"Τα οφέλη από τη βελτίωση της οικονομίας είναι απτά και συγκεκριμένα για τον κάθε πολίτη. Μέσα σ' αυτή τη δύσκολη συγκυρία αυξήσαμε τα εισοδήματα των εργαζομένων και αυξήσαμε τις κοινωνικές δαπάνες". Από την ομιλία του Κ. Σημίτη, στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την Ευρωπαϊκή Ενωση.

• Οταν ο πρωθυπουργός αναφέρεται σε βελτίωση της οικονομίας εννοεί τα κέρδη των επιχειρηματιών που πράγματι πάνε καλά. Συγκριτικά, το 1997 σε σχέση με το 1991, οι βιομήχανοι αύξησαν τα κέρδη τους κατά 3.314%, ενώ μόνο το 1997, η απόλυτη αύξηση των καθαρών κερδών τους ήταν 414 δισ. δρχ.
• Το διάστημα, 1993 - 1997 ο τιμάριθμος αυξήθηκε συνολικά 52,5% και οι αυξήσεις στους μισθούς και τα μεροκάματα με τις δύο δόσεις που δόθηκαν ήταν πραγματικά 39%. Αρα, υπάρχει μείωση του πραγματικού εισοδήματος.
• Η ετήσια έκθεση του διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας για το 1998, εκτιμά ότι η αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,7%, οφείλεται στην άνοδο των κερδών, αναφέροντας ότι η αύξηση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος στον ιδιωτικό τομέα (μισθοί, συντάξεις, εισοδήματα αυτοαπασχολούμενων αγροτών - βιοτεχνών - εμπόρων, νοίκια, κέρδη επιχειρήσεων) κατά 2,8%, οφειλόταν "κυρίως στη σημαντική επιτάχυνση του ονομαστικού ρυθμού αύξησης των καθαρών εισοδημάτων εκτός εργασίας (κέρδη κλπ.)".
• Σε ό,τι αφορά την αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων, η ίδια η έκθεση αναφέρει ότι "ο ρυθμός ανόδου του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, ο οποίος προσδιορίζεται από την πολιτική των μισθών που ακολουθείται (... ) και από την εξέλιξη της παραγωγικότητας εκτιμάται ότι το 1998 επιβραδύνθηκε κατά 3 εκατοστιαίες μονάδες περίπου στο σύνολο της οικονομίας και στη μεταποίηση. Αυτή η εκτίμηση αποκαλύπτει ότι η αύξηση των μισθών ήταν μειωμένη σε σχέση με την αύξηση του συνολικού παραγόμενου πλούτου και οφείλεται στη μισθολογική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση.
• Σε άλλο σημείο της έκθεσης, αναφέρεται: "Αισθητά μικρότερη από ό,τι το 1997, ήταν και η αύξηση των μέσων ακαθάριστων αποδοχών στο σύνολο της οικονομίας, γεγονός που οφείλεται στη σημαντική επιβράδυνση του ρυθμού ανόδου της μέσης μισθολογικής δαπάνης στο δημόσιο, καθώς και στην αξιόλογη επιβράδυνση του ρυθμού ανόδου των μέσων ακαθάριστων αποδοχών στις ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις και στις τράπεζες". Δηλαδή, σε σύγκριση με το 1997, η αύξηση του μέσου μισθού είναι αρκετά μικρότερη το 1998. Αρα δεσυνάγεται από πουθενά ότι βελτιώθηκε το εισόδημα των εργαζομένων.
• Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει και από τη λαϊκή κατανάλωση, για την οποία η έκθεση διαπιστώνει ότι "η επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των μισθωτών ήταν σαφής και περιόρισε σε σημαντικό βαθμό την αύξηση της κατανάλωσης". Ο περιορισμός στην κατανάλωση δείχνει αδυναμία κάλυψης των αναγκών των εργαζομένων.
• Σχετικά με την αύξηση των κοινωνικών δαπανών, τους διαψεύδουν τα ίδια τα στοιχεία τους. Εδώ ο πρωθυπουργός αντιστρέφει συνειδητά την πραγματικότητα. Τα στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού 1999 αποκαλύπτουν μείωση δαπανών στην υγεία, την παιδεία, την πρόνοια σε σύγκριση με τον προϋπολογισμό 1998. Ετσι, οι δαπάνες του υπουργείου Υγείας - Πρόνοιας, από 7,3% που ήταν το 1998, έπεσαν στο 6,4% το 1999. Οι δαπάνες για την εκπαίδευση, σύμφωνα με τα στοιχεία του προϋπολογισμού από 7,96% που ήταν το 1998, θα πάνε φέτος στο 7,79%.Επίσης οι δαπάνες του υπουργείου Εργασίας - Κοινωνικής Ασφάλισης μειώθηκαν από 7,9 % το 1998 στο 7,2% το 1999. Βεβαίως, οι ανάγκες είναι κατά πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι κάλυπταν και καλύπτουν αυτές οι δαπάνες.
• Τελευταία εφευρέθηκε νέος τρόπος υπολογισμού των δαπανών "κοινωνικής προστασίας., καθαρή απάτη, για να προπαγανδίζεται από την κυβέρνηση αυτό που ο Κ. Σημίτης είπε, ότι αυξήθηκαν οι κοινωνικές δαπάνες. Ετσι σαν δαπάνες "κοινωνικής προστασίας" θα εμφανίζονται τα ποσά που πληρώνουν όσοι κάνουν ιδιωτική ασφάλιση, οι δαπάνες των εργοδοτών για αποζημιώσεις απόλυσης εργαζομένων, άδειες μητρότητας, βρεφονηπιακούς σταθμούς, δηλαδή χρήματα των εργαζομένων, όπως επίσης και η φιλανθρωπία "μη κρατικών φορέων", όπως της Εκκλησίας μη κυβερνητικών οργανώσεων, εθελοντισμού κλπ.

* * *

Απ' όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι δεν υπήρξε βελτίωση του εισοδήματος των εργαζομένων παρά την αύξηση του παραγόμενου πλούτου, τον οποίο καρπώνονται οι επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα, υπήρξε μείωση των κοινωνικών δαπανών. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη είναι για την πλουτοκρατία, που αυξάνει τα κέρδη της και όχι για το λαό.