Στο πιο ψηλό σημείο της Πάτρας, στο Κάστρο, πραγματοποιήθηκαν το περασμένο τριήμερο οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ. Ενας χώρος που από όποια μεριά της πόλης και αν βρισκόσουν, έβλεπες τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν στον ουρανό. Τα κόκκινα αυτά λάβαρα μαρτυρούσαν ότι το χώρο «κατέλαβαν» οι ΚΝίτες και οι ΚΝίτισσες και οι Πατρινοί «πολιορκήθηκαν»... αλλά με τη συγκατάθεσή τους.

Μέσα σ' αυτόν τον καταπράσινο και πανέμορφο χώρο - που αποδείχτηκε πολύ μικρός για να χωρέσει τους χιλιάδες επισκέπτες - οι ΚΝίτες και ΚΝίτισσες, με περίσσιο κέφι, μεράκι και ευρηματικότητα, φιλοξένησαν τα «στέκια» των νέων εργαζομένων, του πολιτισμού, του αθλητισμού, της Παιδείας, της ειρήνης, της ΠΚΣ, ενώ οι κατασκευές που ετοίμασαν για να «ντύσουν» το χώρο ήταν μοναδικές. Τις εντυπώσεις «έκλεψε» το σφυροδρέπανο που στόλιζε την κεντρική σκηνή αλλά και η γιγαντοαφίσα του Λένιν στην είσοδο του Φεστιβάλ.

Πλούσιο το πρόγραμμα και τις τρεις μέρες. Η ερασιτεχνική σκηνή φιλοξένησε μουσικά συγκροτήματα που κέρδισαν τις καλύτερες κριτικές. Αυτά ήταν: «Αίρεσις», «Σκλάβοι Σιωπηροί», «Αγνοούμενοι», «Babelfish», «Background», «Sol Invictus», «Ακροβάτες του Ονείρου», «Φωνή Βοώντος», «Ατας Διδοίσθα». Την Κυριακή μικρούς και μεγάλους μαγνήτισε η παράσταση του Καραγκιόζη, ενώ λίγο αργότερα ένα χορευτικό συγκρότημα.

Η λαϊκή σκηνή εκτός από τα γλέντια που επιφύλαξαν ρεμπέτικα και λαϊκά συγκροτήματα, αποτέλεσε και βήμα προβληματισμού. Εκεί πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις για τον μισθοφορικό στρατό και τα ναρκωτικά. Είχαν την ευκαιρία οι επισκέπτες να βγάλουν συμπεράσματα για τους αγώνες της εργατικής τάξης και την προοπτική που υπάρχει στο εργατικό λαϊκό κίνημα.

Η κεντρική σκηνή «άνοιξε» την Παρασκευή με την ομιλία της Μ. Ντουντούμη, γραμματέα του ΝΣ Αχαΐας, που κάλεσε τη νεολαία να κάνει πιο απειλητική τη νεανική αντεπίθεση για να αλλάξει τον κόσμο. Εκεί πραγματοποιήθηκαν οι κεντρικές ομιλίες από τον Δημήτρη Αρβανιτάκη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και την Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ. Ομιλίες που οι νεολαίοι «συντρόφεψαν» με «βροχή» συνθημάτων.

Με τη μεγάλη συναυλία του Μίλτου Πασχαλίδη, ο οποίος με παλιά και νέα του τραγούδια κράτησε συντροφιά στους παραβρισκόμενους, «άνοιξε» το πρόγραμμα την Παρασκευή. Η βραδιά έκλεισε με τους νεολαίους στη σκηνή να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς, υπό τους ήχους της ορχήστρας του Πετρολούκα Χαλκιά και τη φωνή του Αντ. Κυρίτση, ο οποίος ευχήθηκε «ό,τι δεν πραγματοποίησε η παλιά φρουρά να το πραγματοποιήσει η νέα γενιά».

Η δεύτερη μέρα «σημαδεύτηκε» με τη συναυλία των Κώστα Μακεδόνα και Δημήτρη Μπάση, οι οποίοι μέσα από τα τραγούδια και τη μουσική τους υποσχέθηκαν ότι «στα ίδια μέρη θα συναντηθούμε». Μαζί τους η Δέσποινα Ολυμπίου.

«Είδα ότι η ΚΝΕ περνά μήνυμα πως ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, και έτσι είναι. Εμείς με τη μουσική μας είμαστε εδώ για να περάσουμε μαζί σας αυτό το μήνυμα», είπε στο «Ρ» ο Δ. Μπάσης. Αμέσως μετά ο Κ. Μακεδόνας μάς είπε ότι είδε πως «μέσα σ' όλα αυτά τα νέα παιδιά, που νοιάζονται μόνο για το πού θα πάνε για καφέ, υπάρχουν παιδιά, που νοιάζονται για το σήμερα και το αύριο». Αφιέρωσε, μάλιστα, τη συναυλία στο ιδανικό της ειρήνης και στον Στ. Καζαντζίδη. Μια έκπληξη «επιφύλασσε» η βραδιά όταν ο Β. Παπακωνσταντίνου ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε μαζί με τον Κ. Μακεδόνα.

Την τελευταία μέρα έγινε αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο με το συγκρότημα «Γόρδιος Δεσμός», ενώ η βραδιά κορυφώθηκε με τη συναυλία από τον Β. Παπακωνσταντίνου, που ταξίδεψε τους νέους σε «χαμένες αγάπες», ενώ τραγούδησε μαζί τους ότι «δεν πάει άλλο».

«Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τα δικαιώματα και τις ανάγκες της νεολαίας, με τα δικά μας όνειρα και ανησυχίες, για να κηρύξουμε τον δικό μας πόλεμο», τόνισε στην ομιλία της η Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου, σημειώνοντας ότι ο «κόσμος μας δε θα γίνει καλύτερος αν καταρρεύσουν οι "δίδυμοι" πύργοι της Ν. Υόρκης» αλλά θα αλλάξει αν «αλλάξουμε τον κόσμο και αυτό μεταδίδουν τα δικά μας δελτία ειδήσεων, αυτά γράφουν τα δικά μας πρωτοσέλιδα».

«Τα δικαιώματα - συνέχισε - για τη νεολαία και κέρδη για το μεγάλο κεφάλαιο δε συμβιβάζονται. Ζωή για τη νεολαία σημαίνει ζωή με δικαιώματα και δεν τα παζαρεύουμε, δεν τα εξοφλούμε με επιταγές, δεν τα παίζουμε στο χρηματιστήριο, δεν τα υποθηκεύουμε. Τα δικαιώματά μας τα υπερασπίζουμε, τα απαιτούμε, τα διεκδικούμε».

«Ζούμε σε μια κοινωνία που πρέπει να αλλάξει και το γνωρίζετε εσείς πρώτα απ' όλα», είπε ο Δ. Αρβανιτάκης, για να συνεχίσει: «Ζούμε σ' έναν κόσμο που το αφύσικο παρουσιάζεται φυσιολογικό, το μαύρο άσπρο. Τη γενοκτονία των λαών τη λένε ανθρωπιστική βοήθεια, τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών ειρήνη, τις επεμβάσεις στη δημοκρατία και το διαμελισμό των κρατών δημοκρατικό δικαίωμα. Την αμάθεια, το διώξιμο από το Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών, το φροντιστήριο, μας το ονόμασαν μεταρρύθμιση. Την κατάργηση του 8ωρου, την ανεργία μάς το σερβίρουν σαν ίσες ευκαιρίες. Ετοιμάζουν την απελευθέρωση και διακίνηση των ναρκωτικών, ονομάζοντάς το μέτρα δήθεν για την καταπολέμηση των ναρκωτικών».

«Ε, αυτός ο κόσμος - συνέχισε - θα αλλάξει με τη συμβολή όλων μαζί, γιατί δεν πάει άλλο. Γιατί ενώ η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας παρέχουν τεράστιες δυνατότητες για την οριστική επίλυση μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας, την ίδια στιγμή η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός, η αμάθεια, η ανεργία διευρύνονται προκλητικά. Η ιδιοκτησία των λίγων πλούσιων πρέπει να γίνει κοινωνική περιουσία για να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό θα το κάνετε εσείς με μια άλλη διακυβέρνηση, με μια λαϊκή εξουσία μαζί με όλο το λαό. Η νεολαία μαζί με τους εργάτες πρέπει να ορθώσουν μαζί κόκκινο μπλοκ της αξιοπρέπειας, της ανατροπής, που θα κάνει ορατή τη δύναμη της συλλογικής μαζικής δράσης, ενάντια στα μονοπώλια και στον ιμπεριαλισμό, για το σοσιαλισμό».