Eurokinissi

Βγαίνουμε στον δρόμο του αγώνα για να μη νομιμοποιηθούν οι επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, της αστικής τάξης, και για να μην ταυτιστούν τα δήθεν «ενιαία», «εθνικά» συμφέροντά τους και στόχοι τους με την ευημερία του λαού. Στις 13 Μάη οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούμε γιατί οι προτάσεις της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση είναι αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και για όλο τον λαό.

«Εθνικός στόχος» για την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και τις μεγάλες επιχειρήσεις είναι η συμμετοχή της Ελλάδας σε έναν βάρβαρο πόλεμο που εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, που μπορεί να γενικευτεί. Ολα υποτάσσονται στην πολεμική οικονομία. Οι κρατικοί και οι ευρωπαϊκοί πόροι ανακατευθύνονται εκεί, όπως επιβεβαιώνουν και οι αντίστοιχοι προϋπολογισμοί και διακηρύττουν κυβερνητικά στελέχη και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.

Η στρατηγική επιλογή τους δεν συμβιβάζεται με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στο Δημόσιο. Δεν συμβιβάζεται ο αγώνας των εργαζομένων στους δήμους για μονιμοποίηση των συμβασιούχων με τον σχεδιασμό της κυβέρνησης να εφαρμόσει ένα σύστημα πλήρους ανταποδοτικότητας στους δημόσιους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ ΜΕΑ, σπρώχνοντας τους γονείς είτε στους πανάκριβους ιδιωτικούς σταθμούς είτε στις «νταντάδες της γειτονιάς». Ούτε συμβιβάζεται η διεκδίκηση για επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού με την ωμή δήλωση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, Κ. Πιερρακάκη, ότι «και χρήματα να είχαμε, δεν θα τα δίναμε για την επαναφορά 13ου και 14ου μισθού».

Η ίδια πολιτική μετατρέπει τα πανεπιστήμια σε ερευνητικό βραχίονα για τα στρατιωτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, με πρωταγωνιστές το ΕΜΠ, το ΕΚΠΑ, το ΑΠΘ, το Πανεπιστήμιο Πατρών.

Η γνώση και η έρευνα που παράγουν χιλιάδες εργαζόμενοι, ερευνητές και ακαδημαϊκοί αξιοποιούνται για την ανάπτυξη πολεμικού υλικού, που σπέρνει την καταστροφή και τον θάνατο στα πεδία των πολεμικών συγκρούσεων.

Αυτοί οι σχεδιασμοί εντείνουν ταυτόχρονα την υποχρηματοδότηση σημαντικών πλευρών της λειτουργίας των Ιδρυμάτων, όπως η πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού στα πανεπιστήμια, η φοιτητική μέριμνα κ.λπ. Στο διοικητικό προσωπικό των πανεπιστημίων υπάρχουν πάνω από 3.500 κενά, ενώ επεκτείνεται συνεχώς η ελαστική εργασία, με χιλιάδες εργαζόμενους στα πανεπιστήμια να δουλεύουν με όλο και χειρότερες εργασιακές σχέσεις. Ο φετινός κρατικός προϋπολογισμός για τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μειωμένος κατά 42 εκατ. ευρώ!

Παράλληλα, πληθαίνουν τα διάφορα σοβαρά περιστατικά που επιβεβαιώνουν την ένταση της καταστολής στα ΑΕΙ.

Δεν είναι τυχαία η συγκυρία που ψηφίστηκε το νέο πειθαρχικό των δημοσίων υπαλλήλων. Παριστάνει ότι υπερασπίζεται τη διαφάνεια, την ευσυνειδησία των δημοσίων υπαλλήλων, ότι δήθεν με την «αξιολόγηση» επιβραβεύει τους ικανούς και αντιμετωπίζει τους ακατάλληλους.

