Αν και το πρόγραμμα της επίσκεψης τροποποιήθηκε λόγω του καιρού, ο βασικός στόχος της ομάδας, η επίσκεψη στην κορυφή Κάμενικ (ύψος 2.044 μ.), πραγματοποιήθηκε παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Η ομάδα που διαμορφώθηκε επισκέφτηκε την περιοχή του Δυτικού Γράμμου και είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τον φυσικό χώρο όπου γράφτηκαν ορισμένες από τις πιο λαμπρές σελίδες της εποποιίας του ΔΣΕ. Οι εικόνες των χαρακωμάτων, των πολυβολείων, των διάσπαρτων θραυσμάτων που συναντούσαν ήταν η ζωντανή ιστορία του ηρωισμού και του μεγαλείου των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού. Η ζωντανή ξενάγηση στον φυσικό χώρο των μαχών έδωσε νέα ορμή στην ανάγκη βαθύτερης γνώσης της ιστορίας και της αφομοίωσης των συμπερασμάτων της πάλης του ΔΣΕ.

Η περιοχή του Δυτικού Γράμμου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των μαχών κατά τις επιχειρήσεις της μεγάλης μάχης του Γράμμου το 1948. Είχε στρατηγική σημασία στην εξέλιξη των μαχών, καθώς έπαιζε καθοριστικό ρόλο για τον έλεγχο της κοιλάδας του Σαρανταπόρου και την πρόσβαση στον μέσα Γράμμο. Εδώ ο αστικός στρατός συγκέντρωσε μεγάλο όγκο δυνάμεων και καθηλώθηκε για μέρες απέναντι στην 102η και 105η Ταξιαρχία του ΔΣΕ.

Ο πρώτος στόχος ήταν η ανάβαση στην κορυφή Κάμενικ από τη χαρακτηριστική ράχη που ξεκινάει από τα Λουτρά Αμάραντου. Η διαδρομή, περνώντας από την κορυφή του Πρ. Ηλία, είναι διάσπαρτη με πολυβολεία, θραύσματα όλμων και οχυρώσεις. Εκεί στις 29 και 30 Αυγούστου του 1949 δόθηκαν σκληρές μάχες του ΔΣΕ με τον αστικό στρατό, τους Αγγλους και τους Αμερικανούς συμμάχους τους. Ο ηρωισμός των μαχητών του ΔΣΕ εμπόδισε το τελικό σκέλος του σχεδίου «Πυρσός» για τον εγκλωβισμό και την εξόντωση των συμπτυγμένων δυνάμεων του ΔΣΕ. Εδώ οι μαχητές κράτησαν μέχρι να ολοκληρωθεί η αποχώρηση όλων των άλλων τμημάτων του ΔΣΕ και να περάσουν στην Αλβανία.

Οπως αναφέρεται και στον Ιστορικό - Ταξιδιωτικό Οδηγό «Γράμμος. Στα βήματα του ΔΣΕ» που συντρόφευε την ομάδα, «το Κάμενικ είναι το ύψωμα που δέχθηκε μετά το Τσάρνο το περισσότερο σίδερο, τόσο που να έχει υποστεί γεωλογική μεταβολή ο χώρος. Μαχητές του ΔΣΕ που μας ανέβασαν εκεί, πενήντα χρόνια μετά, δεν μας άφησαν να αγγίξουμε πέτρα, καθώς, εδώ, έλεγαν, κάθε χαλίκι έχει πάνω του τα σημάδια κάποιου από μας».

Πλάι στα συντρίμμια των κατεστραμμένων στρατιωτικών φυλακίων που απομένουν εκεί ψηλά, στα 2.044 μ. η ομάδα το μεσημέρι του Σαββάτου άνοιξε πανό με σύνθημα «Κάμενικ - Γκόλιο - Καρδάρι στα βήματά σας συνεχίζουμε - Με πίστη στον αγώνα μας. Μέχρι την τελική νίκη. Τον σοσιαλισμό».

Η μέρα ολοκληρώθηκε συζητώντας με τον Θανάση Λεκάτη, μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Την Κυριακή με αναχώρηση νωρίς το πρωί από τα Λουτρά Αμάραντου, η ομάδα κατευθύνθηκε στο Μνημείο - Μουσείο για τον ΔΣΕ, στο χωριό Θεοτόκος για ξενάγηση στο πλούσιο υλικό που στεγάζει.

Πριν την αναχώρηση για την επιστροφή στην Αθήνα η ομάδα με στάσεις πλησίον του υψώματος Σκούρτζα, αλλά και πάνω από το Δοτσικό, με τη βοήθεια του Θ. Λεκάτη και την οπτική που δίνουν αυτά τα μέρη, απέκτησαν μια ολοκληρωμένη εικόνα της γεωγραφίας των κινήσεων που έκανε και των μαχών που έδωσε ο ΔΣΕ.

Στο πλαίσιο της πεζοπορικής εξόρμησης, η ομάδα μετέφερε στον χώρο τιμητική πλάκα που θα τοποθετηθεί ξανά στην κορυφή Γκόλιο, προς τιμήν του Ν. Μπελογιάννη. Θυμίζουμε πως το 1952, η ΚΕ του ΚΚΕ πήρε απόφαση πως, όταν στην Ελλάδα γίνει λαϊκή εξουσία, τότε η κορφή θα μετονομαστεί σε «Νίκος Μπελογιάννης».