Eurokinissi

Ενα έγκλημα διαρκείας σε πλήρη εξέλιξη, με τις ζωές των εργατών να θυσιάζονται για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, που έχουν στα χέρια τους ένα τεράστιο νομοθετικό οπλοστάσιο για να εξασφαλίζουν την ασυλία τους.

Το πιο πρόσφατο στυγνό εργοδοτικό έγκλημα, αυτό στο μπισκοτάδικο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, με πέντε γυναίκες να πέφτουν νεκρές στο μεροκάματο, αποκάλυψε όλη την πραγματικότητα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς και αποτελεί «κοκτέιλ θανάτου»: Εργαζόμενοι που καταγγέλλουν ελλείψεις και η εργοδοσία κηρύσσει «σιωπητήριο», χώροι δουλειάς - άβατα για τα σωματεία, με τη συνδικαλιστική δράση να απαγορεύεται. Αδειοδοτήσεις που δίνονται χωρίς κανέναν έλεγχο, αφού έτσι προβλέπει ο νόμος. «Ζεστό» κρατικό χρήμα με επιδοτήσεις, την ίδια στιγμή που ο εργοδότης αποφεύγει ακόμα και το παραμικρό «κόστος» για στοιχειώδη μέτρα πρόληψης, που θα μπορούσαν να σώσουν ζωές.

Οσα αποκαλύπτονται μετά από κάθε τέτοιο «μεμονωμένο» περιστατικό, όπως τα χαρακτηρίζουν οι κυβερνήσεις και τα επιτελεία των επιχειρηματικών ομίλων, επιβεβαιώνουν ότι δεν φταίει ούτε «η κακιά η ώρα» ούτε απλά μερικές «αβλεψίες».

Τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης που βαθαίνει με κάθε νόμο, με κάθε ρύθμιση και κάθε ευρωενωσιακή Οδηγία, από όλες τις κυβερνήσεις και τα επιτελεία τους.

Το «στύψιμο» της εργατικής δύναμης, η εντατικοποίηση της δουλειάς, το ατέλειωτο «τέντωμα» σε εργαζόμενους και μηχανήματα, η «οικονομία κλίμακας» - όπως λέγεται σε κομψή εργοδοτική διάλεκτο το ότι η ασφάλεια του εργάτη θεωρείται «κόστος» - αποτελούν την πηγή του κακού.

Η έλλειψη μέτρων Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία δεν είναι απλά μια «αμέλεια». Απορρέει από τον ίδιο τον χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, από το γεγονός ότι σχεδιάζεται με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος.

Αυτό είναι που εμποδίζει την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων δυνατοτήτων για την αποτελεσματική πρόληψη «ατυχημάτων». Αυτό είναι που «απαγορεύει» ...σπατάλες π.χ. για μέσα ατομικής προστασίας, για οδούς διαφυγής, εξόδους κινδύνου κ.ο.κ.

Αυτό το κριτήριο απογειώνει την «ευελιξία», τα ακανόνιστα ωράρια, τις «κόντρα βάρδιες», την υποστελέχωση, τη γενικευμένη εργολαβική εργασία, που δεν επιτρέπει την ουσιαστική εκπαίδευση και εξοικείωση με επικίνδυνα αντικείμενα εργασίας. Με το ίδιο κριτήριο, της διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας, διευκολύνονται οι απολύσεις, ώστε η εργοδοσία να μην αναλαμβάνει καμία ουσιαστική υποχρέωση και οι εργαζόμενοι να εκβιάζονται πιο εύκολα, οπότε επιβάλλεται «σιγή νεκροταφείου» στους χώρους δουλειάς.

Επομένως, η ίδια η στρατηγική του κεφαλαίου για όσο γίνεται πιο φτηνή εργατική δύναμη είναι που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε παγίδες θανάτου.

Η ίδια στρατηγική είναι που προσαρμόζει το κράτος στα μέτρα του ίδιου στόχου, της θωράκισης της κερδοφορίας. Γι' αυτό προσαρμόζεται ανάλογα και ο χαρακτήρας της Επιθεώρησης Εργασίας, με σταθμό τη μετατροπή της σε «Ανεξάρτητη Αρχή», όπως και με τον πρόσφατο νόμο που πέρασε η κυβέρνηση για «ιδιωτικούς ελέγχους», «προειδοποιήσεις της εργοδοσίας» κ.λπ.

Πρόκειται για μέτρα που αποδεικνύουν ότι τα «ατυχήματα» δεν οφείλονται σε κάποιες «εξαιρέσεις» εργοδοτών, αλλά στην πολιτική που αντιμετωπίζει τα ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας σαν «εμπόδια» και «βαρίδια» που δεν διευκολύνουν την επιχειρηματικότητα και την προσέλκυση επενδύσεων.

Κοντά στα παραπάνω και η δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, που έχει ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των θυμάτων στους χώρους δουλειάς να είναι σε ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να έχουν βγει στη σύνταξη. Ούτε αυτό όμως είναι αποτέλεσμα κάποιας «ιδεοληψίας». Με νόμους όλων των κυβερνήσεων εφαρμόζεται η στρατηγική της ΕΕ για την επιμήκυνση του εργάσιμου βίου, αφού «ο συνταξιούχος κοστίζει», αλλά και για να μεγαλώνει η μάζα της εργατικής δύναμης προς εκμετάλλευση.

Τι επιβεβαιώνεται λοιπόν; Οτι οι χώροι δουλειάς γίνονται παγίδες θανάτου επειδή έτσι κερδίζει το κεφάλαιο. Γι' αυτό ο αγώνας για να επιστρέφουν οι εργαζόμενοι όρθιοι στα σπίτια τους είναι αναμέτρηση με την ίδια πολιτική που τους θέλει φτηνούς και «ευέλικτους», με μισθούς πείνας. Είναι αγώνας ζωής και θανάτου, που δίνεται μέσα από την οργάνωση στα συνδικάτα, με διεκδίκηση για ουσιαστική προστασία, σε σύγκρουση με τους δημοσιονομικούς στόχους του κράτους και την κερδοφορία των ομίλων.

Είναι αγώνας που απέναντί του βρίσκει σύσσωμο τον «κορμό» της εκμετάλλευσης: Το κράτος και τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και τη μεγαλοεργοδοσία, το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης, που εγκληματεί καθημερινά σε βάρος της εργατικής τάξης. Είναι αγώνας που βάζει στο στόχαστρο το καπιταλιστικό κέρδος.

Τον τρόπο που εφαρμόζεται αυτή η πολιτική φωτίζει ο «φάκελος» που ανοίγει ο «Ριζοσπάστης» στις επόμενες σελίδες, αναλύοντας την εξέλιξη του νομοθετικού πλαισίου όλα τα προηγούμενα χρόνια και δείχνοντας πώς στην πράξη κάθε μέτρο που παίρνουν οι κυβερνήσεις για τη στήριξη της επιχειρηματικής δράσης προσθέτει ακόμα περισσότερους κινδύνους στους χώρους δουλειάς, πολλαπλασιάζει τα εργοδοτικά εγκλήματα.