Η κυβέρνηση όμως έχει δώσει δείγματα γραφής για το ποιους θεωρεί ανεπαρκείς: Τους εκπαιδευτικούς που στέκονται στο πλευρό των μαθητών και παλεύουν για σύγχρονα σχολεία, γι' αυτό τους διώκει και πειθαρχικά. Τους διοικητικούς υπαλλήλους που αντιστέκονται και δεν προχωρούν σε διαγραφές φοιτητών. Τους υπαλλήλους που αποκαλύπτουν σκάνδαλα και δεν τα κουκουλώνουν.

Πάει πάρα πολύ αυτοί που έδιναν παράνομα εκατομμύρια ευρώ για την εξαγορά ανθρώπων και τη δημιουργία στρατού υποστηρικτών τους, όπως αποκαλύφθηκε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που επιβραβεύουν τα στελέχη τους που παρανομούν, κάνοντάς τα υπουργούς, να τολμούν να κάνουν μαθήματα στους δημοσίους υπαλλήλους. Είναι αυτοί που καμαρώνουν για τον κάθε Λαζαρίδη και φυλακίζουν καθαρίστρια για «παραποίηση ενδεικτικού» Δημοτικού, ώστε να μπορέσει να καθαρίζει σκάλες για να στηρίξει την οικογένειά της.

Κουνάνε το δάχτυλο σε αυτούς που δίνουν καθημερινά αγώνα για σύγχρονες και ποιοτικές υπηρεσίες που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες του λαού.

Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, με βασικές αιχμές την αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα ΑΕΙ και του 103 για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ανοίγουν τον δρόμο για απολύσεις και γενίκευση της εργασιακής ανασφάλειας στο Δημόσιο.

Η αλλαγή του άρθρου 103 του Συντάγματος δεν αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους και τη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο. Το Δημόσιο δεν υπονομεύεται από τους εργαζόμενούς του και τις εργασιακές τους σχέσεις, αλλά από τη διαχρονική πολιτική της χρόνιας υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης, της παράδοσης υπηρεσιών σε εργολάβους και της συνολικότερης απαξίωσής τους.

Η αναθεώρηση του άρθρου 103 αφορά συνολικά τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς την κοινωνία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πώς θα μπορούν να λειτουργούν τα νοσοκομεία μόνο με επικουρικούς γιατρούς και τα σχολεία μόνο με αναπληρωτές καθηγητές. Η άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο και ο δημοσιονομικός κόφτης που θέλουν να βάλουν στο Σύνταγμα είναι πλευρά της πολιτικής της εμπορευματοποίησης της Υγείας και της Παιδείας, της λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών στη λογική κόστους - οφέλους, της ανταποδοτικότητας στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών.

Με την αναθεώρηση του άρθρου 16 δρομολογείται η συνταγματική κατοχύρωση όλων των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων που στόχο έχουν την απόλυτη μετατροπή του αγαθού της Εκπαίδευσης, του δικαιώματος στην Ανώτατη Εκπαίδευση, σε εμπόρευμα και των φοιτητών σε πελάτες. Επιδιώκουν την πλήρη «απελευθέρωση» στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, με προγράμματα σπουδών και πτυχία διαφορετικών κατηγοριών και επιπέδων, στο βάθεμα της εμπορευματικής λειτουργίας των δημόσιων πανεπιστημίων, μέχρι και στην εισαγωγή διδάκτρων στα προπτυχιακά.

Χρήσιμους συνοδοιπόρους σε αυτές τις αλλαγές που επιδιώκει να προωθήσει η κυβέρνηση έχει ήδη βρει και στα υπόλοιπα αστικά κόμματα. Υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 έχουν τοποθετηθεί στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως η Α. Διαμαντοπούλου, η οποία ως υπουργός Παιδείας «έλαμψε» με τη νομοθέτηση σειράς αντιδραστικών κατευθύνσεων για όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης, ενώ το νήμα της υλοποίησης και της εμβάθυνσης των οποίων έπιασαν όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει ταχθεί υπέρ της αναθεώρησης, για να γίνουμε «μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα». Αλλωστε αυτό ήταν και το κύριο επιχείρημά τους όταν συζητιόταν ο νόμος για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ότι είναι «αντισυνταγματικός». Ο Κ. Σκανδαλίδης έχει δηλώσει υπέρ του «να περάσει στο Σύνταγμα η απόλυτη κατάργηση της μονιμότητας», δήλωση που στήριξε και η Α. Διαμαντοπούλου.

Ολοι μαζί πλην ΚΚΕ απέρριψαν την πρόταση αναθεώρησης διάταξης του άρθρου 103 που εμποδίζει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου και η οποία είναι αίτημα εκατοντάδων συνδικάτων του Δημοσίου, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τη μονιμοποίηση των χιλιάδων συμβασιούχων στο Δημόσιο και να λήξει η εργασιακή τους ομηρία.

Δεν αποτελούν έκπληξη αυτές οι τοποθετήσεις, καθώς αυτά τα κόμματα έχουν συνδιαμορφώσει διαχρονικά την πολιτική που τώρα εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Πολύτιμα στηρίγματα σε αυτή τους την προσπάθεια είναι βέβαια οι δυνάμεις τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, που ευθυγραμμίζονται με την κυβερνητική γραμμή, ακόμα κι αν ψελλίζουν ως διεκδικήσεις κάποια ψίχουλα, πιεσμένοι και από την ίδια την αυξημένη δυσαρέσκεια των εργαζομένων.

Οπως είπε εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ για τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης και την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, «τι να κάνουμε, παιδιά; Δεν έχουμε γείτονα την Ελβετία, έχουμε την Τουρκία». Οπως οι εκπρόσωποι της ΠΑΣΚΕ, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί το κίνημα να ασχολείται με τον πόλεμο, επιδιώκοντας να αφοπλίσουν όσες δυνάμεις δεν καταφέρουν να συστρατεύσουν με τις επιλογές των επιχειρηματικών ομίλων.

Δεν χωρά καμία αναμονή, κανένας συμβιβασμός με αυτήν την κατάσταση. Η προσπάθεια να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου, να υποταχθούν οι εργαζόμενοι, να βάλουν «τα κεφάλια μέσα», δεν θα περάσει.

Γι' αυτό τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι ώρα οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο να οργανώσουν τη μαχητική απάντησή τους μέσα από τα Σωματεία και τις Ομοσπονδίες τους ενάντια σε όλα αυτά που κάνουν την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας αβίωτη. Οι μαζικές κινητοποιήσεις σε πολλούς χώρους δουλειάς, όπως στον ΕΦΚΑ, στη ΔΥΠΑ και στα δικαστήρια, η συγκλονιστική απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων των δήμων και ιδιαίτερα των εργαζομένων στους παιδικούς σταθμούς, που οδήγησε σε προσωρινή αναδίπλωση την κυβέρνηση, δείχνουν τη μοναδική διέξοδο, τον δρόμο της οργανωμένης πάλης, της σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Το ζήτημα είναι να συνειδητοποιηθεί η δύναμη των εργαζομένων από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Ολες οι Ομοσπονδίες, τα Σωματεία να μπουν σε νέα φάση διεκδίκησης και λειτουργίας. Να ζωντανέψουν ακόμα περισσότερο, με εργαζόμενους έτοιμους να προασπιστούν κάθε δικαίωμά τους. Με εργαζόμενους που θα παίρνουν συλλογικά αποφάσεις μέσα από μαζικές διαδικασίες, θα διεκδικούν με αποφασιστικότητα, χωρίς να τα διπλώνουν. Με προσανατολισμό που θα αμφισβητεί την πολιτική αυτή, τη στρατηγική του κεφαλαίου, θα υψώνει μέτωπο απέναντι στην πραγματική αιτία που γεννά τα προβλήματα, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Οργανώνουμε μέχρι τελευταία στιγμή τη μαζική συμμετοχή στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 13 Μάη! Δίνουμε μαχητικό, αγωνιστικό «παρών» στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα.