Με κεντρικό θέμα του 22ου Συνεδρίου το Κόμμα, στόχος μας είναι να αντιστοιχίσουμε την καθημερινή λειτουργία και δράση με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα. Ολο το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ το διαπερνά αυτή ακριβώς η κατεύθυνση, πώς θα πετύχουμε την ισχυροποίηση του Κόμματος, ιδεολογική - πολιτική και οργανωτική σε μια αδιάσπαστη ενότητα. Αυτός ο στόχος ισχύει παντού, σε όλη την Ελλάδα φυσικά, αλλά και σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου συγκροτούνται και δρουν ΚΟ του ΚΚΕ και θα σταθώ σε δύο ζητήματα που το επιβεβαιώνουν.

1. Με ικανοποίηση και αισιοδοξία για τη συνέχεια αλλά όχι αυταρέσκεια, μπορούμε να εντοπίσουμε την πρόοδο που καταγράφουμε στη δουλειά μας στη Γερμανία, σε σημαντικούς τομείς: Για παράδειγμα, στη δουλειά με τις ιδέες μας, μαχητικά, για την ικανοποίηση των αναγκών των Ελλήνων μεταναστών εργαζομένων, που έδωσε συγκεκριμένα αποτελέσματα στην άνοδο του κύρους του Κόμματος, στην ενίσχυση των δεσμών, στην κομματική οικοδόμηση, στη διεύρυνση της επιρροής μας (πολιτικής, συνδικαλιστικής κ.λπ.) όπου παρεμβήκαμε. Η κοινή γλώσσα, η κοινή εμπειρία της μετανάστευσης, η γνωριμία που είχαν αρκετοί από αυτούς με τις ΚΟ του ΚΚΕ από τα χρόνια που ζούσαν ακόμη στην Ελλάδα, αντικειμενικά αποτέλεσαν μια βάση. Αυτή «συναντήθηκε» πάνω από όλα με τη στρατηγική του ΚΚΕ (μέσω των συντρόφων μας που είναι φορείς της) καθώς και με την ουσιαστική ενασχόλησή μας με τα προβλήματά τους, με αγωνιστικές πρωτοβουλίες που πήραμε και έδιναν διέξοδο μέσω της διεκδίκησης, του συλλογικού αγώνα, της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της γνωριμίας με την Ιστορία κ.α., στον προβληματισμό αυτών των ανθρώπων, αφού πλέον κατανοούν σε σημαντικό βαθμό και οι ίδιοι ότι «δεν υπάρχουν καπιταλιστικοί παράδεισοι».

Πρόκειται για μία αναγκαία και πολύτιμη πείρα για να πάμε παραπέρα. Να περάσουμε στη συστηματική παρέμβαση μέσα στην εργατική τάξη της χώρας που ζούμε, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Να διαχυθεί η πολιτική μας μέσα στη συλλογική πάλη των εργαζομένων, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, κάτω από την ομπρέλα του ταξικού αγώνα και της κοινωνικής συμμαχίας, που θα συσπειρώνει Ελληνες, Γερμανούς και όλους τους εργαζόμενους που βιώνουν την ίδια εκμετάλλευση. Προβάλλοντας την ενιαία ταξική διεκδίκηση και απορρίπτοντας τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων. Με σχέδιο των ΚΟΒ, να ενισχύουμε την αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό που αποτελεί αγκάθι στα γερμανικά συνδικάτα, να συγκρουόμαστε με τις γερμανικές αστικές και οπορτουνιστικές πολιτικές δυνάμεις και τις θέσεις που καλλιεργούν στην εργατική τάξη.

Η κατεύθυνση αυτή συμβάλλει ήδη στην ενίσχυση της διεθνιστικής δράσης και στη σφυρηλάτηση δεσμών αλληλεγγύης ανάμεσα σε εργαζόμενους κάθε εθνικότητας. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν και είναι χρέος μας, σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο, να παρεμβαίνουμε, να συζητάμε, να συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις, να ενισχύουμε τον -ακόμη εξαιρετικά αδύναμο στη Γερμανία- αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό της πάλης.

2. Χρειάζεται με ακόμη μεγαλύτερη επιμονή να ενισχύσουμε την ιδεολογικοπολιτική μας παρέμβαση, ειδικά στα ζητήματα του υποκειμενικού ιδεαλισμού, του ατομικού δικαιωματισμού, των θεωριών του μεταμοντερνισμού, καθώς και των ιδεαλιστικών αντιλήψεων για το φύλο και τις ταυτότητες. Σε πολλές χώρες, όπως η Γερμανία, αυτές οι αντιλήψεις έχουν εδώ και δεκαετίες περάσει ως «κανονικότητα» ή δήθεν «επιστημονικά αντικειμενικές».

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ίδιες οι Οργανώσεις μας δεν αντιλαμβάνονται σε ποιο βαθμό αυτή η ιδεολογική επίδραση είναι βαθιά ριζωμένη, ούτε πόσο συστηματικά η αστική τάξη την αξιοποιεί, οδηγούμαστε σε φαινόμενα υποτίμησης και ανοχής απέναντι σε μια πλευρά της διαπάλης που απαιτεί πολύ πιο στέρεη ιδεολογική θωράκιση. Στις Θέσεις (σελ. 48) επισημαίνεται η ανάγκη να αναπτυχθεί πολεμική. Με τεκμηρίωση αλλά και επιμονή, πρέπει εμείς οι ίδιοι να ανοίξουμε τέτοιες συζητήσεις στις ΚΟΒ και στον περίγυρό μας, με όπλο τις ιδέες μας. Πολλές φορές διστάζουμε, φοβούμενοι μήπως χαρακτηριστούμε «συντηρητικοί» ή «οπισθοδρομικοί», αλλά ο κομμουνιστής έχει και αυτό το καθήκον, να προσπαθεί να πείθει και στα πιο δύσκολα ζητήματα, να διαχέει τα μαρξιστικά μεθοδολογίας, ανεξάρτητα αν η προσπάθεια του δίνει άμεσα αποτελέσματα.

Στη Γερμανία π.χ., καλούμαστε καθημερινά να αντιπαλέψουμε στην πράξη τέτοιες θεωρίες, από όσα διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία περί «αυτοπροσδιορισμού». Ακόμη και σε νηπιαγωγεία, δίνονται οδηγίες που ζητούν να παρουσιάζονται «όλοι οι τρόποι οικογένειας» σε παιδιά 4-5 ετών, ενώ αποσιωπάται σκόπιμα το στοιχειώδες γεγονός της βιολογικής αναπαραγωγής. Αντίστοιχες αλλαγές έχουν γίνει και στα προγράμματα σπουδών των παιδαγωγικών σχολών και των κοινωνικών επιστημών, όπου προωθούνται αντιεπιστημονικές θεωρίες, δείχνοντας πόσο βαθιά και επιθετικά διεισδύει η αστική ιδεολογία.

Διαχρονικά, η άρχουσα τάξη αξιοποιεί τέτοιες αντιλήψεις για να διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης, να αποκόβει τη νεολαία από τις υλικές αιτίες της εκμετάλλευσης και να περιορίζει τον ορίζοντα της συλλογικής διεκδίκησης. Ηδη από τα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η αστική δημοκρατία προώθησε, μέσα από έντυπα, συλλόγους και θεσμούς, αντιλήψεις για το φύλο και τις ταυτότητες που αποσπούσαν την προσοχή από τις ταξικές αντιθέσεις και ενσωμάτωναν ριζοσπαστικότερα στρώματα σε ακίνδυνα κανάλια «ατομικής έκφρασης», σε αντιπαράθεση μάλιστα - όπως τόνιζε με χυδαιότητα το SPD - με τον «ολοκληρωτισμό και τον αυταρχισμό του Τέλμαν και του Χίτλερ».

Σήμερα, οι αστικές δημοκρατίες αξιοποιούν τις ίδιες αλλά και πιο εξελιγμένες, μεταμοντέρνες εκδοχές των ιδεαλιστικών θεωριών, για να παρουσιάζουν ως «προοδευτικότητα» την πολιτική ταυτοτήτων και ατομικών «δικαιωμάτων», απονευρώνοντας την ταξική πάλη. Oι ταξικές, εκμεταλλευτικές σχέσεις που καθορίζουν κάθε πτυχή της ζωής μας, από το βιοτικό επίπεδο μέχρι την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Γερμανία, υποκαθίστανται από αταξικές κατηγοριοποιήσεις κάτω από την ομπρέλα της «συμπερίληψης». Δεν γίνεται πλέον ζήτημα ο εργάτης και η ταξική του θέση, αλλά ο σεξουαλικός προσανατολισμός, μια ατομική επιλογή του, που αντιμετωπίζεται ως ταυτότητα υπό τον μανδύα του «πολιτικά ορθού». Ετσι, το άτομο τοποθετείται σε μια «ομάδα» με βάση ένα αποσπασματικό γνώρισμα, ικανοποιώντας μεν την ανάγκη ένταξης, αλλά ταυτόχρονα αποπροσανατολιζόμενο από την ταξική πάλη.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το καθήκον να βαθύνουμε ιδεολογικά, να αντιπαρατεθούμε συστηματικά με τα ιδεολογήματα των ταυτοτήτων και της «συμπερίληψης», πατώντας γερά στο Πρόγραμμά μας, στην ταξική πάλη και στη διαμόρφωση των όρων για τη συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Με τα δικά μας εργαλεία, τη σύγχρονη επαναστατική ιδεολογία, τη μαρξιστική-λενινιστική μεθοδολογία (τον διαλεκτικό και τον ιστορικό υλισμό). Ετσι μόνο εξασφαλίζεται και η γνώση και η αυτοπεποίθηση.

Σύντροφοι,

Διαβάζοντας τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το 22ο Συνέδριο, νιώθω πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια στιγμή που απαιτεί βαθιά σκέψη, σταθερό βηματισμό και εσωτερική αποφασιστικότητα.

Ως καλλιτέχνης, ελεύθερος επαγγελματίας, ζω καθημερινά τη σκληρή αντίφαση αυτού του συστήματος. Από τη μία, παλεύεις να σταθείς στα πόδια σου, να δουλέψεις, να προσφέρεις κάτι με τον κόπο σου. Από την άλλη, το ίδιο το πλαίσιο μέσα στο οποίο δουλεύεις σε συνθλίβει. Είναι φυσική συνέπεια ενός τρόπου παραγωγής που δεν έχει στο κέντρο τον άνθρωπο αλλά το κέρδος. Κι όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν ότι «είμαστε επιχειρηματίες», στην ουσία είμαστε κομμάτι της ίδιας τάξης που υποφέρει, που δουλεύει χωρίς δικαιώματα, χωρίς σταθερότητα, πολλές φορές χωρίς προοπτική.

Οι Θέσεις της ΚΕ έρχονται να βάλουν σε τάξη αυτή τη σκέψη, να τη μετατρέψουν από αγανάκτηση σε συνείδηση. Μου έκανε εντύπωση πόσο καθαρά αποτυπώνεται ότι βρισκόμαστε σε μια φάση όπου ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα ιστορικά του όρια. Το βλέπουμε παντού και δεν είναι τυχαίο, είναι το αποτέλεσμα της βασικής αντίφασης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ιδιωτική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της. Οσο αυτή η αντίφαση υπάρχει, θα γεννά κρίσεις, πολέμους και δυστυχία. Η ανάλυση του Κόμματος για τη διεθνή κατάσταση είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο ώριμη και ρεαλιστική που έχει διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα το ΚΚΕ λέει σταθερά και καθαρά, είναι ίσως το πιο τίμιο και γενναίο στοιχείο της πολιτικής του στάσης.

Δεν είναι εύκολο να κρατάς τέτοια στάση στην εποχή μας. Ζούμε μέσα σε μια κοινωνία που έχει μάθει να δικαιολογεί την υποταγή, να φοβάται το ρήγμα, να θεωρεί το «λιγότερο κακό» λύση. Στην καθημερινή μου ζωή, βλέπω αυτή την αντίφαση να εκφράζεται στα πιο απλά πράγματα. Βλέπω ανθρώπους να δουλεύουν δεκαπέντε ώρες τη μέρα και να μην τα βγάζουν πέρα, νέους να μεταναστεύουν γιατί εδώ δεν βλέπουν προοπτική, μικροεπαγγελματίες να «κλείνουν τα βιβλία» γιατί δεν αντέχουν άλλο, και την ίδια ώρα, λίγες μεγάλες εταιρείες να συγκεντρώνουν τεράστια κέρδη. Αν κάτι μου έμαθε η κομματική μου ζωή, είναι ότι τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Είναι ταξικό. Είναι επιλογή ενός συστήματος που θυσιάζει τα πάντα για το κέρδος.

Η μελέτη των Θέσεων με έκανε να σκεφτώ πολύ και τον δικό μου ρόλο. Δεν αρκεί να συμφωνούμε. Χρειάζεται να κάνουμε την καθημερινή μας δράση αντάξια του σκοπού που υπηρετούμε. Ειδικά εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες, που βρισκόμαστε κάπου «ανάμεσα» - ούτε εργοδότες ούτε εργάτες, αλλά πάντα κάτω από την πίεση του κεφαλαίου - έχουμε ευθύνη να στραφούμε συνειδητά στο πλευρό της εργατικής τάξης. Γιατί μόνο μαζί της μπορούμε να βρούμε πραγματική διέξοδο. Είναι καθήκον μας να βοηθήσουμε τον λαό να καταλάβει τη θέση του μέσα στην κοινωνία, να δει καθαρά ποιος είναι ο εχθρός και ποιοι είναι οι φυσικοί του σύμμαχοι. Καθήκον μας και η πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και τη συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας των εργατών, των φτωχών αγροτών και των αυτοαπασχολουμένων. Αυτός είναι ο δρόμος. Δεν υπάρχει άλλος.

Οι Θέσεις μιλούν για την κρισιμότητα να ενισχυθεί η καθοδηγητική δουλειά του Κόμματος. Η καθοδήγηση δεν είναι υπόθεση «των πάνω» μόνο. Ξεκινά από την ΚΟΒ, τον κάθε σύντροφο που καταλαβαίνει τη γραμμή και τη μετατρέπει σε πράξη, που δεν περιμένει «εντολές», αλλά λειτουργεί με συνείδηση και συλλογικό πνεύμα. Επίσης, μιλούν με έμφαση για την ιδεολογική δουλειά. Δεν φτάνει να είμαστε τίμιοι και αγωνιστές, πρέπει να είμαστε και βαθιά γνώστες της θεωρίας μας. Ο μαρξισμός - λενινισμός δεν είναι «παλιά βιβλία», είναι το πιο σύγχρονο εργαλείο για να ερμηνεύσεις και να αλλάξεις τον κόσμο. Οσο εξελίσσεται η τεχνολογία, όσο πιο σύνθετη γίνεται η κοινωνία, τόσο περισσότερο χρειάζεται καθαρή θεωρητική σκέψη. Ο εχθρός αλλάζει μορφές, αλλά όχι ουσία. Ο καπιταλισμός σήμερα ντύνεται με το «πράσινο», το «ψηφιακό», το «καινοτόμο», όμως η εκμετάλλευση είναι ίδια, ίσως και πιο βίαιη. Κι εδώ είναι που φαίνεται η αναγκαιότητα της ιδεολογικής θωράκισης. Γύρω μας κυκλοφορούν τόσες «λύσεις»: μιλούν για «καλύτερο καπιταλισμό», για «δικαιότερη ΕΕ», για «προοδευτικές κυβερνήσεις». Ομως όλα αυτά είναι αυταπάτες. Το ΚΚΕ είναι το μόνο που δεν τρέφει τέτοιες ψευδαισθήσεις. Μιλά για εξουσία της εργατικής τάξης, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό με επίκεντρο τις ανάγκες του λαού. Αυτή η σταθερότητα δεν είναι «δογματισμός», είναι πυξίδα μέσα σε μια εποχή που τα πάντα μοιάζουν ρευστά.

Ενα σημείο που με άγγιξε ιδιαίτερα στις Θέσεις είναι η αναφορά στην ανάγκη να συνδέεται η καθημερινή πάλη με τη στρατηγική του Κόμματος. Πολλές φορές, στον αγώνα για το «μικρό», χάνουμε από τα μάτια μας το «μεγάλο». Παλεύουμε για ένα μεροκάματο, για ένα μέτρο ανακούφισης, και ξεχνάμε ότι ο στόχος είναι να αλλάξει το ποιος έχει την εξουσία. Το Κόμμα όμως δεν αφήνει αυτή τη σύνδεση να χαθεί, υπενθυμίζοντας ότι κάθε μάχη έχει αξία αν ανοίγει δρόμο για τη μεγάλη αλλαγή. Αυτό δίνει βάθος στη δράση μας και την κάνει διαφορετική από τον συνδικαλισμό της «διαχείρισης».

Ζούμε, σύντροφοι, σε εποχή μεγάλης ιδεολογικής σύγχυσης. Ο κόσμος βομβαρδίζεται καθημερινά με αντικομμουνισμό και ψέματα. Μιλούν για «τέλος των ιδεολογιών», για «ρεαλισμό», για «προσαρμογή». Σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να κρατάς τη φλόγα αναμμένη τόσα χρόνια. Είμαστε μια γενιά που έζησε αλλεπάλληλες διαψεύσεις: από την πτώση των σοσιαλιστικών χωρών μέχρι την κρίση και τη μνημονιακή λεηλασία, από τη διάλυση των συλλογικών ονείρων μέχρι την κυριαρχία του ατομισμού. Κι όμως, το ΚΚΕ άντεξε γιατί στηρίζεται σε στέρεη βάση: στην επιστήμη, στη συλλογικότητα, στην αυτοκριτική και κυρίως στην πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αλλιώς. Αυτή η πίστη δεν είναι θρησκευτική, είναι πολιτική, ιστορική, βαθιά ανθρώπινη. Τη νιώθεις όταν βλέπεις έναν εργάτη να σηκώνει κεφάλι, μια γυναίκα να παλεύει μέσα στη φτώχεια, έναν νέο να οργανώνεται για πρώτη φορά. Κάθε τέτοια στιγμή είναι απόδειξη ότι ο σπόρος φυτρώνει, ακόμα κι αν δεν φαίνεται.

Σύντροφοι, στα πενήντα μου χρόνια, κι ύστερα από μια ζωή μέσα στη δουλειά και στους αγώνες, μπορώ να πω με βεβαιότητα: Το ΚΚΕ είναι το πιο σταθερό σημείο μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει με τρομακτική ταχύτητα. Είναι σχολείο, είναι σπίτι, είναι πατρίδα για όσους δεν βολεύονται με την αδικία. Μπορεί να κουράζει καμιά φορά η πειθαρχία, η αυστηρότητα, η ευθύνη, αλλά χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε το Κόμμα που ξέρουμε. Κι αν κάτι μου έμαθε η ζωή, είναι πως η αλήθεια σπάνια είναι εύκολη, αλλά πάντα αξίζει τον κόπο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να κρατήσουμε τη γραμμή καθαρή, να προστατεύσουμε την ενότητά μας, να βαθύνουμε τη δουλειά μας και να μην επιτρέψουμε να χαθεί ούτε μια στιγμή χωρίς οργάνωση και σχέδιο.

Εγώ, ως μέλος του Κόμματος, υπόσχομαι να δώσω κι άλλο από τον εαυτό μου. Να μάθω, να διορθώσω, να παλέψω, να οργανώσω. Γιατί το χρωστάμε όχι μόνο στο Κόμμα μας, αλλά και στους ανθρώπους που παλεύουν σιωπηλά, στους εργάτες, στους μικρούς επαγγελματίες, στους νέους που ψάχνουν ελπίδα. Το χρωστάμε σε όλους όσους περιμένουν να δουν ότι υπάρχει φως μέσα στο σκοτάδι.

Κλείνω με μια φράση που συγκράτησα από τα πρώτα μου χρόνια στο Κόμμα: «Τίποτα δεν πάει χαμένο, όσο υπάρχει έστω κι ένας που δεν σκύβει το κεφάλι».

Κι εμείς, σύντροφοι, δεν το σκύψαμε ποτέ.

Και δεν θα το σκύψουμε ούτε τώρα.

Οι Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο κατά την γνώμη μου αποτυπώνουν τα καθήκοντα όλου του Κόμματος. Κόμμα έτοιμο να ηγηθεί της πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού. Διαμορφώνοντας τους όρους, με τη στάση και τη δράση μας ώστε να υπηρετείται σήμερα αυτό το καθήκον, τον δρόμο της ανατροπής.

Εχοντας στο επίκεντρο της καθοδηγητικής δουλειάς και δράσης την ΚΟΒ, ώστε το επόμενο διάστημα να στηριχθεί καθοδηγητικά κάθε Οργάνωση, κάθε κομματικό μέλος, για να δουλεύει μέσα στον λαό με τη στρατηγική του Κόμματος ως διαφωτιστής και οργανωτής. Αποφασιστική στροφή που πρέπει να πάρει η δουλειά μας, ώστε πιο ενιαία, πιο αφοσιωμένα να δουλέψει όλο το Κόμμα, με πρώτη την ευθύνη των στελεχών.

Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει η ουσιαστική συζήτηση στα όργανα. Η επαναφορά συμπερασμάτων και η επαναληπτικότητά τους βοηθά να ωριμάζει η πείρα της ΚΟ. Χωρίς να κρύβουμε κάτω από το χαλί τις αδυναμίες μας, ανεβάζοντας την απαίτησή μας ως όργανα και στελέχη, για να μην διαπερνά στην καθοδηγητική δουλειά η αυτάρκεια.

Βλέποντας κάτω την ΚΟΒ, είναι κρίσιμη η προσπάθεια τα όργανα να αναπτύσσεται η ιδεολογική πολιτική συγκρότηση, η ικανότητα για την διεξαγωγή διαπάλης ξεκινώντας από τις γενικές οικονομικές - πολιτικές - κοινωνικές συνθήκες, φωτίζοντας στοιχεία αντιπαράθεσης με την αστική τάξη, τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις της στον χώρο ευθύνης της περιοχής, του τομέα, της ΚΟΒ. Στοιχεία που επιδρούν στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, στον πολιτικό συσχετισμό δύναμης.

Για να αμβλύνεται η αμορφία που εκφράζεται στις ΚΟΒ με διάφορους τρόπους, με μια γενική και πληροφοριακού τύπου συζήτηση που δεν καταλήγει σε τίποτα συγκεκριμένο και δεν χρεώνει καθήκοντα τα κομματικά μέλη.

Από αυτή τη σκοπιά, περνά από το χέρι μας σε μεγάλο βαθμό καθοδηγητικά, να μην βλέπουμε τις ΚΟΒ έως και το «τελευταίο» κομματικό μέλος ως παρατηρητές των εξελίξεων. Γιατί αλλιώς, σε τελική ανάλυση η υπόθεση οικοδόμησης και στρατολογίας θα παραμένει σε έναν πυρήνα στελεχών. Η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο κίνημα σε κάποιους συνδικαλιστές, η ιδεολογική - πολιτική παρέμβαση σε κάποιους ειδικούς. Και τελικά έτσι να καταλήγουμε να προσαρμόζουμε - περιορίζουμε την δράση της ΚΟΒ σε αυτά που θεωρούμε ότι «μπορεί να κάνει» και στην τελική να μην είναι πολλά, υπονομεύοντας άθελά μας τον χαρακτήρα της ΚΟΒ και των μελών μας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, μέσα από μεγάλα γεγονότα που κλόνισαν και δώσανε τροφή για σκέψη σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα όπως των πλημμυρών στη Θεσσαλία, δουλέψαμε στρατηγικά ζητήματα, με πλαίσια πάλης για να αγκαλιάζει ευρύτερα εργατικές λαϊκές δυνάμεις που να φωτίζουν τον ρόλο του κράτους, τον κοινό αντίπαλο.

Προσπαθώντας να στηρίξουμε την πρωτοπόρα δουλειά της ΚΟ, με πνεύμα ότι κανένα κομματικό μέλος δεν περισσεύει έχοντας την ευθύνη στο σωματείο του, στη γειτονιά του, στο χωριό του, ότι μπορεί να ανταπεξέλθει, με την έμπρακτη και πρακτική συμβολή των στελεχών.

Με στόχους και διεκδικήσεις, που να συμβάλλουν ώστε να κατακτιέται στη συνείδηση του λαού ότι οι καταστροφές των πλημμυρών δεν είναι αποτέλεσμα ακραίου καιρικού φαινομένου, αλλά προδιαγεγραμμένο έγκλημα, όπως αυτό των Τεμπών. Αποτέλεσμα των στρατηγικών επιλογών κυβερνήσεων - ΕΕ που αντιμετωπίζει την ζωή και την ασφάλεια με όρους κόστους - οφέλους.

Οπως αντίστοιχα το μεγάλο ζήτημα, την εμπλοκή στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, δίνοντας τη μάχη για να μην νομιμοποιείται στην εργατική λαϊκή συνείδηση η παρουσία των ΝΑΤΟικών μακελάρηδων, η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία, η μετατροπή της Θεσσαλίας σε πολεμοβιομηχανικό κέντρο.

Εχουμε να αναμετρηθούμε με σημαντικές αδυναμίες για την άνοδο της συσπείρωσης της οργάνωσης, στη συμπόρευση και επαφή με σωματεία και συνδικαλιστές από άλλους χώρους, στο τράβηγμά τους με το ΠΑΜΕ. Στη δημιουργία πυρήνων στους χώρους δουλειάς, στη συγκρότηση νέων σωματείων στην προσπάθεια ανασύνταξης του κινήματος και αλλαγής των συσχετισμών.

Να συγκεντρώσουμε καλύτερα την προσοχή μας στο ιδεολογικό πολιτικό περιεχόμενο του «δρόμου της ανατροπής». Αναδεικνύοντας την ανάγκη να ανοίξει πιο ολοκληρωμένα η συζήτηση σήμερα, είναι για το «τι κίνημα χρειάζεται», η κατεύθυνση της πάλης, ο τελικός σκοπός του αγώνα. Από αυτή την σκοπιά, με επίκεντρο την ΚΟΒ, χρειάζεται να ανοίγουμε σταθερά, τι σημαίνει νίκη των εργατικών αγώνων. Οχι μόνο το τι θα πάρει στο χέρι, που και αυτό είναι πολύ σημαντικό και τέτοια θετική εμπειρία έχουμε από τους οικοδόμους. Συζήτηση που πρέπει να είναι συνεχώς ανοιχτή, γιατί αλλιώς θα είμαστε πιο ευάλωτοι στις πιέσεις που εκτιμούν οι Θέσεις, απέναντι στον κίνδυνο να δυναμώνει ρεύμα ρεφορμισμού.

Βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω, για να ανταποκριθούμε στο περιεχόμενο των θέσεων που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!» είναι να αναμετρηθούμε με συνήθειες χρόνων, με την ρουτίνα. Με την άμεση εμπλοκή των στελεχών, των οργάνων για να λύνουμε ζητήματα, βοηθώντας ουσιαστικά τις ΚΟΒ χωρίς να τις υποκαθιστούμε ταυτόχρονα. Στην προσπάθεια σε ένα όργανο, μια ΚΟΒ να βοηθήσουμε ουσιαστικά εντοπίζοντας βασικές αδυναμίες, στην προσπάθεια να τις λύνουμε.

Με την προσωπική εμπλοκή, που να δίνει το παράδειγμα όταν όλα μπορεί να φαντάζουν δύσκολα, ανυπέρβλητα. Για να μη σβήνει η φλόγα, για να αποκτά έμπρακτη συμβολή στην επιθυμία το Κόμμα να «πηγαίνει καλά».

Κόντρα σε όλα αυτά που επιδρούν και πρέπει να προφυλαχτούμε, να αναμετρηθούμε, τις συνήθειες της μακρόχρονης «ειρηνικής» περιόδου, που θολώνουν την εικόνα, με κίνδυνο να δημιουργούν εφησυχασμό, πλαδαρότητα.

Συνειδητοποιώντας πως οι στόχοι και οι σκοποί μας ως Κόμμα, απαιτούν σήμερα περισσότερο κόπο, προσπάθεια και θυσίες.

Σήμερα από καλύτερες θέσεις παρεμβαίνουμε ως Κόμμα στους αγρότες, το κύρος μας είναι ανεβασμένο ειδικά σε όσους αγωνίζονται μαζί μας, που πλέον δεν είναι μικρή μάζα αλλά χιλιάδες. Είναι κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά, το λένε οι ίδιοι οι αγρότες, ακόμα και στελέχη άλλων κομμάτων αναγνωρίζουν ότι η οργάνωση και η δράση μας είναι καταλυτική στους αγώνες τους.

Με όπλο τις αποφάσεις του 21ου Συνεδρίου τα καθοδηγητικά όργανα καλύτερα συζήτησαν, οργάνωσαν, καθοδήγησαν τις κινητοποιήσεις που ξέσπασαν το προηγούμενο διάστημα, παίρνοντας υπόψη τη δυσαρέσκεια και οργή εξαιτίας των οξυμένων προβλημάτων που υπήρχαν.

Αποδείχτηκε ότι με τα επεξεργασμένα αιτήματα που είχαμε, μπορούμε να ανοίγουμε δουλειά με απήχηση σε βιοπαλαιστές αγρότες άλλων πολιτικών πεποιθήσεων. Παραμένει ζητούμενο να μάθουμε να απευθυνόμαστε με βάση το πλαίσιο πάλης, τη συμφωνία πάνω στα ζητήματα που ανοίγονται στο κίνημα, τις διεκδικήσεις, ώστε να κατακτιέται ένας τρόπος δουλειάς που να αγκαλιάζει δυνάμεις που ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, ωστόσο συμφωνούν σε ορισμένα βασικά ζητήματα και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά από το προηγούμενο Συνέδριο μέχρι σήμερα, όπως η δράση που αναπτύξαμε με τις μεγάλες πυρκαγιές στην Ηλεία. Πρωτοστατήσαμε, οργανώνοντας αυτούς τους αγώνες, κυρίως μέσα από την Ομοσπονδία Αγροτών, εξετάζοντας βήμα - βήμα τις κινήσεις μας, με πολυμορφία και ευρηματικότητα, που παίζει ιδιαίτερο ρόλο όταν μιλάμε για κίνηση μαζών που είναι άπειρες και ανώριμες. Δεδομένα σε ό,τι πετύχαμε ρόλο έπαιξαν η επεξεργασμένη γραμμή και το πλαίσιο που θέταμε στο κίνημα, αιτήματα που συμπληρώθηκαν, βγήκαν μέσα από τα όργανα, τις συλλογικές διεργασίες, τη ζωντάνια της συζήτησης από το τι συναντήσαμε στη διαπάλη.

'Η αντίστοιχα η παρέμβασή μας με τις περσινές μεγάλες κινητοποιήσεις και μπλόκα των αγροτών, όπου είχαμε και νέα στοιχεία, με τη συμμετοχή νέων αγροτών, γυναικών, τη μαζική συμμετοχή κτηνοτρόφων. Ακόμα και η συμμετοχή αγροτών από περιοχές και κωμοπόλεις που είτε προηγουμένως δεν είχαμε κάποια επαφή, είτε υπήρχε μικρή συμμετοχή στους αγώνες.

Πρόκειται για βάση που αξιοποιούμε για να ανοίξει δουλειά με προοπτική, με το συνολικότερο πλαίσιο της ιδεολογικής - πολιτικής μας πάλης. Χρειάζεται όμως προετοιμασία ώστε να διευρύνεται η συζήτηση για τις αιτίες των προβλημάτων, ώστε αυτά να συσχετίζονται με το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, συνολικά τον καπιταλισμό, έτσι ώστε να απαντά στη λογική της «εθνικής ενότητας και παραγωγικής ανάπτυξης» της εκάστοτε κυβέρνησης, να αναδεικνύει την ανάγκη σταθερότητας στην κατεύθυνση του περιεχομένου και των μορφών της πάλης.

Οι δυνάμεις μας έχουν δυσκολία να ξεφύγουν από μια ρουτινιάρικη συζήτηση ανάλυσης των οξυμένων προβλημάτων, να βαθαίνουν ακριβώς στα ζητήματα που μπορούν να τσακίσουν την προπαγάνδα των αστικών κομμάτων, τον κατακερματισμό που «λύνει και δένει» ιδιαίτερα στο αγροτικό κίνημα και τον καλλιεργούν έντεχνα όλες οι κυβερνήσεις.

Γι' αυτό πρέπει να επεξεργαζόμαστε επιχειρήματα που βοηθάνε να διαλύονται οι αυταπάτες που καλλιεργεί η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Για παράδειγμα, οι ευρωενωσιακές επιδοτήσεις στους βιοπαλαιστές αγρότες, αν και δεν έχουν τα ίδια αποτελέσματα με το παρελθόν, παραμένουν παράγοντας αυταπατών και αποπροσανατολισμού, κυρίως για τους άμεσους κατόχους γης και παραγωγούς, στους οποίους οι ενισχύσεις ουσιαστικά παρατείνουν την επιβίωσή τους, ώστε να εξασφαλίζουν φτηνή πρώτη ύλη και εξαρτημένη καλλιέργεια υπέρ των εμποροβιομηχάνων. Οι άμεσες ενισχύσεις είναι η άλλη όψη του νομίσματος των εξευτελιστικών τιμών στα προϊόντα των αγροτών που επιβάλλουν οι εμποροβιομήχανοι. Η όποια ανακατανομή τους γίνεται με κριτήριο τις προτεραιότητες του κεφαλαίου. Γι' αυτό και σήμερα ήδη έχει ανοίξει συζήτηση για περιορισμό των κονδυλίων μέσω ΚΑΠ, καθώς πλέον τα χρήματα κατευθύνονται προς την πολεμική βιομηχανία.

Είναι μία από τις πλευρές που πρέπει τα όργανα να έχουν σταθερά στον προσανατολισμό τους. Κάτι που μέσα από την πίεση των καθημερινών καθηκόντων τελικά χάνεται. Είναι αναγκαίος όρος να στελεχωθούν και να λειτουργούν με καλύτερους όρους Βοηθητικές Επιτροπές για τους αγρότες, και για άλλους τομείς προφανώς, όπου με την καθοδήγηση των οργάνων θα κάνουμε βήμα σε αυτά τα καθήκοντα. Αλλιώς αυτό το βάρος πέφτει στους χρεωμένους συντρόφους σε Τομεακά Γραφεία και Γραφεία Περιοχής, που είναι σχεδόν αδύνατο να τα καταφέρουν.

Κλειδί για όλα αυτά είναι η ενασχόληση των οργάνων και η λειτουργία των εκάστοτε Κομματικών Ομάδων, που πρέπει να επικεντρώνονται στην καλύτερη μελέτη του χώρου, στην παρακολούθηση της διαπάλης, στην επεξεργασία και εξειδίκευση πλαισίων, γενίκευσης της πείρας από τη δράση. Εδώ έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε, μιας και η συνεδρίαση των ΚΟ γίνεται κατά αραιά διαστήματα ή χωρίς σταθερή θεματολογία.

Το να λαμβάνεις υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στη μάζα όπου απευθύνεσαι, ή στην καλλιέργεια που έχει ένα κομμάτι αγροτών, τι σημαίνει, με ποιο κομμάτι του κεφαλαίου συνδέεται, ακόμα και ιστορικά στοιχεία που διαμόρφωσαν αυτό που εσύ βλέπεις τώρα σε μια στιγμή, είναι ζήτημα δύσκολο αλλά απαραίτητο. Εύκολα παρακάμπτεται, ή άλλες φορές φτάνεις στο άλλο άκρο, να υπερθεματίζεις τις ιδιαιτερότητες. Ομως μέσα από αυτό μπορείς να γίνεις πιο ικανός στην αντιπαράθεση, στην αποκάλυψη του μηχανισμού εκμετάλλευσης κ.λπ. Ετσι, για παράδειγμα, θα αποκαλύπτουμε σε έναν ελαιοπαραγωγό ότι δεν χτυπιέται μόνο από τη χαμηλή τιμή πώλησης αλλά και από τις ανύπαρκτες υποδομές προστασίας από ασθένειες, τα ανύπαρκτα έργα άρδευσης (και όχι ότι δεν βρέχει, όπως λέει η κυβέρνηση), από το ότι δεν έχει γίνει εκμηχάνιση με σύγχρονα μηχανήματα, μέχρι το γεγονός ότι οι βιομηχανίες τού κλέβουν για ψίχουλα τον πυρήνα της ελιάς.

Το ζήτημα είναι τα όργανα και οι ΚΟΒ να συγκροτούμε και να υλοποιούμε μακρόπνοο σχέδιο με υπομονή και βάζοντας όλους τους παράγοντες μέσα, όλα τα «κανάλια» που διαθέτουμε, ώστε οι προσπάθειές μας να συναντηθούν στο βασικό ζήτημα, που είναι η οικοδόμηση στους αγρότες.

Με αυτόν τον τρόπο δουλειάς θα γίνουμε πιο ικανοί να πείθουμε αγρότες ότι λύση στα προβλήματά τους, αλλά και συνολικά της παραγωγής, δίνει η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Αναδεικνύοντας τις δυνατότητες που υπάρχουν με ανατροπή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης, των συγκεντρωμένων μέσων αγροτικής παραγωγής με κοινωνικοποίησή τους, με κεντρικό σχεδιασμό. Να εντείνουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, παρεμβάσεις, εκδηλώσεις που θα συνδυάζουν την ιστορική αιματοβαμμένη πείρα των αγώνων όπου ηγήθηκαν οι κομμουνιστές, και υπάρχουν σε κάθε τόπο, όπως κάναμε με τους σταφιδεργάτες στο Αίγιο και στην Ηλεία, τους καπνοπαραγωγούς στο Αγρίνιο, με τον δρόμο ανάπτυξης που καλεί το ΚΚΕ και θα δικαιώσει τους αγώνες, που συνδέεται με την πάλη για μια άλλη κοινωνία, τον σοσιαλισμό.

Η Ανώτατη Εκπαίδευση, η έρευνα, οι νέοι επιστήμονες και συνολικά οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά ιδρύματα βιώνουν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της πολεμικής οικονομίας σε όλο τον κόσμο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ πραγματοποιείται σε μια εποχή πολεμικής προετοιμασίας, μεταβολής του κέντρου βάρους της καπιταλιστικής μηχανής σε αυτό που κωδικοποιείται ως πολεμική οικονομία. Οι συνέπειες αυτής της διεργασίας είναι τεράστιες για τους λαούς, με τεράστια κεφάλαια να αποσπώνται από διάφορους τομείς για να διοχετευθούν στην πολεμική βιομηχανία και σε συναφείς κλάδους, δημιουργώντας νέα αδιέξοδα και αντιφάσεις, που επιβεβαιώνουν ότι το ίδιο το σύστημα αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της κοινωνίας, στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου.

Η λεγόμενη 4η βιομηχανική επανάσταση, η ανάπτυξη της τεχνολογίας και η ολοένα και μεγαλύτερη διάχυση νέων τεχνολογιών στην παραγωγή (τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική κ.ά.) δημιούργησαν την ανάγκη για μια στρατιά εργαζομένων επιστημονικά εξειδικευμένων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας. Τον ρόλο της επιστημονικής εκπαίδευσης των εργαζομένων αναλαμβάνουν τα πανεπιστήμια, με τα διάφορα τμήματα και σχολές κατασκευασμένα έτσι ώστε τα προγράμματα σπουδών τους να συμβαδίζουν με τις ανάγκες των καπιταλιστών. Νέα μεταπτυχιακά προγράμματα, νέα τμήματα και σχολές, ακόμα και νέα πανεπιστήμια δημιουργήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες για να εξυπηρετήσουν αυτόν τον σκοπό. Ταυτόχρονα, η κούρσα της τεχνολογικής ικανότητας στην παραγωγή, αλλά και γενικότερα το ποιος ιμπεριαλιστής θα αποκτήσει το πάνω χέρι στις νέες τεχνολογίες, δημιούργησε την ανάγκη για περισσότερη και γρηγορότερη έρευνα, εννοείται μόνο για τους τομείς που ενδιαφέρουν το κεφάλαιο. Αποτέλεσμα είναι η αύξηση του αριθμού των ερευνητών και των επιστημόνων σε όλα τα επίπεδα της επιστημονικής έρευνας. Τις τελευταίες δεκαετίες αυξήθηκαν οι διδακτορικοί φοιτητές, οι μεταδιδακτορικοί ερευνητές, οι ανεξάρτητοι ερευνητές και οι ερευνητές που δουλεύουν στα αντίστοιχα τμήματα μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων.

Οι εργασιακές σχέσεις όλων αυτών ποικίλλουν, αντικατοπτρίζοντας τη ρευστότητα της κατάστασης και την ανάγκη για ευελιξία ανάλογα με τις ανάγκες και τους στόχους του κεφαλαίου. Οι εργασιακές συνθήκες είναι τραγικές, με τα στοιχεία να δείχνουν πως οι μεταδιδακτορικοί και διδακτορικοί ερευνητές ανήκουν στους χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους σε μια σειρά χώρες. Η ανάγκη για γρήγορα αποτελέσματα ώστε να μη μείνεις πίσω στην κούρσα του ανταγωνισμού οδηγεί σε εξαντλητικά ωράρια, πίεση, εργασιακό στρες, ακόμα και σε εκφοβισμό και κακοποιητικές συμπεριφορές. Σαφώς έχει αλλάξει και η ίδια η έρευνα, η μέθοδος εξαγωγής των επιστημονικών συμπερασμάτων, η ουσιαστική της σημασία, καθώς όλο και περισσότερο βάρος πέφτει στην ποσότητα παρά στην ποιότητα. Οι συνθήκες αυτές γέννησαν και τη διαφθορά, με πολλά ερευνητικά αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν ως εξαιρετικά και πρωτοποριακά να αποδεικνύονται τελικά απάτες, ακόμα και δημοσιευμένες μελέτες στα πιο γνωστά επιστημονικά περιοδικά από επιστήμονες στα πιο αναγνωρισμένα ιδρύματα.

Οπως ισχύει σε όλους τους τομείς της οικονομίας, έτσι και στην έρευνα, στον πυρήνα της δημιουργίας της βρίσκεται ο εργαζόμενος άνθρωπος, ο ερευνητής επιστήμονας. Σήμερα οι επιστήμονες ερευνητές αποτελούν σημαντικό κομμάτι του εργαζόμενου πληθυσμού σε κάθε χώρα, συγκρίσιμο με τους εργαζόμενους σε άλλους κλάδους. Η στροφή στην πολεμική οικονομία μείωσε δραστικά τα κρατικά κονδύλια στην έρευνα, ακόμα και σε χώρες και ιδρύματα που θεωρείται ότι βρίσκονται στην ελίτ, όπως το ιατρικό Ινστιτούτο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, το Πολυτεχνείο της Ζυρίχης ETH, το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης κ.ά., ενώ στις ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων πρέπει να μειωθεί κι άλλο. Οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια βλέπουν τις προοπτικές για ακαδημαϊκή εξέλιξη να μειώνονται, τους μισθούς να μένουν παγιωμένοι στα χαμηλότερα κλιμάκια, τα ωράρια εργασίας να γίνονται λάστιχο και την προοπτική μιας καλύτερης ζωής να στενεύει όλο και περισσότερο. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, οι επιστήμονες δημιουργούν τις δικές τους οργανώσεις, τους δικούς τους συλλόγους και σωματεία, και συλλογικοί αγώνες και διεκδικήσεις ξεσπάνε σε όλο τον πλανήτη, με χαρακτηριστικότερες τις διαδηλώσεις των ερευνητών στα Πανεπιστήμια του Δουβλίνο τον Φλεβάρη του 2024, την απεργία των ερευνητών σε Πανεπιστήμια του Καναδά το 2022, τις κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια του Νέου Δελχί στην Ινδία το 2019 κ.λπ. Η στρατιά αυτή των νέων επιστημόνων προστίθεται στην εργατική τάξη και αυξάνει τη δυναμική της.

Η επιστημονική έρευνα, η προσπάθεια του ανθρώπου να γνωρίσει την αντικειμενική πραγματικότητα του υλικού κόσμου και η αξιοποίησή της για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής του λαού δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν στον καπιταλισμό. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι στην έρευνα βιώνουν στην ίδια τους την καθημερινότητα την καπιταλιστική εκμετάλλευση και συνειδητοποιούν πως χρειάζεται μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας ώστε να μπορέσουν να επιτελέσουν τον ρόλο τους ως επιστήμονες. Για να ανοίξει κάθε πανεπιστήμιο, κάθε ερευνητικό κέντρο, κάθε εργαστήριο μια χαραμάδα στο μέλλον, πρέπει να γίνουν χώροι διάδοσης των κομμουνιστικών ιδεών και χώροι αγώνα και αντίστασης στην αστική προπαγάνδα. Γι' αυτό, πρέπει τώρα όλοι οι νέοι επιστήμονες να συστρατευθούν με το ΚΚΕ στην Ελλάδα, με τις κομμουνιστικές ιδέες σε κάθε χώρα, να θέσουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία και στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Να μην «αφήνουν τις απόψεις τους στον καλόγερο του εργαστηρίου μαζί με το παλτό τους», όπως τους συμβουλεύουν τα αφεντικά, αλλά να ενωθούν με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και να μπουν αποφασιστικά στη μάχη για μια κοινωνία όπου η επιστήμη θα μπορέσει να ξαλαφρώσει τον άνθρωπο από τον μόχθο, την άγνοια και τον σκοταδισμό.

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ, κατανοώντας ως κύριο περιεχόμενό τους το βάθεμα της ενότητας της επαναστατικής θεωρίας και πράξης για όλες τις Κομματικές Οργανώσεις και τα μέλη τους λαμβάνοντας υπόψη ότι διανύουμε μια πρωτόγνωρη περίοδο για τα δεδομένα των τελευταίων 80 χρόνων. Το ΚΚΕ διαθέτει τα τελευταία 15 χρόνια ένα σύγχρονο επαναστατικό Πρόγραμμα και ο συλλογικός στόχος που μπαίνει μπροστά του είναι να τραβήξει όλο και περισσότερους μέσα από την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών στην κατεύθυνση της πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ως πυροσβέστης θα ήθελα να συμβάλω στην προσυνεδριακή διαδικασία με ορισμένες σκέψεις στα ζητήματα της Πολιτικής Προστασίας. Στις Θέσεις αναφέρεται ότι το εργατικό - λαϊκό ξέσπασμα για το ζήτημα των Τεμπών βρέθηκε στην κορυφή μιας ευρύτερης δυσαρέσκειας που οφείλεται μεταξύ άλλων και στη ραγδαία χειροτέρευση της προστασίας που προσφέρει το κράτος στον λαό από φυσικά φαινόμενα και καταστροφές, κάτι που γρήγορα «έπιασαν» οι κομμουνιστές αποκτώντας θετική πείρα από τον τρόπο που οργανώθηκε η παρέμβαση στον θεσσαλικό κάμπο μετά τις πλημμύρες το 2021, στη Β. Εύβοια μετά τις πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2021 που προκάλεσαν καταστροφές στην αγροτική παραγωγή, σε μικρές επιχειρήσεις, τη λαϊκή κατοικία κ.λπ.

Δυστυχώς η πολιτική που ακολουθεί το αστικό κράτος και η ΕΕ στον τομέα της αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών δείχνει ότι τα δύσκολα για τον λαό μας είναι μπροστά, όποτε το πώς δουλεύεται η οργάνωση του αγώνα, της διεκδίκησης και της αλληλεγγύης όπως εκφράζεται από το σύνθημα «μόνο ο λαός σώζει τον λαό» είναι ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει τις κομματικές δυνάμεις. Μέσα από τη διαδικασία αυτή πιάνεται επαφή για πρώτη φορά με πολύ κόσμο, με μακρινή πολιτική αφετηρία και διαφορετική ταξική σύνθεση, που μπορεί να γίνει ιδεολογική - πολιτική παρέμβαση για τον αντιλαϊκό χαρακτήρα του αστικού κράτους, τις συνέπειες του καπιταλιστικού σχεδιασμού που βασίζεται στην επίτευξη του κέρδους κ.λπ.

Οι καταστροφές από φυσικά φαινόμενα δεν είναι θέμα ανικανότητας κάποιων τοπικών ή κεντρικών πολιτικών προσώπων, πόσο μάλλον δεν είναι «της μοίρας μας γραφτό», εξαιτίας της λεγόμενης κλιματικής κρίσης. Οφείλονται στο βάθεμα των καπιταλιστικών σχέσεων σε όλα τα πεδία της οικονομικής ζωής. Εκτός από την παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας που «πάγωσε» μια σειρά έργων, σήμερα, που όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη «βρέχει λεφτά» από διάφορα ταμεία της ΕΕ, επιλέξιμα θεωρούνται μόνο όσα έργα προσφέρουν στους κατασκευαστικούς ομίλους το γρηγορότερο και μεγαλύτερο κέρδος. Ολα τα υπόλοιπα μπαίνουν αυστηρά στη μέγκενη του κόστους - οφέλους. Το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους μπαίνει λοιπόν εμπόδιο σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης που ξεκινάει από τη διαχείριση του δασικού πλούτου, της πυροπροστασίας, της αντισεισμικής θωράκισης, του τεράστιου υδατικού αποθέματος της χώρας για την κάλυψη των αναγκών για ύδρευση πόλεων και χωριών, για τις αγροτικές καλλιέργειες.

Την ίδια ώρα το αστικό κράτος δείχνει τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα με πολλούς τρόπους. Στη βάση μεταξύ άλλων και των κατευθύνσεων των κονδυλίων της ΕΕ, δίνει βάρος στην ενίσχυση της λεγόμενης «ανθεκτικότητας» των υποδομών που θεωρεί κρίσιμες για τη λειτουργία του ίδιου και των βασικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων μπροστά στο ενδεχόμενο ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου και όχι για την προστασία οικισμών, αγροτικών και δασικών εκτάσεων που αποδεδειγμένα κινδυνεύουν. Ενώ η συγχώνευση των υπηρεσιών της λεγόμενης Κρατικής Αρωγής με την Πολιτική Προστασία μαρτυρά την κατεύθυνση που έχουν αποφασίσει για τη (μη) αντιμετώπιση των συνεπειών των καταστροφών: Οι πάνω όροφοι του υπουργείου μοιράζουν δισεκατομμύρια ευρώ σε εγχώριους και ευρωπαϊκούς ομίλους για την αντικατάσταση μέρους του γηρασμένου εξοπλισμού αλλά και για εξοπλισμό «διπλής χρήσης», ενώ στους κάτω ορόφους ο λαός αναζητά απεγνωσμένα από το ελάχιστο προσωπικό τα ψίχουλα που του οφείλονται εδώ και 2 χρόνια από τις καταστροφές του Daniel για να ξεκινήσει να ξαναχτίζει όπως - όπως τη ζωή του στις πληγείσες περιοχές.

Η συνειδητή επιλογή της παρούσας αλλά και οποιασδήποτε άλλης κυβέρνησης συμφωνεί με τους σχεδιασμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ να εμπλέξει τον λαό μας στον όλεθρο του ιμπεριαλιστικού πολέμου θα στερεί όλο και περισσότερο πόρους από τις λιγοστές κοινωνικές δαπάνες που έχουν απομείνει. Αυτές είναι μερικές πλευρές που κατά τη γνώμη μου μπορούν να δουλευτούν μέσα στους μαζικούς φορείς που συντονίζονται μπροστά σε τέτοιες καταστροφές σαν πλευρά του βαθέματος του αντιμονοπωλιακού - αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού τους.

Ολα αυτά τα ζητήματα μπορούν να δουλεύονται και μέσα στους πυροσβέστες, στις συνδικαλιστικές τους Ενώσεις. Διότι δεν πρέπει να «ξεχάσουν» ποτέ ότι δουλειά τους είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής, του περιβάλλοντος, της λαϊκής περιουσίας και όχι η - έστω επικουρική - εμπλοκή τους στους πολεμικούς και κατασταλτικούς σχεδιασμούς. Η θέση τους είναι στο πλευρό των εργαζομένων, του λαού και όχι στην «επιτήρηση» του κινήματος με ψηφιακά εργαλεία που ετοιμάζονται να προμηθευτούν με το Πρόγραμμα ΑΙΓΙΣ ή συμμετέχοντας στην αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ με τη χρήση των 3 νέων αεροσκαφών που αγοράστηκαν πρόσφατα για το Πυροσβεστικό Σώμα και με βάση τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού αποτελούν μέρος του εξοπλισμού «διπλής χρήσης».

Οι πυροσβέστες, όπως και όλος ο λαός, έχουν συμφέρον να παλέψουν ενάντια σε ένα σύστημα και ένα κράτος που όσο περισσότερο σαπίζει, τόσο μεγαλύτερη βαρβαρότητα θα προκαλεί. Μέχρι να το πάρουμε απόφαση να το γκρεμίσουμε χτίζοντας στη θέση του τη σοσιαλιστική κοινωνία, που θα μας απαλλάξει οριστικά από τους πολέμους, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση!

Καλή επιτυχία στις εργασίες του 22ου Συνεδρίου!

Η συζήτηση των Αποφάσεων της ΚΕ το προηγούμενο διάστημα αποτέλεσε μια ουσιαστική προετοιμασία για τη βαθύτερη αφομοίωση εκτιμήσεων και συμπερασμάτων. Οι Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αποτελούν μια αναβαθμισμένη επεξεργασία, και όχι μια συνόψιση των προηγούμενων Αποφάσεων. Αποτελούν το επιστέγασμα για την καλύτερη συνειδητοποίηση των συνθηκών όπου δρούμε, ώστε να πάρει «σάρκα και οστά» το κεντρικό θέμα του Συνεδρίου, που είναι το ίδιο το Κόμμα και η ανάπτυξη όλων των σύγχρονων επαναστατικών χαρακτηριστικών του.

Το παραπάνω καθήκον ανεβάζει τον πήχη για τα Οργανα του Κόμματος, ώστε να αποκρυσταλλωθούν σε οργανωμένα βήματα, στο πώς καθοδηγούμε και οργανώνουμε την παρέμβασή μας, στο πώς βγάζουμε συμπεράσματα από τη συλλογική πείρα στις σύνθετες συνθήκες που διανύουμε. Ζήτημα κρίσιμο, όπως επισημαίνεται και στις Θέσεις, να συνδυαστούν «ο επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος με την καθημερινή δράση σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς». Δηλαδή το πώς διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ώστε το κάθε μέλος του Κόμματος να θωρακίζεται και να μπορεί να κερδίζει περισσότερους για την επαναστατική αλλαγή, σε όλες τις συνθήκες όπου δρα. Το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ, τόσο ως προς τον απολογισμό και την επισήμανση αδυναμιών όσο και ως προς την ιεράρχηση και δρομολόγηση αντιμετώπισής τους, είναι σε σωστή κατεύθυνση, δίνοντας τη δυνατότητα βαθύτερης κατανόησης του τι σημαίνει ουσιαστικά «νέα φάση» και πώς θα αποκτηθεί καλύτερη μέθοδος στην καθοδηγητική μας δουλειά. Στη βάση τού να μάθουμε να δουλεύουμε με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, να αφομοιώνουμε επεξεργασίες και να μπορούμε να προβλέπουμε και να αποκαλύπτουμε τον πραγματικό χαρακτήρα αλλαγών που άπτονται και του χώρου που καθοδηγούμε, προβάλλοντας την πρόταση διεξόδου.

Τα παραπάνω αποτελούν σοβαρή πλευρά στην καθοδηγητική μας δουλειά, στην οποία χρειάζεται να ρίξουμε βάρος στο πώς θα ξεπεράσουμε την τυποποίηση και θα γίνουμε πιο εύστοχοι και διεισδυτικοί στην ουσιαστική καθοδήγηση Γραμματέων και Γραφείων των ΚΟΒ, ώστε να γίνουν οι κρίκοι που θα δώσουν τον τόνο στη λειτουργία της ΚΟΒ, για να μπορούν τα μέλη μας να αποτελούν «το Κόμμα στον χώρο ευθύνης τους». Μέσα στις Θέσεις φωτίζεται ως ανάγκη και επιταγή «το Γραφείο της ΚΟΒ να μπορεί να κωδικοποιεί αυτά που συναντάει στη δράση του, να τα απαντάει με τις δικές του δυνάμεις και το Τομεακό Γραφείο να τροφοδοτεί τις επεξεργασίες και προς τα πάνω και προς τα κάτω». Σε αυτό έχουμε να μετρήσουμε πολλά βήματα ακόμα, αν σκεφτούμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις δεν ξεφεύγουμε εύκολα από την ρουτινιάρικη και «πρακτικίστικη» καθοδήγηση των Γραφείων των ΚΟΒ.

Στις Θέσεις της ΚΕ φαίνεται η έγνοια για την πιο εξειδικευμένη δουλειά στις γυναίκες, με κύριο, κατά τη γνώμη μου, την εκπαίδευση στο περιεχόμενο αυτής της εξειδικευμένης δουλειάς, ανεξάρτητα από χρέωση, ώστε από τη μια να προβάλλεται η στρατηγική μας εξειδικευμένα στις γυναίκες, να διαχέεται στον σχεδιασμό της κομματικής και μαζικής δράσης, και από την άλλη να μαχητικοποιούνται γυναικεία κομματικά και ΚΝίτικα μέλη και στελέχη, αλλά και γυναικείος κομματικός περίγυρος, κόντρα στον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής. Ιδιαίτερα σε συνθήκες όξυνσης και γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι καθοριστική η συμμετοχή των γυναικών στην ταξική πάλη, η ένταση της δράσης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στις αιτίες του, αλλά και ενάντια στην προσπάθεια να εμπλέξουν ενεργά τις γυναίκες στα βρώμικα σχέδιά τους.

Στην κατεύθυνση της πιο εξειδικευμένης δουλειάς στις γυναίκες έχουν γίνει σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια, ωστόσο δεν έχουμε ξεπεράσει αδυναμίες στην καθοδηγητική μας δουλειά, όπως η προσφορά, η συμμετοχή στη δράση γυναικείων μελών και στελεχών και η στελέχωση των καθοδηγητικών Οργάνων να επαφίεται σε μεγάλο βαθμό στην κομματικότητά τους. 'Η να μην υπάρχει ενιαία αντίληψη από τα καθοδηγητικά Οργανα έως τις ΚΟΒ για το τι σημαίνει βοήθεια και συντροφικότητα στις συντρόφισσες όταν γίνονται μητέρες, που σίγουρα δεν είναι η απαλλαγή από τις χρεώσεις. Αυτό σίγουρα ενισχύει τη λαθεμένη αντίληψη του διαχωρισμού της κομματικής από την προσωπική ζωή. Χρειάζεται να γίνουν βήματα στη βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, τη γονική ευθύνη, τα οποία, σε συνδυασμό με την ενίσχυση του ότι η κομματική και η προσωπική ζωή δεν είναι δρόμοι παράλληλοι, θα αποτελέσουν αντικείμενο στην προετοιμασία των νεότερων ηλικιακά κομματικών και ΚΝίτικων δυνάμεων, ώστε να αποφεύγονται όσο το δυνατόν περισσότερο φαινόμενα διαρροών και αποστράτευσης.

Καλούμαστε, λοιπόν, να πιάσουμε το «κόκκινο νήμα» από τα προηγούμενα Συνέδριά μας και να πορευτούμε στο 22ο Συνέδριο με πνεύμα μαχητικής αισιοδοξίας, αντιμετωπίζοντας με αίσθημα ευθύνης τις αδυναμίες μας. Για την προώθηση του επαναστατικού μας Προγράμματος, για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού - Κομμουνισμού!

Η σημασία του Συνεδρίου, στις συνθήκες που συζητάμε, είναι μεγάλη. Ιδιαίτερα γιατί μιλάμε για εξελίξεις στις οποίες δεν έχουμε μάθει να δρούμε, έχουμε όμως εφόδιο την πολύχρονη πείρα του Κόμματος και τα συμπεράσματά του.

Θέλω να σταθώ σε δύο ζητήματα προσπαθώντας να συμβάλλω.

Το πρώτο είναι: Το πώς οι ΚΟΒ και τα γραφεία τους γίνονται οι βασικοί οργανωτές στον χώρο ευθύνης τους. Στοιχείο καθοριστικό για την επαναστατική δράση, για την καλλιέργεια ετοιμότητας.

Σίγουρα τα παραπάνω καθοδηγητικά όργανα δίνουν τον τόνο, αλλά χρειάζεται ακόμη περισσότερο να επιμείνουμε οι ΚΟΒ να μπαίνουν μπροστά, με περισσότερη πρωτοβουλία είτε στην εσωοργανωτική συζήτηση είτε στις δράσεις. Εχουν μετρηθεί κάποια βήματα ώστε να μειωθούν οι «από τα πάνω» πρωτοβουλίες, να αυξηθούν οι ειδικές συνεδριάσεις που γίνονται σε ΚΟΒ ή γραφεία με θέματα που απασχολούν τον χώρο/την περιοχή, αλλά μπορούμε, και χρειάζεται, κι άλλο! Αυτό χρειάζεται να μας προβληματίσει, να «πέσουν» οι ΤΕ κι άλλο πάνω από τα γραφεία των ΚΟΒ, να ξεφύγουμε από το να είναι αυτά τα όργανα «μεταφορείς» αλλά να είναι ουσιαστικοί καθοδηγητές, κι αυτό, όπως λένε και οι Θέσεις, γίνεται όσο ανεβαίνει το πολιτικό επίπεδο της ΚΟΒ. Οι συνεδριάσεις του τελευταίου χρόνου με τις Αποφάσεις της ΚΕ, η προσπάθεια με τα μαθήματα, οι πιο ειδικές συνεδριάσεις με οξυμένα ζητήματα της περιοχής για τα οποία σκεφτήκαμε και διαμορφώσαμε θέση και αιτήματα, φαίνεται πως άφησαν γερό πολιτικό αποτύπωμα αλλά και με τα κατάλληλα οργανωτικά μέτρα «ανασκούμπωσαν» τα γραφεία, βοηθήθηκαν δυνάμεις να σκεφτούν παραπέρα, να ωριμάσουν πολιτικά, να αναλάβουν νέα καθήκοντα. Οσο επιμένουμε σε έναν τέτοιο τρόπο και αφομοιώνονται από τα γραφεία και τις ΚΟΒ τόσο μεγαλύτερα βήματα θα μετράμε.

Κομβικό σε αυτό είναι να επιμείνουμε ώστε κάθε σύντροφος ή συντρόφισσα, ανεξάρτητα από την ηλικία, με οικογένεια ή όχι, να έχει μία ευθύνη, κάτι που δεν είναι στην πράξη τόσο απλό όσο ακούγεται. Γιατί, η πείρα που έχουμε δείχνει ότι για να δουλέψει αυτό θέλει στήριξη του κομματικού μέλους, συχνές συνεργασίες, σκέψη του μέλους του γραφείου ή του γραμματέα. Κάτι που αν μάθουμε να κάνουμε σε καθημερινή βάση και σε όλο το εύρος θα δώσει νέες δυνατότητες, ενώ ταυτόχρονα ο καθένας μας γίνεται πιο μάχιμος και προσφέρουμε ουσιαστικά περισσότερο.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά την παρέμβασή μας στις γυναίκες (εργαζόμενες, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες κ.λπ.).

Συμφωνώ με τις εκτιμήσεις των Θέσεων για την παρέμβασή μας στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα. Τα όποια βήματα μετρήθηκαν αλλά και οι όποιες αδυναμίες υπάρχουν ακόμα, σχετίζονται κατά τη γνώμη μου, με το αν το σύνολο της ΚΟΒ ασχολείται με την παρέμβασή μας στο κίνημα αυτό, ή αν αυτή η παρέμβαση αντιμετωπίζεται ως ευθύνη μιας χρεωμένης συντρόφισσας ή ομάδας συντροφισσών. Αν δώσουμε περισσότερη βάση σε αυτό, θα αντιμετωπίσουμε κάποια περιοδικότητα που μπορεί να μας διακρίνει σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά και θα βοηθήσει να πολλαπλασιαστούν οι γυναίκες, που αγωνίζονται μέσα από το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, και κάνουν το μεγάλο βήμα της στράτευσης.

Κρίσιμο σίγουρα στοιχείο είναι και το παράδειγμα της κομμουνίστριας που μπορεί να εμπνεύσει με τη δράση και τη στάση της. Δουλειά όμως, όλων των δυνάμεων, αντρών και γυναικών, είναι να διαδίδουν τη στρατηγική μας, την πρόταση εξουσίας μας με έγνοια να ακουμπά και να εμπνέει τις γυναίκες του μόχθου. Ισχύει αυτό που βάζουν οι Θέσεις, η πείρα μας το επιβεβαιώνει: η ευθύνη των γονιών, ιδιαίτερα των μαμάδων απέναντι στα παιδιά τους, η ατομική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης, η σαπίλα των ιδεών του αστικού κράτους αλλά και η έλλειψη χρόνου και χρημάτων γεννούν μεγάλους προβληματισμούς σε τμήμα κόσμου (ειδικά του πιο προοδευτικού, ή αυτού που έχει μία σχέση με το κίνημα και το Κόμμα). Η συζήτηση γύρω από την αντίληψή μας, την εμπειρία που έχουμε στο ζήτημα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ακόμη και το περιεχόμενο του «κόκκινου Αερόστατου», βοηθούν αυτόν τον κόσμο να δει πραγματικά «φως», να πάρει απαντήσεις στους προβληματισμούς του και να χαράξει έναν αγωνιστικό δρόμο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του και βέβαια αντίστοιχα και για τον ίδιο. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προσεγγίζουν γυναίκες μέσω σχετικών δράσεων, λέγοντας ότι συνειδητοποιούν καλύτερα την ευθύνη τους απέναντι στα παιδιά τους. Τέτοια άγχη εκφράζουν πολλές γυναίκες, πράγμα πολύ λογικό, που όμως τις περισσότερες φορές διοχετεύονται στο internet και στα διάφορα forum που κυκλοφορούν, χωρίς ουσιαστική βοήθεια και στήριξη στους προβληματισμούς των γονιών, κυρίως των μητέρων.

Εχουμε, τέλος, βήματα ακόμη να κάνουμε στο πώς διαδίδουμε την αντίληψή μας γύρω από τα πιο σύγχρονα ζητήματα της διαπάλης που έχουν ως βάση τους τον υποκειμενικό ιδεαλισμό (γύρω από τη σεξουαλικότητα, το φύλο, τις σχέσεις κ.λπ.). Φαίνεται να αποτελούν κυρίαρχα ζητήματα ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, αποκομμένα από όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά/οικονομικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ένας νέος σήμερα, ενώ γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί το κόμμα ως συντηρητικό, διαστρεβλώνοντας πλήρως και την αντίληψη και την ουσία των Θέσεών του, οι οποίες μελετιούνται και διαμορφώνονται με βάση τον ιστορικό, διαλεκτικό υλισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια που κάνει το Κόμμα να μελετήσει βαθιά και σε βάθος χρόνου τέτοια ζητήματα, την ορθότητα της βάσης πάνω στην οποία τα τοποθετούμε, και προσπαθούμε να τα προσεγγίσουμε όσο πιο καλά γίνεται, ωστόσο, χρειάζεται με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να τα ανοίγουμε, να νιώθουμε τη σιγουριά να συζητάμε ανοιχτά και χωρίς κούμπωμα. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να επιμείνουμε στο να βαθύνουμε την πολιτική δουλειά με όλους τους τρόπους γύρω από τέτοια ζητήματα.

Οι νέες συνθήκες που διαμορφώνονται σε επίπεδο καθημερινότητας και τρόπου ζωής, ειδικά μετά την ψήφιση του 13ωρου, είναι σκοτεινές. Η γενική παρακμή που επικρατεί χρόνια και δυσκολεύει τη διαμόρφωση συγκροτημένης προσωπικότητας στους νεότερους, που δεν δίνει διεξόδους επικοινωνίας, έκφρασης, ψυχαγωγίας, τώρα έρχεται να επεκταθεί.

Ο νέος νόμος θα βλάψει τριπλά την τέχνη. Πρώτον, οι επαγγελματίες καλλιτέχνες θα βιώνουν ακραία εκμετάλλευση, όπως κάθε εργαζόμενος. Δεύτερον, ο εξαντλημένος εργαζόμενος ως κοινό δεν θα μπορεί οικονομικά και χρονικά ή δεν θα έχει αποθέματα όρεξης για να παρακολουθήσει οτιδήποτε δεν είναι χαμηλού επιπέδου, «εύκολο» να παίζει στο φόντο ενώ κάνει scroll στο κινητό. Τρίτον, οι καλλιτέχνες που ετεροαπασχολούνται - ιδίως οι μουσικοί που ανήκουν σε «εναλλακτικές» σκηνές, όπως το hip hop, που συχνά είναι αυτοδίδακτοι ή δεν έχουν επίσημη εκπαίδευση αλλά αποτελούν πάρα πολύ μεγάλο μέρος των μουσικών - είναι αναπόφευκτο πως ο «Γολγοθάς» που ήδη διανύουν για να κάνουν μια κυκλοφορία ή μια συναυλία θα γίνει ακόμα μεγαλύτερος. Θα πρέπει να καταφέρνουν να βρίσκουν τον χρόνο και την ενέργεια να μελετήσουν, να γράψουν, να προβάρουν και να πειραματιστούν, ενώ το τίμημα της χαμηλής απήχησης πλέον θα είναι πολύ βαρύτερο από πριν, στέλνοντάς τους στην παραίτηση πριν καν αρχίσουν στα καλά την πορεία τους.

Σε αυτούς τους μουσικούς η παρέμβασή μας έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Κατά τη γνώμη μου, στο σύνολό τους επηρεάζουν συνειδησιακά το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου νεανικού κοινού και, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές το επηρεάζουν στρεβλά. Το ότι δεν παρεμβαίνουμε στον βαθμό που χρειάζεται είναι ένας βασικός παράγοντας γι' αυτό, αφού ακόμα κι ένας καλοπροαίρετος, ειλικρινής καλλιτέχνης είναι δύσκολο να αντιληφθεί από μόνος του, χωρίς τη συλλογική επεξεργασία, το πώς δουλεύει το σύστημα. Την ίδια ώρα, άλλες δυνάμεις επιδρούν τόσο οργανωμένα όσο και μέσα από διάφορα ιδρύματα, εταιρείες, χορηγούς και managers με διάφορους τρόπους. Οι μουσικοί καταλήγουν να μεταδίδουν καμουφλαρισμένη την αστική ιδεολογία στο κοινό, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και άθελά τους, γιατί δεν έχουν τα κατάλληλα «εργαλεία» για να της αντισταθούν. Αυτό, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνο.

Οπως τίθεται και στο κείμενο των Θέσεων, το ζήτημα της δημιουργίας πρωτοπόρου έργου, έστω της αναζήτησής του, είναι μια βασική προϋπόθεση για να μπορεί ο κομμουνιστής καλλιτέχνης - δημιουργός να παρεμβαίνει πιο ουσιαστικά, μέσα από την ίδια τη δημιουργική διαδικασία. Η συνεργασία κατά τη διάρκεια ενός studio session ή μιας συναυλίας, κατά τη διαδικασία παραγωγής ενός κομματιού, η ανταλλαγή απόψεων, η φυσική παρουσία ως δημιουργός ανάμεσα σε άλλους δημιουργούς, είναι το εύφορο έδαφος για να αναπτύσσεται η συζήτηση. Ετσι θα απαντάμε εγκαίρως σε λανθασμένες αντιλήψεις, θα λύνουμε κωλύματα, θα σπάμε αυταπάτες και θα προστατεύουμε από «παγίδες» (ειδικά σε αυτήν τη φάση της αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού), θα μπορούμε να φέρνουμε βήμα - βήμα πιο κοντά στο Κόμμα τον περίγυρό μας.

Η πίεση της καθημερινότητας δεν πρέπει να αποτελεί άλλοθι για να κλεινόμαστε καλλιτεχνικά στον εαυτό μας. Αλλωστε, η εσωστρέφεια τροφοδοτεί την έλλειψη έμπνευσης και το αντίστροφο. Πώς μπορείς να γράψεις για το τι συμβαίνει, τι απασχολεί, πώς θα πιάσεις το κλίμα της εποχής και θα αναδείξεις τη διέξοδο, αν το έργο σου δεν δοκιμάζεται μέσα στους ανθρώπους; Σαφώς, συνδυαστικά με τα υπόλοιπα δεν μπορεί να λείπει η καλή σχέση με τον «Ριζοσπάστη», που αποτελεί καθοριστικό παράγοντα σφαιρικής αντίληψης των πραγμάτων.

Συγκεκριμένα για τη hip hop σκηνή, υπάρχουν πολλοί rappers και παραγωγοί που είναι μέλη ή οπαδοί του Κόμματος και της ΚΝΕ, πολλές φορές με σημαντική απήχηση, οι οποίοι όμως εργάζονται σε άλλους κλάδους για τον βιοπορισμό τους. Χρειάζεται να εξετάσουμε καλύτερα το πώς θα υπάρχει καλύτερη καθοδηγητική στήριξη σε όλους και γι' αυτόν τον τομέα δράσης τους. Η πείρα που συσσωρεύεται μέσα από την ατομική πρωτοβουλία και δράση του καθενός μπορεί να γενικεύεται καλύτερα και να οδηγεί σε ουσιαστικότερα συμπεράσματα και στοχεύσεις. Αντίστοιχα, χρειάζεται πιο μεγάλη επιμονή στην αφομοίωση των επεξεργασιών του ΚΚΕ τόσο για τα ζητήματα που αφορούν τον Πολιτισμό όσο και για άλλα θέματα που απασχολούν, όπως και για τις πυκνές εξελίξεις. Η στάση ενός κομμουνιστή καλλιτέχνη δεν μπορεί να καθορίζεται από τις online τάσεις και τις πεπατημένες, που δεν καλύπτουν το δικό μας περιεχόμενο, στον φόβο του «θαψίματος» από τον αλγόριθμο της εκάστοτε πλατφόρμας. Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν πρέπει να έχει την εικόνα ότι σε αυτήν την εποχή - με τους όρους ζωής στα τάρταρα, με έναν γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στα σκαριά, με την πολεμική οικονομία παρούσα σε κάθε τομέα της καθημερινότητας, ακόμα και με τον κίνδυνο πυρηνικού ολέθρου - οι κομμουνιστές καλλιτέχνες απλά περιέγραφαν και κατήγγειλαν την κατάσταση ή αναφέρονταν στη διέξοδο με τυπικότητα. Η οργανωμένη μελέτη των επεξεργασιών και των συμπερασμάτων που έχει εξαγάγει το Κόμμα είναι καθοριστική για να γίνουμε και μέσα από το έργο μας πιο πειστικοί για την πρότασή μας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Επίσης, η πιο στοχευμένη καθοδηγητική βοήθεια θα συμβάλει στην αποφυγή τόσο της ρηχότητας όσο και της επανάληψης λαθών.

Ορισμένα ακόμα επιμέρους ζητήματα που κυριαρχούν, για τα οποία πιστεύω πως πρέπει να υπάρξει καλύτερη στήριξη:

1. Η στάση μας απέναντι στον μεταμοντερνισμό, στον υποκειμενικό ιδεαλισμό. Η στάση των κομμουνιστών σε αυτό το μέτωπο είναι σήμερα ταυτοτικό στοιχείο. Είναι κρίσιμο να μην «μπατάρει» κανείς ούτε προς τον δικαιωματισμό ούτε προς τη μισαλλοδοξία, πόσο μάλλον να «διαβάζουμε» αυτές τις διεργασίες σαν απλό πόλεμο ιδεών, αγνοώντας την οικονομική τους βάση.

2. Η αντίληψή μας γύρω από τα social media και την ατομική χρήση τους. Στον βαθμό που είναι σήμερα βοηθητικά στην προώθηση του έργου μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον αντιδραστικό ρόλο τους και να στεκόμαστε με χαλαρότητα απέναντί τους. Ανάμεσα στα πολλά αρνητικά που τα συνοδεύουν, ο ναρκισσισμός που θρέφουν και επιβραβεύουν στον χρήστη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με χαλαρότητα από τα μέλη του Κόμματος. Ταυτόχρονα, πρέπει να προβληματιζόμαστε για το κατά πόσο τα απενοχοποιούμε στους ακροατές που μας παρακολουθούν.

3. Η αντιπαράθεση με τη χρήση ναρκωτικών. Εχουν απενοχοποιηθεί τόσο, που συχνά κάνει εντύπωση η έκφραση δυσφορίας απέναντί τους. Απαιτείται μεγάλη αυστηρότητα και επιφυλακή, να μην «περνάει» ως δευτερεύον ζήτημα, ως κάτι που δεν αξίζει την πιθανά αμήχανη συζήτηση, που επιτρέπει έναν βαθμό ανοχής, αλλά να επιμένουμε να αναπτύσσουμε τη θέση μας ενάντια στη χρήση, όταν προκύπτει. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανένας.