Μια μεγάλη γιορτή της νιότης, όπου έσμιξε το τραγούδι, ο χορός και η αισιοδοξία με τη διάθεση για αντίσταση και αγώνα, την απόφαση για διεκδίκηση όλων όσων τους ανήκουν, όλων όσων οραματίζονται. Ηταν το 27ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» στη Θεσσαλονίκη, που ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής με την κεντρική πολιτική ομιλία του Δ. Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Προηγούμενα, και για τρεις ολόκληρες μέρες, έσφιξε στην αγκαλιά του τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τις ελπίδες και τις προσδοκίες των χιλιάδων νέων της πόλης. Των νέων που επέλεξαν να σταθούν κάτω από το φωτεινό φάρο που εδώ και 30 χρόνια δείχνει το δρόμο στη νέα γενιά, κρατά αναμμένη τη φλόγα του αγώνα και της νεανικής αντεπίθεσης, στο πλευρό του εργαζόμενου λαού.

«30 χρόνια ΚΝΕ γερή και μαζική και τώρα και πάντα στην πρώτη τη γραμμή». Το σύνθημα αυτό κλείνει μέσα του μια ολόκληρη διαδρομή αγώνων του νεολαιίστικου κινήματος, στο πλάι του ΚΚΕ. Γι' αυτό εκφράστηκε πολλές φορές από τους νεολαίους της ΚΝΕ, και χειροκροτήθηκε από τους χιλιάδες νέους, τους εργαζόμενους, τους ασπρομάλληδες βετεράνους του αγώνα, όλους όσοι πλημμύρισαν το χώρο του Φεστιβάλ, στο Πάρκο Νέας Παραλίας.

Ο ρομαντισμός της νέας γενιάς απλώθηκε ψηλά, δίπλα στο φως των αστεριών, πλάι στη γαλήνια ομορφιά του Θερμαϊκού. Σιγοψιθυρίστηκε μέσα από τα τραγούδια, μέσα από την τιμή που απέδωσαν στον αείμνηστο Στέλιο Καζαντζίδη. Από το ταξίδι των ηρώων πάνω στο μεγάλο άσπρο πανί της οθόνης. Ξεπήδησε μπροστά, σπάζοντας τα ορατά δεσμά και τα αόρατα κλουβιά των μεγάλων αδελφών.

Η νέοι και οι νέες, που καθημερινά αγωνίζονται να επιβιώσουν μέσα στη ζούγκλα της ανεργίας, της ανασφάλειας, των ναρκωτικών, που καθημερινά δίνουν τη μάχη να βγουν αλώβητοι από την πολύμορφη επιχείρηση πολιτιστικής, ψυχολογικής και πνευματικής χειραγώγησης και καταπίεσης, αντάμωσαν και πάλι, για να διαπιστώσουν πως τούτη τη φορά είναι ακόμη περισσότεροι. Πως οι πόθοι τους είναι ίδιοι με αυτούς χιλιάδων άλλων νέων. Και είπαν ναι στο προσκλητήριο που απηύθυνε από το βήμα του Φεστιβάλ, το βράδυ του Σαββάτου ο Θ. Γκιώνης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ. «Να ενώσουμε τις φωνές μας, τις γροθιές μας ώστε να συναντηθούν οι αγωνίες και οι αγώνες σε ένα μεγάλο ποτάμι αντίστασης, ρήξης και προοπτικής».

Και το κάλεσμα αυτό απευθύνθηκε στη νεολαία «που ύψωσε τα κορμιά της στις αρμάδες του ΝΑΤΟ που σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή στα Βαλκάνια. Στη νεολαία που με τη στάση και τη δράση της, την προηγούμενη περίοδο, μετέδωσε απ' άκρη σε άκρη της χώρας την απόφασή της να μην επιτρέψει τη μετατροπή της πόλης της σε βασική πύλη της ιμπεριαλιστικής επιδρομής των αρχιτρομοκρατών του πλανήτη», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε το στέλεχος της ΚΝΕ.

Τα αποκρυσταλλώματα αυτής της δράσης δεν εκφράστηκαν μόνο μέσα από την πραγματικά απρόσμενα μεγάλη συμμετοχή των νέων. Αναδείχτηκαν και με την απόφαση αρκετών από αυτούς, να ενταχθούν στις γραμμές της ΚΝΕ, να περάσουν δηλαδή την πόρτα του μοναχικού δρόμου και να μπουν στο δύσκολο μα συνάμα όμορφο δρόμο της οργανωμένης πάλης. Ακόμη, επιβεβαιώθηκαν από την απόφαση εκατοντάδων άλλων νέων να κρατήσουν σταθερή επαφή με την Οργάνωση Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ. Γιατί μπροστά ανοίγονται τα μέτωπα αγώνα για την Παιδεία, για τη δουλιά με δικαιώματα, για τη μάχη ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά. Γιατί μπροστά βρίσκεται η μεγάλη αντιιμπεριαλιστική μάχη των λαών.

Ολοι υποκλίθηκαν στο κουράγιο των νεολαίων της ΚΝΕ που επί 15 μέρες δούλεψαν ακούραστα και κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν τη μεγάλη κόκκινη πολιτεία της νιότης που φιλοξένησε κάθε πτυχή των σύγχρονων προβλημάτων του λαού και των νέων. Μέσα από ειδικά διαμορφωμένους και διακοσμημένους χώρους, ήρθαν σε πρώτο πλάνο οι θέσεις και οι προτάσεις της ΚΝΕ και του ΚΚΕ για τον πόλεμο, την Υγεία, την Παιδεία, την εργασία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον αθλητισμό και την Ολυμπιάδα του 2004. Προβλήθηκε ο αγώνας του παλαιστινιακού και του κουρδικού λαού, η προσπάθεια του λαού της Κούβας να συνεχίσει να βαδίζει στο σοσιαλιστικό δρόμο.

Γι αυτό και ο Δ. Ζερβουδάκης, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες που πήραν μέρος στη μεγάλη γιορτή, αναγνώρισαν στη νεολαία της ΚΝΕ πως «μας κρατά όρθιους στην καρδιά, στην ψυχή και το μυαλό».

Γι αυτό και ο Μ. Πασχαλίδης αποχαιρέτισε τους χιλιάδες νεολαίους τραγουδώντας: «Στα χέρια σας αφήνω το τιμόνι κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει».