Ζούμε την περίοδο πολεμικής προετοιμασίας όλων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ από τη μία πλευρά - ΚΙΝΑ, ΡΩΣΙΑ, BRICS από την άλλη), η οποία επιμερίζεται σε όλες τις χώρες μέλη αυτών των λυκοσυμμαχιών. Σε σχεδόν καθημερινή βάση από την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών και ανώτατοι αξιωματούχοι ισχυρών κρατών εκτοξεύουν πολεμικές απειλές εναντίον των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κρατών. Δεν διστάζουν να απειλούν ακόμα και για πυρηνικό πλήγμα τους αντιπάλους τους (ΗΠΑ εναντίον Ρωσίας και τούμπαλιν). Το τελευταίο διάστημα μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ για προβλέψεις κορυφαίων στελεχών κρατών που ηγούνται στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα για τον χρόνο ξεσπάσματος ενός γενικευμένου πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, εναντίον της Ρωσίας κυρίως. Κάποιοι τοποθετούν την έναρξη μέχρι το 2029-2030 και κάποιοι άλλοι ακόμα και του χρόνου το καλοκαίρι. Η Κίνα απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ όσο ποτέ άλλοτε. Εμπορικά και τεχνολογικά έχει διεισδύσει στην αγορά των κρατών της ΕΕ, της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, απειλώντας ευρισκόμενη «μία ανάσα» πίσω από τις ΗΠΑ σε μία σειρά χώρες στις οποίες κυριαρχούσαν μονοπώλια αμερικάνικων συμφερόντων πριν μερικά χρόνια.

Ο καπιταλισμός είναι εγκλωβισμένος στα νομοτελειακά αδιέξοδά του, με τη μία κρίση να διαδέχεται την άλλη. Αδυνατεί να αναπαράγει τα τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαιά του με ικανοποιητικό κέρδος παρ' όλη την καταστροφή κεφαλαίου εντός των κρίσεών του αφενός και την εφ' όλης της ύλης επίθεσή του στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης τον προηγούμενο αιώνα σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Η λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή παράγει πολιτική κρίση σε μία σειρά ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και λόγω της χρεοκοπίας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων τα οποία κυβέρνησαν επί δεκαετίες σε αυτές τις χώρες και διεθνώς.

Το Κόμμα μας εδώ και αρκετά χρόνια ορθά προειδοποιεί με όλα τα μέσα τον λαό μας για τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Τα γεγονότα επαληθεύουν τις εκτιμήσεις του Κόμματος. Το σύνθημα του ΚΚΕ: «Οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν» ήδη είναι τραγική πραγματικότητα στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο με πάνω από ενάμιση εκατομμύριο νεκρά παιδιά του λαού, με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το κράτος δολοφόνο Ισραήλ. Σε τελευταία ανάλυση οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα από την Κίνα, χωρίς πόλεμο.

Ολα αυτά τα δεδομένα δημιουργούν την επείγουσα ανάγκη για το Κόμμα μας να μπει σε μία διαδικασία ολόπλευρης προετοιμασίας που θα το καθιστά ικανό να ανταπεξέλθει στην ιστορική αποστολή του. Με πιθανό το ενδεχόμενο το 22ο Συνέδριο να είναι το τελευταίο πριν το ξέσπασμα ενός γενικευμένου πολέμου με εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν, τα χρονικά περιθώρια είναι μικρά. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο με δεδομένη τη θέση του Κόμματος για διμέτωπο αγώνα σε περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας σε πόλεμο ανεξάρτητα του ποιος θα επιτεθεί πρώτος και ποιος θα είναι ο αμυνόμενος, είναι βέβαιο ότι το Κόμμα μας θα βρεθεί εκτός νόμου, θα κληθεί να δράσει σε καθεστώς παρανομίας. Οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από αυτές μέσα στις οποίες έδρασε και μεγαλούργησε το Κόμμα μας μέσα από το ΕΑΜ και τον ΔΣΕ. Αφενός δεν υπάρχει πλέον η ΕΣΣΔ και αφετέρου ο ιμπεριαλισμός είναι πολύ πιο ισχυρός, πιο καλά οργανωμένος, πιο έμπειρος με ασύγκριτα πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία κάθε είδους. Ολα αυτά δεν μας φοβίζουν, έχουμε πάρει τα μαθήματά μας. Με όπλο μας τον Μαρξισμό - Λενινισμό, τις σύγχρονες επεξεργασίες και τα συμπεράσματά μας, την επαναστατική αισιοδοξία μας, την ακλόνητη πίστη στο δίκιο του σκοπού μας, την αυταπάρνηση, την οργανωμένη συλλογική δράση μας και τη σωστή καθοδήγηση θα καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας την ιστορική μας αποστολή: την ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ενα ζήτημα που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και μελέτης.

Η περίοδος που ξεκινά με τη Ν.Ε.Π. στη Σοβιετική Ενωση και φτάνει ως το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Θεωρώ ότι δεν έχει μελετηθεί αρκετά αυτή η περίοδος ώστε να εξάγουμε τα σωστά συμπεράσματα για τις αιτίες της αντεπανάστασης και στη συνέχεια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις χώρες της Σοβιετικής Ενωσης. Τις αιτίες που οδήγησαν στο αδυνάτισμα της εργατικής εξουσίας πολύ πριν το 20ό Συνέδριο και οδήγησαν νομοτελειακά στη ρεβιζιονιστική παρέκκλιση του ΚΚΣΕ. Η αναγκαστική (;) οπισθοχώρηση με τη ΝΕΠ με την εισαγωγή καπιταλιστικών μεθόδων για την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής, η υπαγωγή ολόκληρης της παραγωγής γενικά και της εργατικής τάξης στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης δεν μπόρεσε να εξουδετερωθεί στη συνέχεια. Δημιούργησε υλικούς όρους που αργότερα έδωσαν τη δυνατότητα αλλαγής των συσχετισμών υπέρ των αναθεωρητών. Η μη επαρκής συμμετοχή της εργατικής τάξης στον κεντρικό σχεδιασμό, οι αποφάσεις «από τα πάνω» αφαίρεσαν την «ψυχή» της εργατικής αντενέργειας της συνειδητής δράσης και οικοδόμησης, της κομμουνιστικής ηθικής. Επαψε να θεωρεί δικιά του υπόθεση την ανεπίστρεπτη οικοδόμηση του σοσιαλισμού μέχρι τον κομμουνισμό η εργατική τάξη της ΕΣΣΔ. Με δύο λόγια: θεωρώ ότι το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Η απαράδεκτη ομιλία του Χρουτστόφ το δείχνει ξεκάθαρα.

Με εμπιστοσύνη στο ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ, εύχομαι καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριο.