Την ένταξη όλων των αγροτικών δανείων, είτε έχουν ρυθμιστεί στο παρελθόν είτε όχι, προωθεί η κυβέρνηση στη νέα ρύθμιση, σαν χειρονομία... καλής θέλησης και ευσπλαχνίας προς τον αγροτικό κόσμο της χώρας.

Δεν έχει περάσει, όμως, ούτε ένας χρόνος από το Φλεβάρη του 1999, όταν και πάλι η σημερινή κυβέρνηση, εν μέσω κινητοποιήσεων, είχε ανακοινώσει με διθυράμβους, την προώθηση από την ΑΤΕ γενικής και οριστικής - από ό,τι έλεγαν - ρύθμισης των αγροτικών χρεών. Τι έγινε, τελικά, με τη ρύθμιση εκείνη; Γιατί κανείς δε μιλά σήμερα γι' αυτή;

Προφανώς, απέτυχε. Και επειδή απέτυχε, μιλούν σήμερα για ένταξη των καθυστερούμενων αγροτικών δανείων στη νέα ρύθμιση. Για καλό ή για κακό; Γιατί να ζητούν από τους αγρότες να ενταχθούν σε μία ρύθμιση, η οποία έχει καταγγελθεί σαν απροκάλυπτα φιλοτραπεζική, κάτι το οποίο, βέβαια, είναι καλό για τις τράπεζες, όχι, όμως, και για τους αγρότες;