Στις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου γίνεται ξεκάθαρο ότι η ύψιστη προσοχή δίνεται στο ίδιο το Κόμμα, τη λειτουργία του, την αυτοκριτική που πρέπει να κάνει για να γίνει σήμερα αντίστοιχο των απαιτήσεων, ικανό να ανταποκριθεί όπως αποτυπώνεται στο σύνθημά μας: Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό!

Από το προηγούμενο Συνέδριο έως σήμερα, το Κόμμα μας πανελλαδικά, αλλά και εδώ στη Δυτική Ελλάδα, στην Αχαΐα, έδωσε πολλές και σοβαρές μάχες με επιτυχία. Αντιμετώπισε νέα δεδομένα και καταστάσεις, μετά τη δεκάχρονη οικονομική κρίση, όπως την πανδημία, την αύξηση της κρατικής καταστολής, της εργοδοτικής ασυδοσίας, τους εξελισσόμενους πολέμους στη «γειτονιά» μας, την αυξημένη ΝΑΤΟική παρέμβαση στο εσωτερικό της χωράς - πολιτικά και στρατιωτικά (αναβαθμίσεις στις βάσεις Αράξου, Ανδραβίδας κ.λπ.).

Δώσαμε μια μακρόχρονη, πολιτική, εκλογική αναμέτρηση που τέσταρε τις αντοχές μας. Σε συνθήκες υποχώρησης του ταξικού κινήματος, απογοήτευσης του λαού, με τη σοσιαλδημοκρατία να κάνει προσπάθεια να αναμορφωθεί. Οι κομμουνιστές, κρατώντας τη σπίθα αναμμένη, βγάλαμε το Κόμμα μας πιο δυνατό σε όλες τις κάλπες πανελλαδικά. Εκλέξαμε νέους βουλευτές σε αρκετές περιοχές - και με ιδιαίτερο καμάρι σύντροφο οικοδόμο από τα Ιωάννινα.

Ο λαός απέδειξε στην κάλπη την αυξημένη εμπιστοσύνη που έχει διαχρονικά, αλλά και τα τελευταία χρόνια στην πολιτική του Κόμματος και τις δυνάμεις του.

Ειδικότερα για τον κλάδο των κατασκευών, παρουσιάζει αυξημένη δραστηριότητα, απίστευτα κέρδη κατασκευαστικών κολοσσών και εταιρειών με εγχώρια και διεθνή παρουσία, με πολύ ανεκτέλεστο έργο, νέες κρίσιμες υποδομές για το ελληνικό και ξένο κεφάλαιο, αναγκαίες για την ανάπτυξη και άλλων κλάδων της οικονομίας (π.χ. τουριστικό κεφάλαιο, μεταφορών, μεταποίησης κ.λπ.). Αντικείμενό του είναι επίσης η λαϊκή στέγη - εμπόρευμα, που πουλιέται πανάκριβα και είναι απλησίαστη για τον απλό εργαζόμενο, ενώ χτίζεται σύμφωνα με τις τεχνολογικές και λοιπές απαιτήσεις του κεφαλαίου και της παγκόσμιας στρατηγικής του.

Προσαρμοσμένα, δηλαδή, κτίρια, στη στρατηγική της πράσινης μετάβασης, της εισόδου τεχνολογιών ΑΠΕ σε νεόδμητα κτίρια με χαμηλές εκπομπές ρύπων από τη μια, αύξηση των ενεργειακών καταναλώσεων από την άλλη (π.χ. για ψύξη - θέρμανση). Διαμορφώνοντας έτσι αυξημένη ζήτηση στην αγορά Ενέργειας και παίζοντας ρολό στις τιμές του ρεύματος.

Ετσι, διαμορφώνεται μια αρένα για τους ομίλους στους οποίους ανήκουν τα μέσα παραγωγής και οι πηγές Ενέργειας (ορυκτός πλούτος, ΑΠΕ κ.λπ.) για το ποιος θα επικρατήσει. Αυτό αποτυπώνεται και πολεμικά σε όλο τον κόσμο. Ποιος έχει τις πηγές, ποια θα επικρατήσει και από ποιους εμπορικούς διαδρόμους θα μεταφέρεται.

Εργαζόμενοι, νέοι, φοιτητές, συνθλίβονται καθημερινά από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, που άμεσα και έμμεσα παρεμβαίνουν και διαμορφώνουν τις ζωές των λαών και χειραγωγούν τις συνειδήσεις τους, για να ελαχιστοποιήσουν τις αντιδράσεις (αστικός Τύπος, ΜΚΔ, τηλεόραση, δημοσιογραφία, σάιτ).

Ταυτόχρονα, ζούμε ακόμα μια πρωτοφανή γενοκτονία, αυτή του παλαιστινιακού λαού, με την προκλητική στήριξη του Ισραήλ από το αστικό πολιτικό σύστημα.

Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν από την πρωτοπορία, το ΚΚΕ, να αυξηθεί η μαχητικότητα και η επαγρύπνηση, η ανιδιοτελής προσφορά στον σκοπό που μας χαρακτηρίζει.

Παλεύουμε κάθε μάχη, μικρή ή μεγάλη, χωρίς να υποτιμούμε τίποτα και έχουμε στο μυαλό μας να δουλεύουμε με τους άξονες που έβαλαν οι Αποφάσεις της ΚΕ.

Η ΚΟΒ Κατασκευών Αχαΐας δούλεψε το προηγούμενο διάστημα έχοντας στο επίκεντρο τις συνεδριάσεις, να γίνονται μπροστά σε κάθε μάχη, να μπαίνει σχέδιο και να υλοποιείται.

Αντίστοιχα, παλέψαμε για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, δώσαμε μεγάλη μάχη μέσω του Συνδικάτου Οικοδόμων Πάτρας για να διεκδικήσουμε όσα η εργοδοσία έκλεβε από τους συναδέλφους οικοδόμους (μεροκάματα, ένσημα, μέτρα ασφαλείας κ.λπ.).

Πρωτοστατήσαμε με αυτοθυσία και χαμένα μεροκάματα, με εξορμήσεις στα γιαπιά, περιοδείες, να ανάψει η φλόγα του αγώνα στις οικοδομές και εργοτάξια για υπογραφή νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, με σημαντικές αυξήσεις - ανάσα για τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Στον αγώνα αυτό, τραβάνε μπροστά μόνο οι δυνάμεις του ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα, στο Εργατικό Κέντρο και τα σωματεία, ενώ δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού λειτουργούν σαν αναχώματα για να απογοητευτεί παραπάνω ένας κόσμος που τώρα σηκώνει κεφάλι.

Στις Θέσεις του Συνεδρίου μας, αποτυπώνονται και αδυναμίες που πρέπει να διορθώσουμε, όπως ότι ενώ είμαστε πρωτεργάτες στο συνδικάτο και στον αγώνα, η λειτουργία της ΚΟΒ ατονεί και πολλές φορές συνδικαλιστικοποιείται, δηλαδή δεν βλέπει ολόπλευρα πώς θα παρέμβουμε στον κλάδο σαν Κόμμα, αλλά μόνο πώς θα λειτουργήσουμε το σωματείο και θα φέρουμε εις πέρας καθήκοντα που ιεραρχούμε.

Ολόπλευρη παρέμβαση σημαίνει ιδεολογικοπολιτική αναβάθμιση της δουλειάς μας στον κλάδο, στον περίγυρο της ΚΟΒ, μεθοδική δουλειά με το «Ριζοσπάστη», τον «Οδηγητή», την ΚΟΜΕΠ. Ανοίγοντας τη συζήτηση με συσκέψεις, εκδηλώσεις με ευρύ κόσμο, όχι μόνο με έναν στενό «πυρήνα».

Να φωτίσουμε πλευρές που αγγίζουν τους εργάτες, να απαντηθούν ερωτήματα που θα δείξουν τη διέξοδο, ποια πραγματικά είναι η λύση σήμερα, η εργατική εξουσία και η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός.

Επιπλέον, για να επιτευχθεί το παραπάνω, χρειάζεται το Οργανο που καθοδηγεί τον κλάδο, να βελτιώσει σημαντικά τη λειτουργία του. Δηλαδή, σταθερές συνεδριάσεις της ΚΟΒ μέσα στον μήνα, αντίστοιχα και πιο πυκνά του Γραφείου, του οποίου ο ρόλος δεν πρέπει να υποτιμάται, καθώς είναι αναπόσπαστος κρίκος για το ανέβασμα επιπέδου στη δουλειά μας.

Τα μέλη του Γραφείου και της ΚΟΒ χρειάζεται να τοποθετούνται προετοιμασμένα και γραπτώς, έτσι ώστε να γίνεται η κουβέντα πιο στοχευμένα, με μεγαλύτερη εμβάθυνση και στοιχεία, να μελετιούνται κριτικά και αυτοκριτικά διάφορα γεγονότα.

Αρα, πρέπει να δώσουμε βάση στην προετοιμασία μας πριν από κάθε συνεδρίαση Οργάνου, αλλά και της ΚΟΒ, ώστε όχι απλά να μαζευόμαστε για να συζητάμε γενικούρες και να περιμένουμε το κλείσιμο της δουλειάς για να μπουν καθήκοντα. Αντίστοιχα, την ίδια απαίτηση πρέπει να έχει και ο Γραμματέας της ΤΕ από τα μέλη της Τομεακής Επιτροπής.

Επιτυχημένο Συνέδριο και γερό ΚΚΕ σημαίνει ταυτόχρονα και γερά οικονομικά. Αρα, μπροστά στην Οικονομική Εξόρμηση θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για να υπερκαλυφθεί το πλάνο. Το ΚΚΕ είναι το μόνο Κόμμα που ενισχύεται με κόπο και ιδρώτα από τον λαό, όπως βγάζει και αυτός το ψωμί του. Που καταθέτει και το τελευταίο του ευρώ στην πάλη για την υπεράσπιση των εκμεταλλευόμενων.

Ετσι κι εμείς, προς τιμή και του Συνεδρίου μας, θα δώσουμε πολλά μεροκάματα «κόκκινα» για το Κόμμα μας.

Ζήτω το 22 Συνέδριο!

Οι Θέσεις μιλάνε για το Κόμμα μας, βάζοντας στο επίκεντρο τα βήματα που έχουμε μετρήσει από το 21ο Συνέδριο αλλά και τονίζοντας το πώς θα καταφέρουμε να μετρήσουμε κι άλλα σε μια περίοδο γρήγορων και σύνθετων εξελίξεων που διανύουμε, αλλά και στο πώς θα ανταποκριθούμε σε δύσκολες συνθήκες και απότομες αλλαγές. Προβάλλοντας δηλαδή το καθήκον στο πώς όλο το Κόμμα θα αποκτήσει ικανότητα κι ετοιμότητα - καταρχάς τα καθοδηγητικά όργανα - για την αποτελεσματική προώθηση και προβολή της στρατηγικής του Κόμματος, για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό, αλλά και των καθηκόντων της ταξικής πάλης στην καθημερινή παρέμβαση και δράση των Κομματικών Οργανώσεων. Προετοιμάζοντας έτσι τις αυριανές μάχες, την εργατική τάξη, εξασφαλίζοντας διαρκώς την ιδεολογικοπολιτική ανεξαρτησία του Κόμματος από την αστική πολιτική σε κάθε έκφραση και μορφή της. Ενισχύοντας συνεχώς την ικανότητά μας στη συνδυασμένη δουλειά με το επαναστατικό πρόγραμμα με την καθημερινή σε όλους τους τομείς δράση και σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς. Κι όλα αυτά βέβαια παίρνοντας υπόψη ότι δρούμε σε μη επαναστατικές συνθήκες αλλά ταυτόχρονα σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων και ανταγωνισμών.

Η ΚΕ λοιπόν κάνει λόγο για την ανάγκη να γίνει άλμα στη δουλειά μας με στόχο να αντιστοιχίζεται σταθερά η καθοδηγητική μας δουλειά με την επαναστατική μας στρατηγική. Η συμφωνία για αυτή την ανάγκη υπάρχει. Το ζήτημα είναι πώς υπηρετείται στην καθημερινή πολιτική επαναστατική δουλειά. Ο σχεδιασμός στην ΚΟΒ πρέπει να ξεκινάει πάντα με το σκεπτικό τι θα κάνω για να συναντηθώ, να γνωριστώ, να επιδράσω σε εργατοϋπαλλήλους, νέους και νέες, βιοπαλαιστές αγρότες και α/α που βρίσκονται στον χώρο ευθύνης μου και όχι μόνο πώς θα βρω τον στενό μου κύκλο επαφών. Να αξιοποιεί το αυξημένο κύρος του Κόμματος που διευρύνεται σταθερά κάτω και από την κεντρική παρέμβαση του Κόμματος, πώς θα καταφέρει π.χ. να οργανώσει εστίες αγώνα στη γειτονιά ιεραρχώντας μέτωπα πάλης, ανάλογα και με τις εξελίξεις κ.λπ. Πώς θα οργανώνει την αυτοτελή πολιτική δραστηριότητα ατομικά και συλλογικά για την διάδοση και διαφώτιση με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ στην εργατική τάξη, τα σύμμαχα στρώματα, τον λαό και τη νεολαία. Πώς θα γίνει πραγματικό επιτελείο μάχης και θα είναι το Κόμμα στον χώρο ευθύνης της.

Χρειάζεται να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε στο αν εμείς οι ίδιοι ως καθοδηγητές, οι γραμματείς, τα γραφεία - που είναι και οι βασικοί κρίκοι στη δουλειά μας -, τα κομματικά μέλη συνειδητοποιούμε ότι μπορεί να κληθούμε να δράσουμε σε απότομες εξελίξεις. Είναι ένα ζήτημα που έχει βαθιά πολιτική σημασία, κατανόησης της ρευστότητας των εξελίξεων, των ποιοτικών αλλαγών που μπορεί να συντελεστούν ως αποτέλεσμα όξυνσης των αντιθέσεων, παρακολουθώντας τις επεξεργασίες της ΚΕ, βλέποντας την ουσία του συνθήματος του Συνεδρίου, και τη συζήτηση που θέλουμε να ανοίξει σε όλο το Κόμμα.

Χρειάζεται λοιπόν να ανέβει η απαίτηση των ίδιων των στελεχών, των κομματικών μελών να ανταποκριθούμε στον ρόλο μας με βάση και τις συλλογικές αποφάσεις, για να γίνει ένα ποιοτικό άλμα στη δουλειά μας. Για την ανάπτυξη της ικανότητας όλων μας, ώστε και μαζική παρέμβαση στον χώρο ευθύνης μας να κάνουμε, και να βρίσκουμε τον απαραίτητο χρόνο για μελέτη, και να κάνουμε οργανωτική δουλειά με χαρτί και μολύβι, και να αφιερώνουμε σκέψη για την πείρα που βγαίνει από την παρέμβασή μας και τα συμπεράσματα που προκύπτουν. Να συμβάλλουμε ώστε να βοηθιέται το κάθε μέλος του Κόμματος, το κάθε στέλεχος να αναπτύξει τις ικανότητές του. Αν θέλουμε να μετρήσουμε βήματα πρέπει να απλωθεί η δουλειά σε όλους τους συντρόφους, καθώς και σε έναν ευρύτερο περίγυρο των ΚΟΒ που έχουμε διαμορφώσει με την ίδια μας τη δράση όπως π.χ. οργανώνοντας σταθερές συσκέψεις, όπου όπως έχει δείξει η πείρα μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννιέται η ανάγκη για μεγαλύτερη μελέτη αξιοποιώντας τον «Ριζοσπάστη», την ΚΟΜΕΠ, κείμενα, ντοκουμέντα του Κόμματος κ.ά. Να στρέψουμε το βλέμμα μας και την προσοχή μας στην ατομική προσπάθεια αλλά και στη συλλογική που θα περιλαμβάνει σχέδιο, καθημερινή δουλειά που θα μετριέται με τους δείκτες του Κόμματος, που θα παίρνει πρωτοβουλίες για την οργάνωση της προσπάθειας να συζητάει σταθερά και να εξοπλίζει τα μέλη και τον περίγυρο αξιοποιώντας τον «Ριζοσπάστη», την ΚΟΜΕΠ, κείμενα και ντοκουμέντα του Κόμματος κ.α. Να μετράμε μέσα από τη δουλειά μας περισσότερες δυνάμεις που θα συσπειρώνονται στο Κόμμα, θα οικοδομούμε.

Η κυριότερη προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι να δυναμώσει η συστηματική πολιτική συζήτηση στις ΚΟΒ και τις Κομματικές Ομάδες για την αφομοίωση των εξελίξεων και των ιδεολογικών, πολιτικών, οργανωτικών απαιτήσεων και καθηκόντων. Να ενισχύεται η ικανότητα διαπάλης και προβολής της γραμμής του Κόμματος από το σύνολο των κομματικών δυνάμεων, κυρίως να ανεβαίνει η ικανότητα να διαμορφώνουμε ταξικό πολιτικό κριτήριο, να δείχνουμε τον δρόμο της ανατρεπτικής πάλης, την προοπτική άλλης εξουσίας. Να συνειδητοποιηθεί ότι οι εξελίξεις με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή και η εμπλοκή της χώρας μας σε αυτούς στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επιβάλλουν τα θέματα αυτά να πάρουν χαρακτήρα άμεσης προτεραιότητας στην πολιτική δράση του Κόμματος.

Είναι λοιπόν στη δική μας ευθύνη το πώς θα καταφέρουμε να μεταδώσουμε, να εμπνεύσουμε στα κομματικά μέλη, στον περίγυρο, στην εργατική τάξη, στα σύμμαχα λαϊκά στρώματα την στρατηγική μας αντίληψη, αλλά και το πώς θα διαμορφώνουμε ένα Κόμμα που θα έχει ενιαία αντίληψη, πρωτοπόρα δράση με το επαναστατικό του πρόγραμμα, ώστε να είναι πράγματι «Κόμμα παντός καιρού», «Κόμμα έτοιμο για όλα» ως στόχος που θα αποτυπώνεται στην καθημερινή του δράση και προσφορά, συνεγείροντας τις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, που θα είναι καθοδηγητής της πάλης του λαού μας για τον Σοσιαλισμό!

Καλή δύναμη σε όλους μας,

στο Κόμμα μας!

Καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ!

Η θετική εκκίνηση που δόθηκε με την δημοσίευση του κειμένου των Θέσεων του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος μαζί με τον «Ριζοσπάστη» ήταν πολύ αισιόδοξη. Είναι μια σημαντική βάση για να ανοίξει η συζήτηση πλατιά για το Κόμμα του σήμερα και του αύριο. Στη μεγάλη διακίνηση και από τις Οργανώσεις της Θεσσαλίας που έδειξε δυνατότητες ανεξάντλητες μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις Θέσεις που δόθηκαν σε δεκάδες καλλιτέχνες της περιοχής.

Υπάρχει μια ζωντανή πείρα από την περίοδο της πανδημίας και μετά, όπου δυνάμεις μας στον χώρο του πολιτισμού πρωτοστάτησαν στους αγώνες και με καλύτερους όρους παρεμβαίνουν πλέον σε έναν σύνθετο και δύσκολο χώρο. Παράδειγμα, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν με επιμονή, ακόμη και όταν φαίνονται παγιωμένα. Αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει άσπρο - μαύρο στην πορεία πολιτικής ωρίμανσης, της βελτίωσης μιας σειράς χαρακτηριστικών ενός κομματικού μέλους ή ενός ανθρώπου δίπλα μας. Φυσικά αυτό ισχύει πρώτα και κύρια για όλους μας. Διαμορφώνουμε και διαμορφωνόμαστε για να παίξουμε τον ρόλο μας ως κομματικά μέλη στον χώρο μας. Η δουλειά που έχει γίνει το προηγούμενο διάστημα από τις Οργανώσεις στη Λάρισα και συνολικά στη Θεσσαλία παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω μας βοήθησε.

Εχοντας καθαρό τον ιδιαίτερο ρόλο της τέχνης στην παρέμβασή μας προσπαθήσαμε και στα σωματεία των καλλιτεχνών της Λάρισας να δυναμώσουμε την συλλογική συζήτηση με την μορφή της σύσκεψης ή της συνέλευσης π.χ. η συνέλευση του Παραρτήματος Λάρισας του ΠΜΣ ανάμεσα σε στοίβες από μπουκάλια νερού, είδη πρώτης ανάγκης τις μέρες της καταστροφικής πλημμύρας του «Daniel» ενώ δίναμε ταυτόχρονα την μάχη με τις λάσπες, όπως το κάναμε με την καταστροφή του «Ιανού» στην Καρδίτσα ή με τον σεισμό στο Δαμάσι. Ακόμα συζητιέται η περίπτωση συναδέλφου που ήρθε να ψηφίσει σε εκλογές του ΠΜΣ βρίσκοντας την δύναμη ενώ είχε καταστραφεί το σπίτι του στην πλημμύρα, άλλος συνάδελφος έγινε μέλος του Συλλόγου βρίσκοντας αποκούμπι ενώ είναι στα δικαστήρια για πλειστηριασμό επαγγελματικής του ιδιοκτησίας. Μπήκε φρένο μαζί με άλλα εργατικά σωματεία στον πλειστηριασμό σπιτιού συναδέλφισσας τραγουδίστριας μετά από μαχητική παρέμβαση στην τράπεζα.

Είναι σημαντικό ότι με την πρωτοπόρα συμβολή των Κομμουνιστών δημιουργήθηκε σε κάθε πόλη της Θεσσαλίας ένα σωματείο μουσικών - στήριγμα για κάθε συνάδελφο που απολύθηκε, που έμεινε απλήρωτος, που απειλήθηκε. Ηταν παράδειγμα για όλους μας η συνάδελφος καθηγήτρια μουσικής που σέρνεται στα δικαστήρια γιατί μπλόκαρε μαζί με άλλους διαδηλωτές ΝΑΤΟικά πολεμικά φορτηγά που περνούσαν από τον Τύρναβο.

Σκεφτόμαστε ψύχραιμα, ο χρόνος που περνά μας πεισμώνει περισσότερο, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις που έχουμε πάρει. Ο προγραμματισμός πρωτοβουλιών με ένα περιεχόμενο που ξεπερνά τις διεκδικήσεις του κλάδου, δεν είναι έργο μιας πράξης. Δεν πέφτει σαν ώριμο φρούτο, είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής πολιτικής διαπάλης, μέσα στο σωματείο των μουσικών αλλά και ευρύτερα στους καλλιτέχνες.

Ετσι... φτάσαμε στην μεγάλη συναυλία με το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, το Σωματείο των DJ, το Εικαστικό Επιμελητήριο και το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών για τους πλημμυροπαθείς στο κηποθέατρο Αλκαζάρ τις μέρες που ξεκίνησε το αιματοκύλισμα στη Γάζα. Απαντήσαμε στο δίλημμα που υπήρχε σε συναδέλφους «Να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις ή να δώσουμε έναν χαρακτήρα καταδίκης του ιμπεριαλισμού σε μια συναυλία αλληλεγγύης για πλημμυροπαθείς;». Υπήρχε βέβαια μια σημαντική πείρα από τις πρωτοβουλίες για τον πόλεμο στο ουκρανικό μέτωπο το 2022 που βοήθησε.

Σωστά επιμείναμε στην κουβέντα, το καλλιτεχνικό πρόγραμμα εμπλουτίστηκε με αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο και στην συνέχεια μας επιβεβαίωσε η ζωή σε όσα ακολούθησαν. Τον Ιούνιο του 2025 η μουσική σκηνή της πόλης μαζί με καλλιτέχνες άλλων ειδικοτήτων, πάνω από 100 συνολικά, τραγούδησε λίγα μέτρα πιο κάτω από την 1η Στρατιά, ορμητήριο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην Ερυθρά Θάλασσα, καταδικάζοντας την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά μέτωπα και στη σφαγή στην Παλαιστίνη.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε το μεγάλο βήμα που έγινε στη σπουδαία και για τον κλάδο μας απεργία στις 28/2/25 δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όπου εκατοντάδες συνάδελφοι απήργησαν στη Λάρισα αξιοποιώντας την πείρα που είχαν από την απεργία των καλλιτεχνών. Ανήμερα στις 28/2 οργανώθηκε μια μεγάλη μουσική διαμαρτυρία - συναυλία με σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Αυτές οι σημαντικές αγωνιστικές πρωτοβουλίες πάτησαν στην κοινή δράση που έχει κατακτηθεί μεταξύ του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, με φορείς - σωματεία των ΕΒΕ, των αγροτών, των φοιτητών και των μαθητών, αποτέλεσμα του σταθερού προσανατολισμού των Κομματικών δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα. Εμείς με την τέχνη μας δώσαμε χρώμα σε μεγάλες απεργιακές μάχες, αγροτικά μπλόκα, λαϊκές διαδηλώσεις και υψώσαμε φωνή... Αυτή η συμπόρευση ακούμπησε τον καλλιτεχνικό κλάδο στην πόλη (μουσική, θέατρο, χορό, εικαστικούς, DJ). Σχεδόν όλα τα σωματεία του Πολιτισμού στη Λάρισα συμμετείχαμε στην απεργία 28/2 με κοινό αγωνιστικό πλαίσιο και μπλοκ!

Η αναβάθμιση της δικής μας δουλειάς με βάση τις συνθήκες είναι μονόδρομος. Τώρα που τα πάντα «ανακατεύονται», δεν μπορεί να σκεφτόμαστε εμείς καταρχήν αν θα πάμε την κουβέντα με όποια μορφή επιλέγουμε, με έναν κόσμο παρακάτω μήπως και τον απομακρύνουμε. Οταν οι ίδιες οι εξελίξεις τον έχουν φέρει στο γήπεδο μιας ουσιαστικής συζήτησης για τον πόλεμο, την βαρβαρότητα, την εξαθλίωση, τον καπιταλισμό δηλαδή.

Εχουμε καθαρό πως ο αντίπαλος είναι ισχυρός, έχει πολυπλόκαμους μηχανισμούς όμως στην συγκεκριμένη περίοδο ούτε γι' αυτόν είναι κάτι δεδομένο, πρέπει να μην αφήσουμε κενά που θα έχει το περιθώριο να καλύψει αυτός. Δίνουμε την μάχη της αντιπαράθεσης με την γραμμή που λέει πως χρειαζόμαστε τώρα μια άλλη κυβέρνηση φυσικά στο ίδιο έδαφος, η οποία θα σώσει την «αξιοπρέπεια» της χώρας. Η συζήτηση μπορεί να πάει με ανθρώπους που συμπορευόμαστε στην πάλη για άλλη εξουσία αποκαλύπτοντας με παραδείγματα της καθημερινότητας τους θεσμούς του κράτους της εκμετάλλευσης. Είναι μια σοβαρή προϋπόθεση για να αντέξεις, για να ανταποκριθείς στους κλονισμούς της αστικής εξουσίας.

Ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά και τσακίζει, συνεχίζει να απογοητεύει. Στη δυνατότητα όμως που διαμορφώνεται, το δικό μας περιεχόμενο μπορεί να ακουμπήσει σε δεκάδες καλλιτέχνες της Θεσσαλίας, όπως αυτούς που πλαισίωσαν τις εκδηλώσεις για την αντιδικτατορική πάλη ή για την ιστορία του ρεμπέτικου δεμένη με τους αγώνες της εργατικής τάξης, την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Λένιν, τα αντιπολεμικά αφιερώματα στα Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».

Το «μικρόβιο» που έχουμε εμείς και το μεταδίδουμε μπορεί να διαπεράσει τον περίγυρό μας, να ατσαλώνει για κάθε καμπή, να αλλάξει συνήθειες. Οι δεσμοί που διαμορφώνονται με συντρόφους, συναγωνιστές και συναδέλφους βασίζονται σε χαρακτηριστικά άγνωστα για την αστική τάξη, είναι το δικό μας πλεονέκτημα. Το κλειδί της αλληλεγγύης, της μαχητικότητας και της συντροφικότητας μπορεί να ανοίξει δρόμους στην έμπνευση και την οικοδόμηση.

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ. Η ΚΕ εκτιμά ότι έχουν μετρηθεί διακριτά βήματα, όμως παραμένουν αδυναμίες, που εκδηλώνονται πιο έντονα στις ΚΟΒ.

Ξεκινώντας από το ζήτημα ότι το Κόμμα που όλη του η λειτουργία, η κατάσταση των δυνάμεών του, πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό Πρόγραμμα και Καταστατικό του, το πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος, προβληματίζομαι στο κατά πόσο αυτό γίνεται κατανοητό στην ολότητα και ουσία του.

Συχνά, το θέτουμε σαν δεδομένο χωρίς να υπάρχει παντού, ενιαία κατακτημένο το τι σημαίνει επαναστατική πρωτοπορία, η οποία πρώτα απ' όλα επιβεβαιώνεται από το ίδιο το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, τι σημαίνει ότι καθοδηγούμε την εργατική τάξη σε όλες τις συνθήκες. Από συζητήσεις, μαθήματα στις ΚΟΒ, από τα συστήματα εσωκομματικής μόρφωσης, φαίνεται ότι αυτά και άλλα ζητήματα δεν είναι δεδομένα. Δηλαδή, σωστά εντοπίζεται η απόσταση από τη μελέτη κειμένων, εκδόσεων, επεξεργασιών, του Μ-Λ βιβλίου, της Ιστορίας. Ομως χωρίς να ρίχνουμε την απαίτηση έχουμε και απόσταση κατανόησης πλευρών του ίδιου του Προγράμματός μας. Κύρια αυτά εντοπίζονται στα εξής:

- Στον ιμπεριαλισμό και στην ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

- Στη σοσιαλιστική επανάσταση, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα.

- Στα ζητήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και ιδιαίτερα στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην Ελλάδα.

Μάλιστα, η έλλειψη που εντοπίζουμε στη συζήτηση με το Πρόγραμμα του Κόμματος πλατιά, οδηγεί και στο να μην ελέγχουμε πώς και αν είμαστε σε θέση να συζητάμε τα κομματικά μέλη για αυτό.

Τα κενά αυτά τίθενται και αυτοκριτικά από αρκετά μέλη, που θέτουν ότι νιώθουν ανεπάρκεια ιδεολογικά πολιτικά, όμως με το πνεύμα ανάγκης για βοήθεια και όχι με συμβιβασμό. Ωστόσο, λύνεται το ζήτημα αυτό με μια γενική παρότρυνση όπως «σύντροφε πρέπει να βρεις χρόνο να μελετάς»;

Σωστά τίθεται στις Θέσεις ότι η προσπάθεια αναβάθμισης της δουλειάς ξεκινά από τα ίδια τα μέλη του κάθε Οργάνου, αφορά τον σταθερό προσανατολισμό να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τον καθημερινό αγώνα με βάση τις επεξεργασίες μας, τα ντοκουμέντα μας, τα σχετικά θεωρητικά και ιστορικά συμπεράσματα. Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός ο προσανατολισμός συνήθως γίνεται αντιληπτός μόνο μέχρι το σημείο να μιλήσουμε με περισσότερους για τον σοσιαλισμό, δηλαδή δεν γίνεται κατανοητός ολόπλευρα. Η πρώτη απάντηση που μπορεί να σκεφτούμε όλοι είναι περισσότερα μαθήματα, περισσότερες συνεδριάσεις με τέτοια θεματολογία. Είναι εξαιρετικά απαραίτητα αυτά όντως. Ομως αυτό που παραλείπουμε είναι εμείς σαν στελέχη να καθοδηγούμε, να οργανώνουμε την παρέμβαση με κύρια βάση αυτά, χωρίς να προσανατολιζόμαστε μόνο σε γρήγορες απαντήσεις για ένα θέμα, σε πρόχειρες κατευθύνσεις ή ενέργειες.

Αντίστοιχα, αφορά την εξειδίκευση της διαπάλης. Για να είμαστε ικανοί να εξειδικεύουμε σημαίνει ότι γνωρίζουμε τι θέτει ο αντίπαλος, πώς παρεμβαίνει συνολικά, πώς ο ίδιος εξειδικεύει την παρέμβασή του σε τμήματα εργαζομένων και νεολαίας, σε χώρους δουλειάς, σε έναν δήμο, σε φορείς του κινήματος, απαιτείται η εικόνα από το πώς αυτά επιδρούν σε αυτούς που απευθυνόμαστε, απαιτείται εξειδίκευση στη δική μας παρέμβαση τόσο ιδεολογικά αλλά και στις μορφές, η εξειδίκευση αφορά και τη μελέτη και πρόβλεψη κίνησης του αντιπάλου, απαιτείται έλεγχος στο κατά πόσο ακουμπάει η δική μας διαπάλη, ο σχεδιασμός που έχουμε επιλέξει.

Ενα ακόμα θέμα είναι το πώς ο καθοδηγητικός μας ρόλος εκφράζεται μέσα από την πρωτοπόρα δράση στο σήμερα. Σωστά συχνά λέμε ότι πρέπει να διαμορφώνουμε ένα μακρόπνοο σχέδιο, στην πράξη όμως αυτό δεν υλοποιείται πάντα. Μακρόπνοο σχέδιο δεν σημαίνει ότι μια ΚΟΒ σχεδιάζει καλύτερα το επόμενο 3μηνο. Σημαίνει, θέτω ιεραρχήσεις στην παρέμβαση, στα ζητήματα και τα μέτωπα, σε χώρους, σημαίνει ότι αυτές τις ιεραρχήσεις τις θέτω με κριτήρια τους στόχους του Κόμματος για οικοδόμηση, με στόχο το να αποκτάμε βαθύτερες ρίζες στην εργατική τάξη, να αποσπούμε συνειδήσεις από την αστική ιδεολογία, να διαμορφώνουμε πολιτικούς δεσμούς εμπιστοσύνης, με στόχο τη συγκέντρωση δυνάμεων για την κρίσιμη στιγμή. Σημαίνει επίσης ότι ελέγχουμε ολοκληρωμένα και με σωστά κομματικά κριτήρια αυτό το σχέδιο, σε κάθε του βήμα και εξέλιξη, σημαίνει κάνω σωστό καταμερισμό του κάθε μέλους και όχι καταμερισμό για να καλύψω κενά.

