Η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής μόνο τυχαία δεν είναι. Βρίσκεται ανάμεσα στο λιμάνι και στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος», σε άμεση σύνδεση με την Εγνατία Οδό και τον σιδηρόδρομο προς τον Βορρά. Αυτό σημαίνει ότι σχεδιάζεται ένας κόμβος όπου θα συναντώνται διαφορετικά μέσα μεταφοράς: Πλοία, φορτηγά, τρένα και αεροπλάνα. Στόχος είναι η ταχεία μεταφορά εμπορευμάτων από τη Μεσόγειο προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, αλλά και η εξυπηρέτηση ενεργειακών και στρατιωτικών μεταφορών.

Η δημιουργία αυτού του κόμβου δεν αποτελεί μεμονωμένο έργο. Συνδέεται με μια σειρά παρεμβάσεων που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη στην περιοχή: Την εκβάθυνση του λιμανιού, ώστε να μπορούν να το προσεγγίζουν μεγαλύτερα πλοία, τη νέα οδική σύνδεση του λιμανιού με την περιφερειακή οδό, την αναβάθμιση της σιδηροδρομικής γραμμής προς το Ορμένιο και τα Βαλκάνια, καθώς και την ανάπτυξη ενεργειακών εγκαταστάσεων και αγωγών φυσικού αερίου.

Χαρακτηριστικό είναι ότι αυτά τα ζητήματα βρέθηκαν στο επίκεντρο και του «4ου East Macedonian & Thrace Forum» που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην πόλη, όπου κυβερνητικά στελέχη, εκπρόσωποι επιχειρηματικών ομίλων και Αμερικανοί αξιωματούχοι συζήτησαν ανοιχτά για τον ρόλο της περιοχής στη λεγόμενη «στρατιωτική κινητικότητα» και στις ενεργειακές διαδρομές της περιοχής.

Στο ίδιο σχέδιο εντάσσονται το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, που χρησιμοποιείται ήδη για μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού, οι εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου, οι αγωγοί που διασχίζουν την περιοχή και οι αναβαθμίσεις των μεταφορικών υποδομών. Λιμάνια, σιδηρόδρομοι, δρόμοι και αεροδρόμια προσαρμόζονται ώστε να εξυπηρετούν τη μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού, εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων στο πλαίσιο των ευρωατλαντικών σχεδιασμών. Με άλλα λόγια, οι υποδομές που πληρώνει ο λαός με φόρους και θυσίες αξιοποιούνται για τις ανάγκες των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών και των επιχειρηματικών ομίλων.

Ετσι, πίσω από τα μεγάλα λόγια για «αναβάθμιση της περιοχής» κρύβεται η πραγματικότητα της περιβόητης «ανάπτυξής» τους: Κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, φτώχεια για τον λαό.

Το κοινό νήμα που συνδέει αυτήν την «ανάπτυξη», τόσο σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» όσο και σε συνθήκες προετοιμασίας ιμπεριαλιστικού πολέμου, είναι τα κυβερνητικά καλέσματα προς τον λαό για νέες θυσίες και υπομονή «για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν».

Βέβαια, στη δεύτερη περίπτωση οι θυσίες του λαού, με τη μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε κόμβο που εξυπηρετεί στρατιωτικούς σχεδιασμούς, ενεργειακά συμφέροντα και μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους σε έναν κόσμο που φλέγεται, εμπεριέχουν ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους.

Γι' αυτό και ο λαός της περιοχής δεν έχει κανένα συμφέρον να στηρίζει όσους τον καλούν να «συνηθίσει στην κουλτούρα του πολέμου», να ματώσει κάτω από «ξένη σημαία» - αυτή της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων - για τα κέρδη τους. Αντίθετα, έχει κάθε συμφέρον να γυρίσει την πλάτη σε όσους μιλούν για «εθνική ενότητα» και τον καλούν να υπηρετήσει «εθνικούς στόχους», που στην πραγματικότητα είναι στόχοι των μονοπωλίων και όχι δικοί του. Να οργανώσει τον αγώνα του ώστε να ξεκουμπιστούν οι ΝΑΤΟικές βάσεις, να μπουν όλες οι υποδομές στην υπηρεσία των αναγκών του λαού και ο ίδιος να γίνει πραγματικός νοικοκύρης στον τόπο του.