Το ΚΚΕ αναδεικνύεται έμπρακτα ως η καθοδηγητική δύναμη μέσα στην επαναστατική διαδικασία, εφόσον διασφαλίσει την επαναστατική γραμμή και ικανότητά του να έχει Οργανώσεις στις μεγάλες παραγωγικές μονάδες, σε τομείς και υπηρεσίες που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Ο κλάδος της Ενέργειας είναι τέτοιος κρίσιμος κλάδος. Θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος της επανάστασης όσο και κατά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Επομένως έχει σημασία η προετοιμασία που γίνεται στις σημερινές συνθήκες, πόσο μάλλον που η Ενέργεια βρίσκεται στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Οπως αναφέρουν οι Θέσεις της ΚΕ, οι κομματικές δυνάμεις στον Κλάδο είναι μικρές. Τίθεται επομένως σημαντικό καθήκον να μετρήσουμε σοβαρά βήματα στην κομματική οικοδόμηση, ιδιαίτερα στους μεγάλους και κρίσιμους χώρους της Αττικής οι οποίοι είναι αρκετοί (Πετρέλαια, Φυσικό Αέριο, Ηλεκτρενέργεια, Δίκτυα). Την ίδια στιγμή, αυτό θα πρέπει να γίνει με άλλους ρυθμούς και άλλη ιεράρχηση, ξεπερνώντας αδυναμίες και καθυστερήσεις.

Μπορούμε να πούμε ότι συνυπάρχουν σοβαρές αντικειμενικές δυσκολίες με ορατές δυνατότητες. Για παράδειγμα στις εταιρείες που αποτελούν πλέον την παλιά ενιαία ΔΕΗ (ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ), η δυσκολία του συντριπτικά αρνητικού συσχετισμού (σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο) συνυπάρχει με σοβαρές δυνατότητες να μετρήσουμε βήματα στην παρέμβασή μας. Δυνατότητες οι οποίες προκύπτουν αφενός λόγω του συνολικά ανεβασμένου κύρους του Κόμματος, αφετέρου λόγω της μεγάλης ανανέωσης του προσωπικού, καθώς μετά από πολλά χρόνια υπήρξαν μαζικές προσλήψεις, ανάμεσα στις οποίες αντικειμενικά ήταν και δυνάμεις προσκείμενες στο Κόμμα.

Για τους νέους εργαζόμενους που αποτελούν πολυπληθή και κρίσιμη μάζα στον χώρο της ΔΕΗ, θα πρέπει να έχουμε υπόψη την εκτίμηση του 21ου Συνεδρίου πως «ένα μεγάλο τμήμα των σημερινών εργαζομένων εντάχθηκε στην παραγωγή ή πέρασε στις παραγωγικές ηλικίες μετά το 2009, δεν έχει ζήσει όσα δικαιώματα και κατακτήσεις υπήρχαν πριν την οικονομική καπιταλιστική κρίση, πολύ περισσότερο πριν από την ανατροπή του σοσιαλισμού. Το γεγονός αυτό επιδρά στο να μη διαμορφώνεται μια αγωνιστική απαιτητικότητα για τη βελτίωση της ζωής του και να ενισχύεται η τάση συμβιβασμού με τα σημερινά δεδομένα των εργασιακών σχέσεων». Επιπλέον των παραπάνω, η τάση συμβιβασμού ενισχύεται με τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είναι κυρίαρχοι στις ΔΕΚΟ.

Ταυτόχρονα όμως, οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που προσλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια, μπαίνουν με όνειρα και διάθεση στην παραγωγή, τρώνε την ψυχρολουσία από τις συνθήκες που συναντάνε και πολλοί από αυτούς λένε: «δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι, κάτι πρέπει να αλλάξει». Εδώ είναι που πρέπει να γίνουμε ικανότεροι, ώστε η προσπάθεια για κατεύθυνση οργάνωσης της πάλης για τα εργασιακά δικαιώματα με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, κόντρα στην ενσωμάτωση και την εξαγορά, να συνδυάζεται με την προβολή του Προγράμματος του Κόμματος, ως τη μόνη πραγματική διέξοδο για την εργατική τάξη και τον λαό, για να ζήσουμε ικανοποιώντας τις σύγχρονες ανάγκες μας με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.

Σημαντικό ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η επίμονη ανάδειξη στους εργαζόμενους ότι η πάλη γίνεται από «τάξη απέναντι σε τάξη», το οποίο δεν γίνεται αυτόματα αντιληπτό. Πόσο μάλλον σε αυτούς τους χώρους, όπου η κυβερνητική εναλλαγή σημαίνει και αλλαγές σε επίπεδο διοικήσεων των εταιρειών, επομένως οι εργαζόμενοι είναι ακόμα πιο ευάλωτοι στο να βλέπουν τον μπροστινό (Διευθύνοντα Σύμβουλο, Υπουργό, Πρωθυπουργό) και όχι τον πραγματικό αντίπαλο (αστική τάξη).

Επομένως έχει μεγάλη σημασία η ικανότητα των ΚΟΒ, στο πολιτικό τους άνοιγμα, να μην περιορίζονται στη μία ή την άλλη εξέλιξη στην εταιρεία. Αλλά να βελτιωθούμε στο πώς συνδέουμε τους αντεργατικούς νόμους που ψηφίζουν κυβερνήσεις και ΕΕ, για λογαριασμό της εργοδοσίας ανεξαρτήτως μείγματος μετόχων (μικρότερη / μεγαλύτερη συμμετοχή του κράτους), με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό που προκύπτει από το μείγμα πολιτικής που έχει επιλεχθεί ως γιατρικό σε αυτή τη φάση και από τα οποία θησαυρίζουν κάποιοι όμιλοι. Πώς συνδέονται αυτά με την ανυπαρξία υγείας, παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού και φυσικά με τις αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από την πολεμική οικονομία κ.λπ.

Αρα πώς θα φωτίζουμε από όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων το ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος και επομένως ότι δίνουμε τον αγώνα ως τάξη απέναντι σε τάξη. Και επιπλέον, παρόλο που τα παραπάνω δεν συνειδητοποιούνται μόνο από την πείρα των ταξικών αγώνων, χρειάζεται με μεγαλύτερο πείσμα να δώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να αναπτυχθούν τέτοιοι και στον κλάδο μας, όπου παρόλο που έχουμε ανά περιόδους κάποιες μικρές εστίες, δεν έχουμε καταφέρει αυτές να διευρύνονται. Εκεί θα αναγνωρίζεται και ο κομμουνιστής ως πρωτοπόρος αγωνιστής, θα επιβεβαιώνεται η θεωρία από την πράξη.

Ετσι θα μπορούμε να δέσουμε τη συζήτηση για το Πρόγραμμά μας και θα ξεφεύγουμε από τη συνδικαλιστικοποίηση της επιρροής μας. Μία τέτοια δουλειά μπορεί να αφήσει παρακαταθήκη ακόμα και αν οι εργαζόμενοι αλλάξουν εταιρεία, ακόμα και κλάδο, καθώς η κινητικότητα είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και στις ΔΕΚΟ που κάποτε όλοι ήθελαν να προσληφθούν.

Ενα τέτοιο ολόπλευρο πολιτικό άνοιγμα, που θα ξεφεύγει από το τι συμβαίνει μόνο εντός της επιχείρησης αλλά θα αναδεικνύει τη μεγάλη εικόνα και με το σχέδιο που πρέπει να επεξεργάζεται και να προχωράει η ΚΟΒ στον χώρο ευθύνης της, μπορούν να συμβάλλουν στην κομματική οικοδόμηση στον κρίσιμο κλάδο της Ενέργειας, διευρύνοντας τους πολιτικούς δεσμούς με περισσότερους εργαζόμενους, συγκροτώντας κομματικούς πυρήνες, ξεχωρίζοντας περιπτώσεις πρωτοπόρων εργαζομένων που θα εντάσσονται στο Κόμμα. Η διαδικασία αυτή θα έχει αντίκτυπο και στην αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικαλιστικά όργανα, όπου κυριαρχεί ο ρεφορμισμός και η ενσωμάτωση, μέσω πολυεπίπεδων μηχανισμών του κράτους και της εργοδοσίας, οι οποίοι δεν περιορίζονται μόνο στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, το οποίο όλα δείχνουν ότι επιφυλάσσει δύσκολες αλλά και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσες εξελίξεις και καταστάσεις, με όπλο τις θέσεις και τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου, θα πρέπει τα μέλη και στελέχη του Κόμματος να συμβάλλουμε ώστε να ανέβει ο πήχης σε όλα τα επίπεδα. Να επιθεωρήσουμε δυνάμεις και με δεδομένες τις δυσκολίες, να φτάσουμε γρήγορα σε ένα επίπεδο όπου θα πούμε ότι μετρήσαμε γερά βήματα και η κομματική μας οργάνωση είναι πιο έτοιμη να συμβάλλει στους σκοπούς του Κόμματος σε περίπτωση ανόδου της ταξικής πάλης.

Με ευχές για την επιτυχία του 22ου Συνεδρίου