Ολα τα παραπάνω συνδέονται με τη λειτουργία των οργάνων. Ενα ζήτημα είναι το ποιο είναι το πρόγραμμα συζήτησης στην ΚΟΒ και γιατί. Αυτό αφορά προφανώς το γραφείο ΚΟΒ και την ΚΟΒ, όμως έχουμε ευθύνη και οι ΤΕ. Για παράδειγμα, εντοπίζονται κενά κατανόησης που αφορούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για τα οποία με ευθύνη των ΤΕ χρειάζεται να οργανωθεί συζήτηση σε ορισμένες ΚΟΒ ή γραφεία για περαιτέρω βοήθεια, μελέτη. Αντίστοιχα, οι ΚΟΒ χρειάζεται να διαμορφώσουν ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχέδιο οικοδόμησης στον χώρο ευθύνης.

Τέλος θα ήθελα να σταθώ στα ζητήματα για την ανάδειξη και ανάπτυξη των στελεχών του Κόμματος. Εχουμε εκατοντάδες ικανά και πρωτοπόρα στελέχη που απαρτίζουν τα όργανα. Ομως, είναι θέμα το πώς καθοδηγούμε τη δουλειά των γραμματέων και των γραφείων ΚΟΒ και συνδέεται και με το πώς αναπτύσσεται το κάθε στέλεχος αλλά και το πώς αναδεικνύονται νέα στελέχη, μέσα βέβαια και από την ίδια την παρέμβαση της ΚΟΒ. Χρειάζεται να μας απασχολήσει το πώς κάθε στέλεχος θα καθοδηγείται όχι με βάση μόνο καθημερινά καθήκοντα αλλά και με απαιτητικότητα να αποκτά αντοχή, κύρια ιδεολογικά, να σπάνε τα όρια που πολλές φορές βλέπουμε να μπαίνουν στην παρέμβασή τους και χρονικά και ποιοτικά. Και σε αυτό το κομμάτι χρειάζεται να σκεφτόμαστε με μεγαλύτερο ορίζοντα, ακόμα κι αν συχνά «βαραίνει» το άγχος του αν βγαίνει μια δουλειά, ένας σχεδιασμός. Επίσης, χρειάζεται πιο δημιουργικά να αντιμετωπίζουμε αδυναμίες. Δηλαδή τα περισσότερα στελέχη τις αναγνωρίζουμε, αντιμετωπίζονται όμως κάποιες φορές σαν σχεδόν «αξεπέραστες», συχνά αντικειμενικοποιούνται (π.χ. θέμα χρόνου, απαιτητικής καθημερινότητας). Το θέμα είναι αν εμείς στη συνέχεια με τον τρόπο που καθοδηγούμε, αναλαμβάνοντας επιπλέον δουλειές και υποκαθιστώντας τον ρόλο του καθενός, το ενισχύουμε αυτό ή αν συγκρουόμαστε ιδεολογικά, κομματικά και με ειλικρίνεια.

Επιπλέον ζήτημα είναι το αν τα καθοδηγητικά όργανα έχουμε μακρόπνοο σχέδιο και στην ανάπτυξη των στελεχών. Να μας απασχολήσει αν έχουμε καθαρό σε κάθε ΚΟΒ, το ποιους ξεχωρίζουμε να αναδειχθούν, σε ποιον τομέα δουλειάς. Με αυτά σχετίζεται και η πολυχρέωση ορισμένων στελεχών. Εκτός του ότι μπορεί να συμβάλλει και αρνητικά στην ανάπτυξη ενός στελέχους, οδηγεί και σε επανάπαυση για να εμπιστευτούμε περισσότερους συντρόφους, με ουσιαστική ενασχόληση μαζί τους.

Οδεύουμε στο 22ο Συνέδριο του Κόμματός μας βγαίνοντας από μια έντονη τετραετία με εξελίξεις και μάχες που δώσαμε που έχουν αφήσει αποτύπωμα και που η παρέμβασή μας σε αυτά συνέβαλε ώστε να ανέβει η πολιτική επιρροή του στις συνειδήσεις του κόσμου. Πολύ σωστά το κείμενο των Θέσεων απασχολεί πώς θα βαθαίνει αυτή η πολιτική επιρροή, πώς θα δουλέψουμε τον στόχο της ιδεολογικής ισχυροποίησης του Κόμματος, ώστε όλος αυτός ο κόσμος που δραστηριοποιείται γύρω μας να πείθεται όλο και περισσότερο για την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Χρειάζεται πιο έντονα να μας απασχολήσει τι αφήνει η κάθε πτυχή της δράσης μας ιδεολογικά και πολιτικά στον περίγυρό μας. Συμφωνώ με όλες τις κατευθύνσεις που μπαίνουν στις Θέσεις για τη βελτίωση της λειτουργίας των ΚΟΒ (καλύτερη προετοιμασία και εξειδίκευση των γενικών συνελεύσεων και εισηγήσεων ώστε να ανεβαίνει η πολιτική συζήτηση στην ΚΟΒ) αρκεί με ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων και των γραφείων των ΚΟΒ να μπουν στη ζωή. Για παράδειγμα, θεματικές συζητήσεις στην ΚΟΒ ή η συζήτηση των συμπερασμάτων από μάχες που δώσαμε, ενώ υπάρχουν σαν κατεύθυνση καθοδηγητικά, πολλές φορές δεν υλοποιούνται, μέσα στην πληθώρα της πρακτικής δουλειάς και των εξελίξεων. Δεν είναι όμως μόνο ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων. Βαραίνει το κάθε μέλος του Κόμματος η ευθύνη για το αν και πώς μεταφέρεται η εικόνα από το τι συζητάμε πολιτικά με τον κόσμο. Πολλές φορές αυτό που είναι το πιο ουσιαστικό χάνεται ανάμεσα στα άλλα στοιχεία της δουλειάς μας, αλλά ούτε έρχεται από τις τοποθετήσεις στις γενικές συνελεύσεις των ΚΟΒ, είτε από αδυναμία των συντρόφων και μη προετοιμασίας τους ενόψει των ΓΣ, είτε και γιατί μπορεί να μην υπάρχει, να μην έχουμε συζητήσει δηλαδή με κόσμο πολιτικά. Χρειάζεται συνεπώς να ανέβει και η πολιτική συζήτηση των μελών του Κόμματος με τον κόσμο, να μιλάμε με περισσότερους και για βαθύτερα πολιτικά θέματα, ώστε να ανέβει και η πολιτική συζήτηση στη ΓΣ των ΚΟΒ. Η συζήτηση στη ΓΣ και η ίδια η εισήγηση θα πρέπει με τη σειρά τους να τροφοδοτούν τους συντρόφους απέναντι στα ιδεολογήματα που συναντάνε από τον κόσμο, αφού έχει πρώτα ληφθεί υπόψιν, πέρα από τα γενικότερα ζητήματα της επικαιρότητας που απασχολούν, και τι απασχολεί τον χώρο ευθύνης μας. Μια τέτοια αλληλοτροφοδότηση γραφείου - μελών της ΚΟΒ μπορεί να μας κάνει πιο ικανούς να παρέμβουμε βαθύτερα στις συνειδήσεις του κόσμου. Αυτή η ανάγκη προκύπτει πιο έντονα από πριν όσο η εκτίμηση και το κύρος του Κόμματος ανεβαίνουν. Οσο περισσότερος κόσμος συσπειρώνεται και δρα δίπλα μας, να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι από πιο μακρινές πολιτικές αφετηρίες ή και πολιτικά ανώριμος κόσμος. Αναπόφευκτα συνεπώς ανεβαίνουν οι απαιτήσεις και από πλευράς μας, δεδομένου άλλωστε ότι η μάχη στο επίπεδο των ιδεών είναι η πιο δύσκολη που δίνουμε.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό. Σε πρόσφατη κουβέντα που άνοιξε περί σοσιαλισμού και μεταρρύθμισης ή επανάστασης, στην οποία συμμετείχαν και δύο ψηφοφόροι του Κόμματος, στις τελευταίες τουλάχιστον εκλογικές μάχες, αναδύθηκαν ιδεολογήματα περί κοινοβουλευτικών αυταπατών, ότι μέσω μεταρρυθμίσεων κάτι μπορεί να πετύχεις, αλλά και άγνοια για τον στρατηγικό σκοπό του ΚΚΕ και ότι μιλάει για την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενας κόσμος συνεπώς μπορεί να είναι κοντά στο Κόμμα, όμως να απέχει πολύ από την πολιτική μας πρόταση, όσο εμείς δεν συζητάμε μαζί του στη βάση του Προγράμματος του Κόμματος.

Κλείνοντας, λίγες σκέψεις για το ζήτημα των γυναικείων στελεχών. Συγκεκριμένα για τις νέες μητέρες-στελέχη, πρώτο και κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η διατήρηση της επαφής τους με την πολιτική του Κόμματος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι μια μωρομάνα, ακόμη κι αν δεν εργάζεται, μπορεί να περνάνε μέρες ολόκληρες χωρίς να προλαβαίνει να ασχολείται με τίποτα άλλο παρά με τα παιδιά και το νοικοκυριό. Είναι βασικό λοιπόν σε αυτή τη νέα συνθήκη τι βοήθεια θα δεχτεί από το Κόμμα για την πολιτική της τροφοδότηση, καθώς αυτό είναι το μοναδικό που θα την γλιτώσει από την οπισθοχώρηση. Δεν μπορεί απλά η χρέωση καθηκόντων να κρατήσει μια νέα μητέρα-κομματικό στέλεχος στη δράση, εάν αυτά τα καθήκοντα δεν καταμερίζονται με έγνοια και συντροφικότητα, προσαρμοσμένα στις αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργεί η μητρότητα και δεν συνοδεύονται από την πολιτική της στήριξη. Ταυτόχρονα απαιτούνται και οργανωτικά μέτρα που το Κόμμα οφείλει να λάβει. Ιδίως για τα μικρότερα παιδιά νηπιακής ηλικίας που απαιτείται η επίβλεψή τους από ενήλικα, πολύ βοηθητικό θα ήταν η δημιουργία χώρων απασχόλησης παιδιών σε κεντρικά κομματικά γραφεία. Οπου υπάρχουν έχει βοηθήσει και θα πρέπει να γενικεύεται όπου υπάρχει ανάγκη. Για τη λειτουργία αυτών των χώρων θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο μελών του Κόμματος που θα αναλάμβαναν την απασχόληση των παιδιών. Αν σκαλίσουμε περισσότερο το δυναμικό μας σίγουρα υπάρχουν σύντροφοι/-ισσες, νεότερης ή και μεγαλύτερης ηλικίας, χωρίς βεβαρημένες χρεώσεις και ταυτόχρονα ικανά να απασχολήσουν παιδιά, που με χαρά μάλιστα θα το έκαναν. Θα μπορούσαν ακόμη να συντονίζονται χρονικά και χωρικά και οι συνεδριάσεις καθοδηγητικών οργάνων όπου συγκεντρώνονται νέοι γονείς ώστε πιο εύκολα να λύνονται τα πρακτικά ζητήματα της απασχόλησης των παιδιών τους, το οποίο πέρα από τη διευκόλυνση των γονιών θα είχε και άλλα οφέλη όπως: α) το κομματικά καθήκοντα του γονέα δεν θα ήταν για το παιδί μια ακόμη απουσία του από το σπίτι, αλλά θα συνδυαζόταν με παιχνίδι για εκείνο, κάτι δηλαδή που θα ευχαριστούσε και το ίδιο ταυτόχρονα β) η συναναστροφή τους με άλλα παιδιά συντρόφων θα συμβάλει στο να αναπτυχθούν πιο στενές σχέσεις μεταξύ τους, να διαμορφωθούν φιλίες, κάτι που μόνο θετικό μπορεί να είναι, αν αναλογιστούμε ότι με αυτά τα παιδιά θα βρίσκονται και σε άλλες πολιτικές δραστηριότητες ή, αν σκεφτούμε ακόμη πιο μακριά, με αυτά τα παιδιά πιθανά να συναντηθούν στο μέλλον στις ομάδες του κόκκινου Αερόστατου. Ολα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν «παιδοφύλαξη», αλλά έμπρακτη στήριξη, στα πλαίσια της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης που οφείλουν να διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των κομματικών μελών, ώστε να μπορεί το κάθε μέλος να ανταπεξέρχεται στις απαιτήσεις της οργανωμένης ζωής, την οποία ο καθένας ατομικά φυσικά έχουμε επιλέξει αλλά συλλογικά κάνουμε πράξη και συλλογικά θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε αντικειμενικές δυσκολίες που μπορεί να μας κρατάν πίσω, και όχι αυτές να αποτελούν «ατομική ευθύνη» του κάθε μέλους, όπως άλλωστε οφείλουμε να κάνουμε και σε άλλες μεταβατικές φάσεις στη ζωή των συντρόφων.

Συμφωνώ με το κείμενο των Θέσεων για το 22οΣυνέδριο. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω ορισμένες σκέψεις για το πώς μπορούμε να μετρήσουμε βήματα στο πώς οι εργαζόμενοι κομμουνιστές στον χώρο του αθλητισμού μπορούν να ανοίξουν καλύτερα τις θέσεις μας για τον αθλητισμό, ζυμώνοντας αιτήματα και επεξεργασίες για να δουλέψουμε στο σήμερα. Τον ρόλο που μπορεί να παίξει ο προπονητής ειδικά στο αθλητικό σωματείο.

Μιλάμε για όλους τους εργαζόμενους που μπορεί να δουλεύουν στα γυμναστήρια και στους αθλητικούς συλλόγους, στους δήμους σε προγράμματα ή ακόμα και στα σχολεία. Είναι εργαζόμενοι που έρχονται σε τακτική επαφή με ενεργό και παραγωγικό πληθυσμό της κοινωνίας. Οι γυμναστές προπονητές το κύριο πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι η μαύρη ανασφάλιστη εργασία, η ευελιξία και η εποχικότητα στη δουλειά μας. Για παράδειγμα προπονητές για λίγες ώρες στον σύλλογο, εργαζόμενοι στα προγράμματα των δήμων για λίγους μήνες τον χρόνο, σπαστά ωράρια εργασίας για όσους δουλεύουν στα γυμναστήρια και άδειες όταν δεν έχει πολλή δουλειά, μισθός χωρίς επιδόματα και δώρα. Οι γυμναστές έτσι σπάνια εργάζονται στο αντικείμενό τους σαν κύρια δουλειά, κυρίως είναι για αυτούς η δευτερεύουσα δουλειά τους, πιο πολύ από κέφι και μεράκι για το άθλημα που κάνουν ή την ενασχόλησή τους με κάποια μορφή άσκησης.

Υπάρχει όμως μια δυναμική σε αυτή την κατάσταση. Ο προπονητής στον αθλητικό σύλλογο αναπτύσσει ισχυρή σχέση με τα μέλη και τους αθλητές του συλλόγου ακόμα και με τη διοίκηση. Αποτελεί μέλος της ομάδας και μάλιστα στελεχικό. Γιατί στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι προπονητές δουλεύουν στον σύλλογο από κέφι και μεράκι. Δεν έχουν κανονική εργασιακή σχέση, που να τους εξασφαλίζει ασφαλιστική κάλυψη και να μπορούν να έχουν μισθό από αυτό. Αυτό φαίνεται και από τα στοιχεία του e-kouros που εκεί φαίνεται ότι μόλις 13.497 προπονητές για 6.533 σωματεία και 412.329 αθλητές, δηλώνονται και ασφαλίζονται, αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό για να μπορέσει να λειτουργήσει ο αθλητισμός.

Οι γυμναστές - προπονητές είναι αυτοί που μπορούν να επιδράσουν και να ξεσηκώσουν μια ολόκληρη ομάδα. Είναι αυτοί που μπορούν να συσπειρώσουν και να σχεδιάσουν πώς θα δώσουν τη μάχη, πώς θα αξιοποιήσουν κάθε δυνατότητα. Ετσι, με το πνεύμα της πρωτοβουλίας όπως μπαίνει και στις Θέσεις για το 22ο Συνέδριό μας, με γνώμονα την κοσμοθεωρία μας τον μαρξισμό - λενινισμό και με οδηγό τις θέσεις μας για δωρεάν προσβάσιμο αθλητισμό για όλους, εργασιακά δικαιώματα και μισθούς που να μπορούμε να ζούμε, έχουμε την δύναμη να βάλουμε στο επίκεντρο της συζήτησης στον χώρο του αθλητισμού βασικούς προβληματισμούς για να ζυμώσουμε αιτήματα και αιχμές πάλης.

Οι κομματικές δυνάμεις στον χώρο του αθλητισμού θα πρέπει να μπορούν να επεξεργαστούν ένα σχέδιο, ώστε να μπορούν να αναπτύσσουν αγώνα με βάση τα αυξημένα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος. Βασική προϋπόθεση θα πρέπει να είναι ότι ο αθλητισμός είναι δικαίωμα για όλους και όχι προνόμιο για λίγους. Να αφορά το σύνολο του πληθυσμού λαμβάνοντας υπόψιν ηλικιακά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Παράλληλα να δημιουργούνται μόνιμες θέσεις εργασίας που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες.

Για παράδειγμα η αύξηση του μαθήματος της Γυμναστικής σε όλες τις τάξεις του σχολείου, με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας να προσλάβει γυμναστές. Να εξασφαλίζεται από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού η ομαλή λειτουργία και ανάπτυξη των αθλητικών συλλόγων παρέχοντας σε αυτούς, γυμναστές και προπονητές, εγκαταστάσεις, υλικοτεχνική υποδομή, γιατρούς, νοσηλευτές, φυσικοθεραπευτές, διαιτητές, διοικητικό προσωπικό και άλλα. Επιπλέον με τη στήριξη του ερασιτεχνικού αθλητισμού να εξασφαλίζεται η κάλυψη όλων των απαραίτητων αναγκών για όσους κάνουν αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο (μισθός και ασφαλιστική κάλυψη, κάλυψη των οδοιπορικών, κάλυψη εξόδων αγώνα και ιδιαίτερες απαιτήσεις αθλημάτων). Να μονιμοποιηθούν οι εργαζόμενοι στους δήμους και να αυξηθούν με βάση τις ανάγκες άσκησης του πληθυσμού σε κάθε δήμο. Ετσι ώστε να λειτουργούν τα Προγράμματα Ασκησης για Ολους, λαμβάνοντας υπόψιν τις ανάγκες όλων των ηλικιακών κατηγοριών και δίνοντας στους πολίτες και στον λαό να έχει πρόσβαση στον αθλητισμό με στόχο την σωματική άσκηση, την υγεία και την ευεξία. Χρειάζεται να αξιοποιηθούν αθλητικές εγκαταστάσεις που ήδη υπάρχουν και να φτιαχτούν νέες, σύγχρονες και ασφαλείς ανάλογα με τις ανάγκες μας. Οι γυμναστές να έχουν εργασιακή σύμβαση με πραγματικό μισθό στο ύψος των αναγκών μας και πλήρη απασχόληση και ασφαλιστικά δικαιώματα από την ΓΓΑ και τους δήμους. Η ψηφιακή καταγραφή του αθλητικού μητρώου των αθλητικών συλλόγων αναδεικνύει την απαξίωση του αθλητισμού στη χώρα μας.

Ξεπερνώντας τις δυσκολίες της φύσης της δουλειάς μας, που δεν συγκεντρώνει τους εργαζόμενους του αθλητισμού εκτός από μεγάλες αλυσίδες γυμναστηρίων και κατά συνέπεια τους κομμουνιστές στον ίδιο χώρο δουλειάς, αξιοποιώντας ακόμα καλύτερα τις κομματικές ομάδες έχουμε περιθώρια να μετρήσουμε βήματα, τις θέσεις μας που φαίνεται ότι πείθουν, για τις αθλητικές εγκαταστάσεις, για τους προπονητές και τους αθλητές και συνολικότερα για την πρότασή μας, που ο αθλητισμός αποτελεί πραγματικό όφελος για την υγεία του ανθρώπου και ειδικότερα όταν αυτός είναι δωρεάν και μακριά από επιχειρηματικά συμφέροντα. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ρήγματα και να σπάσουμε τις απόψεις του τίποτα δεν γίνεται αν δεν υπάρχουν χορηγοί, τη λογική της ενασχόλησης με τον αγωνιστικό αθλητισμό ερασιτεχνικά μέχρι ένα όριο ηλικίας και μια σειρά άλλες απόψεις.

Είμαστε αρκετοί εργαζόμενοι στον χώρο του αθλητισμού και μπορούμε να ταράξουμε τα νερά, να βάλουμε εμπόδια στην απαξίωση και εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, να ζυμώσουμε τη δικιά μας πρόταση!

Εύχομαι καλές διεργασίες στο 22ο Συνέδριο του Κόμματός μας, κάνοντας πράξη το σύνθημά του, κάθε σύντροφος να βγει από αυτό, πιο δυνατός, πιο σταθερός, σε κάθε δοκιμασία και έτοιμος στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό!