ρίζου; Και πραγματικά να βάλουμε όλοι πλάτη στην αύξησή του, μια και αποτελεί το εργαλείο της πρωτοπορίας με τόσο τεράστιες ιστορικές σελίδες. Αλήθεια όμως πόσο μεγάλη πιστεύουμε ότι μπορεί να γίνει; Σε μία Ελλάδα που όπου να 'ναι θα περάσει τα 14-15 εκατ. μαζί με τους μετανάστες αυτό αρκεί; Τι θα γίνει με σύγχρονο οπτικοακουστικό υλικό; Με ποιότητα και ικανότητα να ανταποκρίνεται στο σήμερα;!!! Ειλικρινά με τα βίντεο που βλέπω πολλές φορές στον 902 απογοητεύομαι εντελώς. Σκηνοθετική ικανότητα και αντίληψη προ 80's. Αν δεν βελτιώσεις τέτοια ουσιαστικά ζητήματα προπαγάνδας και παρέμβασης και με σύγχρονες τεχνολογικές μορφές, θα οδηγηθούμε σύντομα σε τεράστιο ντεσαβαντάζ τόσο ικανότητας όσο και έγκαιρου χρόνου παρέμβασης στον λαό, ειδικά σε περιόδους ταξικής σύγκρουσης και εξεγέρσεων και δεν είναι πάντα οικονομικό το πρόβλημα, όπως θέλουμε να απαντάμε. Ασφαλώς και έχει σχέση με την παραπάνω ανάδειξη ποιων/πού/γιατί. Ακόμα και όταν όλα ελέγχονται το επαναστατικό πνεύμα βρίσκει λύσεις. Παραδείγματα γύρω μας και τότε επί Λένιν και σήμερα. Η Παλαιστινιακή αντίσταση βρήκε τρόπους στην χειρότερη έκφραση απαρτχάιντ της σύγχρονης ιστορίας να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και κατάφερε η προπαγάνδα της να είναι πιο καθοριστική για την ανάπτυξη της παγκόσμιας συμπαράστασης στον αγώνα της ίσως ακόμα πιο πολύ και από τα όπλα της.

Η διαπίστωση ότι καθοδηγούμε πιο ικανά τα κινήματα δεν μπορεί να είναι σε αναντιστοιχία με κάποια «μπρος-πίσω» στη Βουλή, όπως π.χ. με το επίδομα για τους αστυνομικούς. Οπως και με την καθυστέρηση της συζήτησης που έγινε μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς και την ιδιότυπη «στήριξη» του κρατούμενου από την Αλβανία, στελέχους της ΝΔ. Μπορεί ένα επαναστατικό κόμμα να αρκείται απλά σε μια αναγνώριση λάθος επιλογών όταν, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν ασκεί κριτική τουλάχιστον στα στελέχη που έχουν την κύρια ευθύνη για αυτές;

Για το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα λέμε ξανά ότι στόχος είναι η κοινή δράση με αδελφά ΚΚ. 35 χρόνια μετά την ΕΣΣΔ, η επανάληψη στην αναφορά αυτού του στόχου δυστυχώς κουράζει γιατί έπρεπε να έχει επιτευχθεί χτες. Το επιχείρημα των μικρών κομμάτων με τις λίγες δυνάμεις θεωρώ ότι τώρα πια έχει ξεθωριάσει. Ακόμα και 10 άτομα να είναι το καθένα θα έπρεπε να έχουμε μπει μπροστά για κοινές κινητοποιήσεις κυρίως πανευρωπαϊκά για 9 Μάη, έξω από σιωνιστικές εταιρείες, για δολοφονίες αγωνιστών κ.λπ.

Ο όγκος των κοινών ψηφισμάτων-ανακοινώσεων χωρίς τέτοια δράση φοβάμαι ότι θα καταλήξει σε «χαρτοπόλεμο» και οδηγεί ένα κόμμα με τον όγκο και τη δυναμική τη δική μας να δέχεται τεράστια επίθεση στο ότι είναι πίσω από τις ανάγκες και τις δυνατότητες στη διεθνή σκηνή. Οταν για πάνω από 2 χρόνια της σιωνιστικής σφαγής καίγονταν και πέφτανε πλαστικές σφαίρες στα Πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης, στα δικά μας ευτυχώς νικάγαμε τη ΔΑΠ. Στην Ιταλία χωρίς ταξικό και ατσάλινο κόμμα η εργατική τάξη κηρύσσει ως και πανεθνική απεργία. Εμείς έχουμε ηρωικές μεν, αλλά ξεκομμένες αντιστάσεις στην COSCO, το Λαύριο... Με διάρκεια έχουμε σταθεί δίπλα στον αφάνταστα ηρωικό λαό της Παλαιστίνης. Ομως τη συμπαράσταση στο δικαίωμά του στην εθνική απελευθέρωση και κυριαρχία γιατί άλλοι λαοί δεν την απολαμβάνουν; Γιατί λόγου χάριν ο λαός του Μεξικού και οι zapatistas που χύνουν το αίμα τους κόντρα στην εισβολή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού αντιμετωπίζονται σαν ενδοαστική διαμάχη σοσιαλδημοκρατικού τύπου; Ούτε στην Παλαιστίνη ούτε εκεί θα αλλάξει ταξικά χέρια η εξουσία. Μία σειρά απελευθερωτικά κινήματα μόνο κάτω από τη συμβολή και την επίδραση της ΕΣΣΔ μετατράπηκαν σε άρματα ταξικής σύγκρουσης. Μετά το παρελθόν αυτής είτε αφομοιώθηκαν είτε συμβιβάστηκαν είτε ηττήθηκαν. Να καταλάβω όμως ότι όσα υπάρχουν στην εποχή μας (Κολομβία, Μεξικό, Νεπάλ, Πολισάριο κ.α.) δεν αξίζουν την αναφορά και την αλληλεγγύη μας, μιας και δεν έχουν σαφή στόχο να λύσουν το ζήτημα της ταξικής εξουσίας;

Θα αντιδράσουμε εντονότερα και πιο αποφασιστικά για την κράτηση Λιβανέζων κομμουνιστών στα κελιά του κράτους δολοφόνου; Αγωνιστών του λαϊκού μετώπου της Παλαιστίνης; Ποια είναι η κατάσταση και η τύχη των αδελφών μελών του ΚΚ Ουκρανίας; Γιατί ξεχάστηκε; Ζούνε;

Αναγκαία ανάπτυξη κινήματος για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Ο,τι γίνεται με τον ξεσηκωμό για την Υγεία, παραπάνω θεωρώ πρέπει να γίνει για το ξεπούλημα σε μουσεία - Ακρόπολη κ.λπ. Τέλος, τεράστια απόσταση και χάντικαπ η συμμετοχή των κολασμένων της Γης μεταναστών στο λαϊκό κίνημα. Πρέπει να αλλάξει και να βελτιωθεί πάση θυσία. Οσο αυτό μένει πίσω, το διαίρει και βασίλευε της άρχουσας τάξης της λύνει τα χέρια και της μεγαλώνει τα περιθώρια επιλογών. Ολα τα συνδικάτα θα πρέπει να έχουν ειδική δουλειά και στόχο πώς θα αυξηθούν οι μετανάστες μέλη τους συνεχώς.

Εύχομαι κάθε επιτυχία.